Καλλιτέχνες σε καραντίνα

Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη μας προσκαλεί σε έναν ιδιότυπο περίπατο στα ατελιέ, εκεί που από πάντα οι εικαστικοί έμπαιναν σε εθελούσια απομόνωση.
Χρόνος ανάγνωσης: 
12
'

Οι καλλιτέχνες δουλεύουν συνήθως αποκομμένοι στα ατελιέ τους. Εδώ, οι άνθρωποι ;που έχουν μάθει να μπαίνουν σε εθελούσια καραντίνα, μοιράζονται τις σκέψεις τους, τα έργα που ετοιμάζουν αυτό το διάστημα – και κάποιες συμβουλές που έχουν να δώσουν στους καιρούς που όλος ο πλανήτης μένει μόνος με τον εαυτό του.

Αυτές τις μέρες που υπάρχει ανάγκη για ξεκάθαρη ενημέρωση κι ανάλυση, το inside story προσφέρει όλα τα άρθρα γύρω από τον Covid-19 ελεύθερα σε όλους τους αναγνώστες.

#ΜένουμεΣπίτι: Ανακαλύψτε πάνω από 2.500 ρεπορτάζ και ιστορίες του inside story. Γραφτείτε για έναν μήνα δωρεάν EΔΩ

Ηώ Αγγελή: Σκόρπιες σκέψεις για μια αλλόκοτη Άνοιξη, 25/03/2020

When life gives you lemons, make lemonade! Ο άνθρωπος βρίσκει τον τρόπο να προσαρμόζεται στις συνθήκες που αλλάζουν. Ενώ διαβάζω αυτά τα αισιόδοξα σε ένα ποστ, ακούω δυσοίωνους αριθμούς στο ραδιόφωνο. Μούδιασμα, stay the fuck home, ένα κάλεσμα που μας κάνει αυτόματα κομμάτι της παγκόσμιας κοινότητας με όρια και σύνορα ερμητικά κλειστά. Μου έρχεται στο μυαλό ο τίτλος της ταινίας του Βέρνερ Χέρτζογκ, Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός εναντίον όλων.

Μ’ αρέσει να μένω σπίτι, μ’ αρέσει να μένω με τις ώρες στο εργαστήριο. Εγώ και ο εαυτός μου είμαστε καλά εκπαιδευμένοι στους τέσσερις τοίχους. Τώρα όλα είναι αλλιώς, εγώ σε ρυθμούς άτακτους, ξεκινάω κάτι που αφήνω για κάτι άλλο, και μετά ειδήσεις, ενημέρωση σε αριθμούς. Αφαιρούμαι και βλέπω κόκκινο κρασί να ρέει άφθονο σε γλέντι με ντέφια αξημέρωτο. Τα βράδια κρατάω σημειώσεις στο ημερολόγιο καραντίνας. Μια αλλόκοτη Άνοιξη. Η φύση μας κερνάει πάλι τα φλογερά της κόκκινα, τα φρέσκα πράσινα, ίδια όπως και πέρυσι.

«Is it a trap?»

Aυτός ήταν ο τίτλος της έκθεσής μου πέρυσι τέτοια εποχή. Σαν να πέρασαν δεκαετίες. Σκέφτομαι το έργο με το ελάφι που διασχίζει μια υπόγεια διάβαση. Πριν λίγο είδα σε ανάρτηση μια αλεπού έξω από το Deree και ένα πούμα να περιπλανιέται στους έρημους δρόμους στο Σαντιάγο.

