Ενόσω το Λονδίνο βομβαρδιζόταν, οι Λονδρέζοι διάβαζαν Τζέιμς Τσέις

«Αυτό το μυθιστόρημα δεν είναι μία κλασική αστυνομική περιπέτεια, με την οποία ξεφεύγεις από την πληκτική καθημερινότητα σε έναν φανταστικό κόσμο αγωνίας και δράσης. Είναι κυριολεκτικά μία διαφυγή σε ένα σύμπαν γεμάτο σαδισμό και σεξουαλική αποκτήνωση». Ο Τζορτζ Όργουελ δεν μασάει τα λόγια του καθώς ασκεί κριτική στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Τσέιζ στο κλασικό πια δοκίμιο «Raffles and Miss Βlandish», που δημοσίευσε το 1944.

Προχωράει ακόμα περισσότερο, συγκρίνοντας την σκληρότητα που αναδύεται από τις σελίδες του Όχι Ορχιδέες για τη Μις Μπλάντις με τον φασισμό που μόλις είχε ηττηθεί: «Πολλοί αναγνώστες μου έχουν επισημάνει ότι αφού διαβασαν το βιβλίο συνειδητοποίησαν ότι πρόκειται για ξεκάθαρο φασισμό. Είναι μία εξαιρετική επισήμανση παρότι η πλοκή δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική ούτε με κοινωνικά ή οικονομικά ζητήματα [...] Μέσα από την επινοημένη ζωή των γκάνγκστερς ο Τσέις παρουσιάζει ένα απόσταγμα της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, όπου τέτοια γεγονότα όπως ο μαζικός βομβαρδισμός αμάχων, η χρήση ομήρων, τα βασανιστήρια για απόσπαση πληροφοριών, οι κρυφές φυλακές, οι εκτελέσεις χωρίς δίκη, οι ξυλοδαρμοί με λαστιχένια γκλομπ, οι εικονικοί πνιγμοί, η συστηματική