Ο άνθρωπος το μέτρο των πραγμάτων. Εδώ και τώρα μετριέται με το ήθος, την αξιοπρέπεια, τα μικρά πράγματα που γίνονται σπουδαία. Ένα μήνυμα, ένα αστείο, μια σαχλαμάρα, κυρίως αυτή, ένα ξέσπασμα σε νευρικό γέλιο. Το διαδίκτυο αναβαθμίζεται και γίνεται η απόλυτη επικοινωνία, ακούω τον μαθηματικό από το κάτω διαμέρισμα να προετοιμάζει τους μαθητές του για τις Πανελλήνιες μέσω skype, ο υπολογιστής μου φίλος και εχθρός. Τα δεδομένα διαρκώς ανατρέπονται. Έχω περισσότερο χρόνο από όσο έχω μάθει να διαχειρίζομαι, με κινήσεις μηχανικές και αμήχανες ασχολούμαι με χλώρια, αντισηπτικά, μαγείρεμα, κλάδεμα και σχέδια πολλά, άλλα με μολύβια και άλλα του φευγάτου μυαλού μου. Αυτά τα σχέδια της φαντασίας με καύσωνες, θάλασσες και αγκαλιές παίρνουν μαγικές διαστάσεις και γίνονται βάλσαμο, προστασία από κάθε κακόβουλο ιό.

Γιάννης Αδαμάκης

Άνοιξα τα τετράδιά μου. Έψαξα στις λίστες μου.
Χρώματα, βερνίκια, medium, πινέλα, τελάρα.
Αγχώθηκα να προλάβω πριν κλείσουν τα μαγαζιά.
Το κακό είναι ότι ψωνίζω από διάφορα.
(Είμαι και παράξενος. Το ένα μου μυρίζει, τ’ άλλο μου βρωμάει.)
Τι λείπει, αναρωτήθηκα.
Τίποτα.
 
Κι όμως πάντα κάτι λείπει.

Αλεξάνδρα Αθανασιάδη

Η μοναξιά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Υπάρχουν μέρες ή και εβδομάδες που δεν φεύγω μακριά από το εργαστήριο. Η καραντίνα είναι άσκηση συμβίωσης του καθενός με τον εαυτό του. Εγώ λόγω δουλειάς το έχω συνηθίσει. Σε άλλες εποχές είναι εύκολο και σε άλλες δύσκολο. Είναι όμως γνώριμο. Το γεγονός ότι η απομόνωση δεν είναι από επιλογή την κάνει επώδυνη. Μας θυμίζει ότι είμαστε θνητοί. Ενδεχομένως να κάνουμε απολογισμούς που μέσα στους τέσσερις τοίχους, χωρίς την δυνατότητα απόδρασης, να επιφέρουν σοβαρές αλλαγές θεώρησης. Ελπίζω το αποτέλεσμα της ενδοσκόπησης να είναι θετικό για τους περισσότερους.

Αισθάνομαι τυχερή που έχω τον χώρο όπου εργάζομαι. Εδώ και ένα χρόνο περίπου πειραματίζομαι με τη δημιουργία ενός αρχέτυπου τοπίου σε εσωτερικό χώρο. Αφαιρετικά μου δίνει την αίσθηση που αντλώ από την θάλασσα και τη φύση. Εύχομαι σε όλους να βρούνε τρόπους να αποδράσουν στη φαντασία τους και να παραμείνουν ψυχικά και σωματικά υγιείς.

Διαμαντής Αϊδίνης

Ανησυχία, φόβος και απορία – μόνο οι εξωγήινοι και οι transformers λείπουν από την ταινία που ζούμε κάθε μέρα. Το παλεύουμε από το σπίτι με δημιουργική ανασφάλεια, ουσιαστική επικοινωνία με φίλους από μακριά (αλλά ποτέ τόσο κοντά) και… εξονυχιστική απολύμανση. Όταν ξυπνήσουμε από τον εφιάλτη που βιώνουμε ίσως να είμαστε όλοι καλύτεροι άνθρωποι.

Βανέσσα Αναστασοπούλου

Οι καθημερινές πρακτικές λίγο έχουν αλλάξει. Δεν είναι καινούργια συνθήκη η απομόνωση και η ησυχία, απαραίτητη μάλλον θα έλεγα, άλλoτε συνοδεύεται από ευγνωμοσύνη και μεγάλη ευχαρίστηση, τελευταία εναλλάσσεται με ερωτηματικά, αγωνία, φόβο για τους δικούς σου, τους συνανθρώπους σου, την επόμενη μέρα, τη μετά εποχή, τις ελευθερίες μας. Βάλσαμο η αγάπη, το χιούμορ, η τέχνη και οι σοκολάτες. Αναζητώντας αλλά και συχνά χάνοντας την πίστη, ελπίζω πως αυτή η κρίση θα μας ωθήσει ατομικά και συλλογικά προς ένα καλύτερο αύριο. Λέτε τελικά να πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μας;

Γιώργος Αυγέρος

Το Σάββατο 28 κανονικά θα είχα έκθεση και εγκαίνια στα Χανιά που μένω. Φρονίμως ποιών, την είχα αναβάλει πριν ακόμα εξαγγελθούν τα μέτρα. Η ίδια η ανακοίνωση των μέτρων με βρήκε σε μία στιγμή που είχα ολοκληρώσει έναν μικρό κύκλο νέων έργων και χωρίς ενοχές και «υποχρεώσεις» προς την τέχνη αποφάσισα να ασχοληθώ με την Άνοιξη –που εδώ έχει προχωρήσει αρκετά– και τα μελίσσιά μου που τώρα έχουν ανάγκη από φροντίδα. Τα έργα σκεπάστηκαν με νάιλον για να προφυλαχθούν από σκόνες και ένα μέρος του εργαστηρίου μετατράπηκε σε μελισσοεργαστήριο.

Το έντυπο κυκλοφορίας δεν καλύπτει την περίπτωσή μου όταν θέλω να πάω στα μελίσσια και είμαι λίγο παράνομος όταν πηγαίνω, αν και είναι εδώ κοντά.

Και στο παρελθόν όταν με έβλεπαν να κάνω μελισσοκομικές δουλειές με ρωτούσαν αν είμαι μελισσοκόμος. Όταν τους έλεγα ότι το επάγγελμα μου είναι ζωγράφος και το χόμπι μου μελισσοκόμος με κοίταζαν περίεργα, γιατί πίστευαν ότι το αντίθετο συμβαίνει.

Μίλτος Γκολέμας

Ξεκινώ νωρίς για το εργαστήριο, όπως κάθε μέρα. Στον δρόμο ελάχιστοι διαβάτες με μάσκες και γάντια, ηλεκτρισμένοι με ομώνυμα φορτία απωθούνται. Το ανθοπωλείο δίπλα από την είσοδο κλειστό, όπως και τα υπόλοιπα γραφεία του κτηρίου.

Ανεβαίνω στον τρίτο όροφο από τις σκάλες. Μόνος στο κτήριο.

Πρώτη κίνηση να βάλω μουσική, να αλλάξω ρούχα και να φτιάξω καφέ. Εδώ μέσα δεν έχει αλλάξει τίποτα, είναι ο χώρος που διαβάζω, ακούω, σκέφτομαι, ονειρεύομαι, δημιουργώ και ενίοτε καταστρέφω. Δουλειά εκ φύσεως μοναχική. Καθημερινότητα…

Με τα νέα δεδομένα περνάω περισσότερο χρόνο στο εργαστήριο, και πλένω τα χέρια μου συχνότερα. Χωρίς καμία πίεση, χωρίς καμία διάσπαση, οργανώνομαι καλύτερα, τακτοποιώ τα υλικά, ξαναβλέπω έργα που δεν έχουν ολοκληρωθεί. Έκανα τις αναγκαίες προμήθειες σε χρώματα, νέφτια και τελάρα και κάμποτο για καινούρια έργα.

Αυτές τις μέρες ασχολούμαι με το άχαρο, αλλά σημαντικό κομμάτι της προετοιμασίας. Τελαρώνω το ύφασμα και απλώνω με φαρδύ πινέλο επάλληλα αραιά στρώματα ζεστής κόλλας. Η μυρωδιά της ποτίζει τον χώρο.

Στο μπαλκόνι πίσω από τα ακουμπισμένα τελάρα που στεγνώνουν παίζει κρυφτό μια δεκαοχτούρα. Με επισκέπτεται τα μεσημέρια και τσιμπάμε κάτι παρέα. Βγαίνω να της ρίξω λίγους σπόρους. Εκεί έξω κάποιοι μάχονται στην πρώτη γραμμή, σκέφτομαι, ενώ ο σφυγμός της πόλης γίνεται όλο και πιο αργός.

Ψάχνω στην τσέπη για την χειρόγραφη άδεια κυκλοφορίας κι επιστρέφω σπίτι.

Ελπίζω αυτή την αναπάντεχη εξέλιξη που σκοτείνιασε τη φετινή άνοιξη να την ακολουθήσει ένα ηλιόλουστο φωτεινό καλοκαίρι.

Δημήτρης Εφέογλου

Το συλλογικό βίαιο χτύπημα του ιού επιφέρει τον αναγκαστικό περιορισμό στον προσωπικό μας χώρο. Ο εγκλεισμός προκαλεί στατικότητα: η αρχή και το τέλος μιας ακόμη ημέρας που αλλοιώνει τον ενδιάμεσο χρόνο της παραγωγικής διαδικασίας. Ταυτόχρονα, δημοσιεύονται δεκάδες οδηγίες με τρόπους διαβίωσης, πώς να είμαστε απομονωμένοι στο δωμάτιο. Σε πολλές περιπτώσεις το σπίτι είναι το εργαστήριο και το εργαστήριο είναι το σπίτι. Η κατάσταση της ακινησίας μπορεί να εξελιχθεί καλλιτεχνικά, περνώντας στη δημιουργία μιας χορογραφικής βραδύτητας. Ζώντας στο περιβάλλον του εργαστηρίου, η δική μου κινησιολογική εμπειρία πραγματοποιείται από τις δυνάμεις των χεριών, αναπτύσσοντας μια ρυθμική, επαναλαμβανόμενη διάτρηση, που επιδιώκει την αλλαγή της πρωταρχικής λειτουργίας του πράγματος. Σπρώχνοντας το αιχμηρό εργαλείο προς την αντίθετη πλευρά του υλικού σώματος, η διάτρηση μετατρέπεται σε σκίσιμο. Το αντικείμενο πάλλεται. Μετασχηματίζεται η δομή του. Επιφέρει την σταδιακή ανασύνθεση του, φτάνοντας στα όρια της φθοράς.

Georgia Fambris

Ως ζωγράφος, κλεισμένη αρκετές ώρες μέσα στο εργαστήριό μου, δεν βιώνω έντονες αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Η απομόνωση είναι πολλές φορές το ζητούμενο για να εργαστώ και να συγκεντρωθώ και αυτό το απολαμβάνω ακόμα περισσότερο αυτές τις μέρες.

Όσο είμαι στο ατελιέ ζωγραφίζοντας και ακούγοντας μουσική ή online βιβλία είμαι σε ιδανική συνθήκη, όμως η αίσθηση του «έξω κόσμου» που προσλαμβάνω έχει αλλάξει.

Τα συναισθήματα μου είναι διφορούμενα. Υπάρχει παύση έξω, μια αλλόκοτη ησυχία, σαν οι άνθρωποι να κρατάνε την ανάσα τους ή να περπατάνε στις μύτες, μέχρι να γλιστρήσουν με ασφάλεια και να κλειδωθούν πίσω από τις πόρτες.

Όταν έρχομαι με «άδεια κυκλοφορίας» μέχρι το στούντιο, φαντάζομαι ότι είμαι κατάσκοπος σε κάποια ταινία μυστηρίου και το διασκεδάζω λίγο... Όμως αγωνιώ για το τι γίνεται «εκεί έξω» – πολύ περισσότερο επειδή συγγενείς και φίλοι μένουν στη βόρεια Ιταλία και γνωρίζω από κοντά πόσο τρομακτική είναι η κατάσταση. Μιλώντας καθημερινά μαζί τους είμαι πεπεισμένη ότι είναι σημαντική η μείωση των επαφών και των μετακινήσεων μας και είναι μεγάλη άσκηση αυτοπειθαρχίας, επαναπροσδιορισμού των αναγκαίων και σεβασμού προς τους ανθρώπους γύρω μας.

Βέβαια είναι μόνο η αρχή και πιστεύω ότι θα δοκιμαστούνε τα όρια μας.

Αυτό που χαίρομαι μέσα σε αυτή τη δυσκολία είναι ότι, όπως φαίνεται, όσο εμείς κρατάμε την ανάσα μας, η φύση παίρνει μεγάλη ανάσα από εμάς.

Φίλιππος Θεοδωρίδης

Εδώ και δύο εβδομάδες μένω στο σπίτι. Τις προάλλες προσπάθησα να πάω στο στούντιο, αλλά η Αιόλου ήταν έρημη και το κτήριο όπου στεγάζεται το στούντιο μου έμοιαζε κρύο και μουντό.

Στο σπίτι έχω τα βιβλία μου, τη μουσική μου και την οικογένεια μου. Βγαίνω ελάχιστα καθημερινά για να τρέξω. Μαγειρεύουμε καθημερινά με τη γυναίκα μου και παρακολουθώ την 6 μηνών κόρη μου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Συνήθως πολύ πρωί και αργά το βράδυ σχεδιάζω. Σήμερα άρχισα να σχεδιάζω πρόσωπα λίγο προβληματισμένα, περιορισμένα, απομονωμένα, ακίνητα μέσα σε βάζα, χωρίς χέρια για να μην αγγίζουν το πρόσωπο τους.

Έκανα και κάποια τοπία με πολύ ήλιο. Η ζέστη, λέει, μπορεί να σκοτώσει τον ιό.

Χρήστος Κεχαγιόγλου

Ο χρόνος σαν να σταμάτησε. Ένας ολόκληρος κόσμος αιωρείται.

«Πτήσεις δωματίου». Ο τίτλος της πρώτης ατομικής μου έκθεσης στην γκαλερί. Πριν 20 χρόνια. Ένας ιδιότυπος ήρωας, ο πιλότος ΚΕΧ με το μικρό του σκάφος-ατελιέ αιωρείται απαλά πάνω απ’ τον κόσμο, μες στη σιωπή του σύμπαντος ονειρεύεται, καταγράφει. Με μια παιδική, μοναχική ματιά, χαρτογραφεί τον κόσμο μ’ έναν τρόπο εσωτερικό, από ψηλά, από μακριά. Και να ‘μαστε, να μας τις ζητούν σήμερα αυτές τις μοναχικές πτήσεις, υποχρεωτικά, με αστυνόμευση. Πώς όμως ανεκπαίδευτος μπορείς ν’ αρχίσεις να πετάς, σιωπηλά με τον εαυτό σου και το δωμάτιο μαζί και να διασχίζετε μια χαρά ολομόναχοι τα σύμπαντα;

Πρέπει να ξαναγίνεις λίγο παιδί και το ατελιέ είναι ο καλύτερος δάσκαλος γι’ αυτό. Τόπος περίεργος, περίκλειστος, σαν κάψουλα διαστημική, ακίνητος κι αέναα μετακινούμενος και μεταλλασσόμενος, γεμάτος σκέψεις και μνήμες κι άχρηστα για τον κόσμο υλικά, τελάρα και χαρτιά, χρώματα και σχέδια, έτοιμα να γίνουν παραμύθια. Όταν κλείνεσαι μέσα του κι αρχίζει να περιδινείται, δύσκολο να πεις πού ακριβώς βρίσκεσαι, μέσα ή έξω, σε ποιον ακριβώς χρόνο, μόνος ή μ’ ένα σωρό κόσμο, αόρατους φίλους και δασκάλους.

Τώρα που το έξω από πολύ «κοινωνικό» και «πραγματικό» έγινε εξωπραγματικό κι επικίνδυνο, το ατελιέ σταματάει να είναι προνόμιο των ζωγράφων. Αποκτάει μια γοητεία, ένα είδος «φυσικότητας» που το κάνει καθολικό. Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει το αεροπλανάκι του, να μετατρέψει τον προσωπικό του χώρο σε «ατελιέ». Ας κλειστεί εκεί κι ας βάλει μπρος τις μηχανές να αρχίσουν οι εκπαιδευτικές πτήσεις δωματίου. Να φτιάχνει, να παίζει με ό,τι αγαπά, να μαστορεύει χωρίς επαγγελματισμό, μόνο για το ταξίδι.

Χάρης Κοντοσφύρης, Σκοπιά Φλώρινας, 19/3/2020

Οι πολιτικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας των ανθρώπων καθιστούν ανεξιχνίαστα ευάλωτες τις ανθρώπινες ζωές. Η καθησυχαστική αδράνεια προέρχεται από τη μετατόπιση των αφηγούμενων τραυμάτων, από το πρώτο πρόσωπο στο τρίτο, π.χ. το κινέζικο ή όποιο άλλο. Η «τρωτότητα» μιας συστηματικής συνήθειας της ζωής, της επιβίωσης, αλλά και του αυτοεγκλεισμού, όχι ως ψυχαναγκαστική πρακτική, αλλά περισσότερο ως μια εκδοχή κοινωνικού προσανατολισμού, είναι μορφή ελευθερίας που η κοινοτική ζωή δεν αποδέχεται εύκολα. Η κορονοϊκή απομόνωση είναι μια ευκαιρία για ευσυγκίνητη, σωματοποιημένη, συναισθηματική, ηθική ρητορική για την απώθηση του πόνου, του πένθους και του φόβου αντί για τη σκωπτική δημιουργικότητα, στην οποία σε επαναφέρει η συγκατοίκηση σε χώρους με απεριόριστο και απροσδιόριστο χρόνο για ρεμβασμό.

Αυτές τις μέρες ολοκλήρωσα ένα τρίπτυχο πάνω στην ευαγγελική αποκάλυψη του τόπου του Ιωάννη με κενών ουρανό και γη, όπου όλα είναι δημιουργημένα και αφιερωμένα στο κενό: Το αφτιασίδωτο Πάτμιο σπίτι στον νυχτερινό ουρανό και ο κενός ουρανός στη νυκτώδη Πατμία. Ανάμεσα στους λιγοστούς ήλιους της Φλώρινας, από τους χάσκοντες διήμερους χιονιάδες του ανοιξιάτικου οροπεδίου της Πελαγονίας στην ευρυχωρία της αυλής του παλιού στάβλου, δίπλα απ’ τις «ματιασμένες» ανοιξιάτικες κερασιές. Τα έργα πολύμηνα και άκαιρα οδεύουν στην ολοκλήρωσή τους. Η ελευθεριακή απομόνωση μιας παραμεθόριου πόλης είναι το κενό αγνάντεμα ενός εικαστικού καθηλωμένου στο παγωμένο φλωρινιώτικο σινιάκι, στο χιονισμένο τοπίο, στο τριβόλισμα των πουλιών.

Καλή απόμακρη συναναστροφή.

Τζένη Κωδωνίδου (κεντρική φωτο)

Δεν το λέω εγώ... Οι γιατροί στη βόρεια Ιταλία το λένε...

Νίκος Λαγός

Κλεισμένος στο εργαστήριο και στο σπίτι λόγω του ιού έφτιαξα ένα καινούργιο έργο από τη σειρά που κάνω αυτόν τον καιρό. Έχει τίτλο Νεκροκεφαλές και Καρδιές.

Κυριάκος Μορταράκος

«Έμεινα μέσα», κάρφωσα και το παράθυρο!

Νίκος Μόσχος, Σκέψεις από την καραντίνα

Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η ατομική μου έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη με τίτλο «Συνθήκες Προσαρμογής», όπου παρουσιάστηκαν έργα των τελευταίων χρόνων με βασικό άξονα τη διαδικασία προσαρμογής σε νέα δεδομένα, την αίσθηση διαρκούς μετάβασης και την ανασύσταση της ψυχοσύνθεσης. Παρόλο που η ταχύτητα των εξελίξεων και η μεταμόρφωση της ύλης αποτελεί βασικό προβληματισμό των έργων που έχω παράξει τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, μένω έκπληκτος από το πόσο σύντομα θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουμε την πραγματικότητα μας σε κάθε πτυχή της. Αισθάνομαι ότι περάσαμε το κατώφλι μιας νέας εποχής και νομίζω ότι, όπως και σε ανάλογες στιγμές του παρελθόντος, θα σηματοδοτήσει αλλαγές (ευελπιστώ προς το καλύτερο) των οργανωτικών δομών της κοινωνίας. Ήδη τα ερεθίσματα προς έρευνα και επεξεργασία είναι αρκετά.

Μέχρι τώρα προσπαθούσα να διατηρώ μια χρονική και συνάμα συναισθηματική απόσταση από το εκάστοτε ζήτημα, ώστε να παρουσιάζω της μεταβάσεις στα έργα μου σαν μια ελεγχόμενη διαδικασία. Πλέον, νομίζω, ότι τα σημεία αναφοράς θα προχωρούν παράλληλα με τα έργα και η προπαρασκευαστική τους περίοδος, δηλαδή το διάστημα των προσχεδίων και της ευρύτερης έρευνας, θα συλλειτουργεί στην αναγνωριστική ψηλάφηση των νέων δεδομένων.

Στο άδειο τελάρο που περιμένει στο καβαλέτο έδωσα τίτλο Day one for King Stone Grower.

Σοφία Παπακώστα

Έξω επικρατεί ησυχία.

Στο εργαστήρι-σπίτι ανησυχία κάνει τις εποχές να αλλάζουν.

Σκέφτομαι πως όταν βγούμε από δω, δεν θα φοβόμαστε ο ένας τον άλλον;

Αχιλλέας Παπακώστας

Εγκλεισμός. Σκληρή λέξη, ας μη τρομάζουμε όμως. Για τόσο κόσμο, αιώνες τώρα, μια ιδιαίτερη επιλογή με προορισμό μια δημιουργική πράξη. Τώρα μια διαφορετική ευκαιρία για όλους.

Ιωάννα Ράλλη, Σε καραντίνα λόγω άφιξης από το εξωτερικό

Ημέρα 3η

Η ζωή μου δεν αλλάζει και πολύ, έτσι κι αλλιώς τις μέρες μου στο εργαστήρι τις περνώ. Ίσα ίσα με ανακουφίζει το ότι δεν έχω καμία υποχρέωση εξωτερική. Ο εσωτερισμός, λοιπόν, σε όλο του το μεγαλείο.

Παρήγγειλα ψώνια, μου τά ’βαλε στο ασανσέρ, κι εγώ με τη σειρά μου τα χρήματα στο ασανσέρ. Σύγχρονος ερημίτης. Αντί καλαθιού, ασανσέρ.

Ημέρα 8η

Ο Φόβος. Αυτή την στιγμή είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στον πλανήτη ολόκληρο. Τα ΜΜΕ τον τροφοδοτούν.

Ολόκληρος ο πλανήτης κλεισμένος στο σπίτι του. Όλοι οι άνθρωποι στην ίδια θέση. Πρωτόγνωρο στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Από τη θέση αυτή έχει καθένας τη δυνατότητα να παρατηρήσει τον εαυτό του. Η Συνείδηση παρατηρεί τον εαυτό της. Όλοι μας αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Με την αγωνία μας μην πεθάνουμε και την προσπάθεια να ελέγξουμε το περιβάλλον ώστε να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο του Θανάτου. Με τον καταναλωτισμό μας και τη συμβολική του σημασία. Με την ανάγκη μας να μιλάμε και τη συνεχή ενασχόληση με τον εγώ μας, που δεν αφήνει χώρο να ακούσουμε τον άλλο. Με τον αγώνα δρόμου για την απόκτηση της Ευτυχίας, της Ευτυχίας που δεν της αρέσει καθόλου να την κυνηγούν. Με τα άσκοπα σούρτα φέρτα μας, που κάτι σκεπάζουν. Με τη μικρότητα μαζί με τη μεγαλοσύνη μας.

Αραιά και πού, η στιγμιαία και πολυπόθητη Παύση… Ησυχία. Ανακούφιση. Ευλογία. Χαρά.

Ζούμε σε πολύ ενδιαφέροντες καιρούς, καιρούς μεγάλων αλλαγών σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Παρατηρώ ανάμεσα μας ζεστασιά, μοίρασμα, φροντίδα, χιούμορ. Βάθεμα στις σχέσεις. Ενασχόληση με βαθύτερους προβληματισμούς. Έχω να δω και να ακουμπήσω άνθρωπο ή ζώο μια βδομάδα κι όμως δεν έχω μοναξιά. Αισθάνομαι μέρος κάτι μεγαλύτερου. Συνεχίζω να είμαι ευχαριστημένη στην απομόνωση. Παράξενο…

Στέφανος Ρόκος

Μέσα σ' αυτές τις κοσμογονικές αλλαγές που ζει αιφνιδιαστικά και συντονισμένα όλη η ανθρωπότητα, αισθάνομαι ακόμα τυχερός, κυρίως επειδή οι δικοί μου άνθρωποι κι εγώ είμαστε υγιείς.

Κάθε μέρα έχω έντονες ψυχολογικές διακυμάνσεις, αλλά τα πράγματα που αγαπώ είναι εδώ και αυτά που λείπουν λογικά θα ξανάρθουν (εκτός από αυτά που δεν θα ξανάρθουν). Προς το παρόν παρακολουθώ με τρόμο τις εξελίξεις και επεξεργάζομαι την καινούργια καθημερινότητα και τον θόρυβο που υπάρχει στο κεφάλι μου, ζωγραφίζοντας όλα όσα κέρδισα και έχασα από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ιαπωνία.

Μαρία Φιλοπούλου

Βιώνουμε μια εξωπραγματική κατάσταση. Προσπαθώ, όπως πάντα, να σκέφτομαι θετικά. Το να ζωγραφίζω το νερό με βοηθάει, λειτουργεί για μένα σαν αντίδοτο, σε όλο αυτό που περνάμε. Στη φύση συναντώ την ευτυχία, την ηρεμία και την ελευθερία. Αυτή την αίσθηση θέλω να μεταφέρω στα έργα μου.

«Η θάλασσα ξεπλένει τα δεινά των ανθρώπων» (Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Ταύροις).

H έκθεση «Προσωπικοί Παράδεισοι» της Μαρίας Φιλοπούλου στη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου.

Μανώλης Χάρος

Αυτή είναι η 17η νύχτα στο εργαστήριο απ’ όταν κλειστήκαμε μέσα. Υλικά υπάρχουν, διάθεση καλή, καφέδες. Οk.

Πηγαίνω όταν ξημερώνει (όπως πάντα πήγαινα) και κλείνω γύρω στις 8 μ.μ. με διάλειμμα το μεσημέρι, χωρίς να χτυπά τηλέφωνο και χωρίς να πρέπει να φεύγω. Έβαλα στόχο να τακτοποιήσω τις μεριές που μαζεύουν πράγματα, το τραπέζι και τα ράφια. Δύο ράφια έφτιαξα (μόνο) όλες τις μέρες και καταχάρηκα με αυτά που βρήκα. Κανονική αρχαιολογία!

Τώρα που ακούω ότι παρατείνεται η καραντίνα μπορεί και να πετύχω τον στόχο.

Κώστας Χριστόπουλος

Ημέρες μάλλον ησυχίας, περισυλλογής, συγκέντρωσης, ανασυγκρότησης και έρευνας, κλεισίματος μεγάλων παλαιών εκκρεμοτήτων και επώασης καινούριων πραγμάτων. Αλλά και διαρκούς επιφυλακής για την επόμενη μέρα. Ημέρες μετάβασης.

Γιάννης Ψυχοπαίδης

Σε ώρες περισυλλογής, οδύνης και πένθους για τους άδικους χαμούς, ένα γαρίφαλο ελπίδας.

Σπούδασε συντήρηση σε ξύλο και πέτρα στο City and Guilds of London Art School. Διευθύνει από το 2000 την γκαλερί Ζουμπουλάκη στην πλατεία Κολωνακίου. Oργανώνει το Zone D για την παρουσίαση σύγχρονης τέχνης σε διαφορετικούς χώρους. Είναι ιδρυτικό μέλος της ΑΜΚΕ New Wrinkle.

Σχόλια

Εικόνα Anonymous
2

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.