Πρέπει όλοι οι νέοι να φύγουμε στο εξωτερικό;

Αν είσαι εικοσάρης στην Ελλάδα σήμερα, έχεις δεχτεί πιθανότατα την ίδια συμβουλή χιλιάδες φορές: να φύγεις στο εξωτερικό. Και αν δεν σου αρέσει, κάτι πάει στραβά με σένα ή με τους άλλους; Μία εκπρόσωπος αυτής της γενιάς αναζητά την απάντηση, αντλώντας από τη δική της εμπειρία και των φίλων της. Μιλούν ο Θοδωρής από το Βέλγιο, η Μαρία από το Άμστερνταμ και ο Θάνος από το Βερολίνο.
Χρόνος ανάγνωσης: 
12
'
Γκραφίτι στην πλατεία Mehringplatz του Βερολίνου. [Joan/Flickr]

Αν η πρώτη ή η δεύτερη δουλειά σου είναι στην Ελλάδα σήμερα, το έχεις μάλλον αποδεχτεί: θα δουλεύεις πολλές ώρες, με λίγα χρήματα, με γκρινιάρηδες συναδέλφους μεγαλύτερης ηλικίας ή συνομηλίκους σου με το μάτι να φύγουν έξω ή να αλλάξουν δουλειά. Ταυτόχρονα θα ακούς «γιατί δεν έφυγες», αν έφυγες «γιατί γύρισες», ενώ θα διαβάζεις πόσο σημαντικό είναι να σταματήσει το brain drain που έχει κάνει πολύ ανήσυχους όσους γενικώς επιμένουν «φύγετε έξω οπωσδήποτε!».

Πριν καλά καλά τελειώσω τη Νομική, άκουγα προτάσεις για το πού να πάω στο εξωτερικό. Και πριν καλά καλά γυρίσω στην Αθήνα από το εξωτερικό, άκουγα «μην έρθεις ποτέ πίσω». Όσοι ενήλικες μας επηρεάζουν, στα πενήντα τους και κάτι, ως γονείς, δάσκαλοι, δημόσια πρόσωπα ή και εργοδότες έχουν καθαρή άποψη για την απαίσια Ελλάδα, το υπέροχο εξωτερικό, στενοχωριούνται που φεύγουμε, αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς.

Την ίδια ώρα, φίλοι στο εξωτερικό καταρρέουν από τη μοναξιά ή το άγχος μιας ζωής που δεν συνηθίζεται, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνουν μισθούς διπλάσιους από εμάς που μένουμε στην Ελλάδα. Τελικά πού είναι καλύτερα και τι πρέπει να κάνουμε;

Ακολουθούν οι ιστορίες μερικών νέων ανθρώπων που δοκίμασαν να ζήσουν στο εξωτερικό, να γυρίσουν, να μείνουν εκεί μόνιμα ή να βρουν μια ισορροπία, αλλάζοντας διαμονή ανάλογα με τις επιθυμίες τους.

Η μοναξιά, επιλεκτική ή ακούσια

Ένα βράδυ, καθισμένη μπροστά στον υπολογιστή, έλαβα ένα ίνμποξ. Ήταν ο Θοδωρής που ζούσε στο Βέλγιο, «δεν είμαι και πολύ καλά», μου είπε, «μπορείς να μιλήσουμε;». Ο Θοδωρής, στα 25 του, είχε απελπιστεί. Στο Βέλγιο δεν συνέβαινε τίποτε. Υπερβολική ησυχία. Δεν άντεχε άλλο να μην μπορεί να ταιριάξει με άνθρωπο. Το σπίτι του στο κέντρο το ένιωθε σαν «ένα σπίτι στη μέση του πουθενά».

Θέλεις να συνεχίσεις; Γίνε τώρα συνδρομητής

Eίσαι ήδη συνδρομητής; Συνδέσου εδώ

Eπίλεξε συνδρομή

Η ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, χωρίς διαφημίσεις, απαιτεί χρόνο, χρήματα και κόπο.
Πιστεύουμε όμως οτι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, και ελπίζουμε να μοιράζεσαι την οπτική μας.

Ετήσια

€60 ανά έτος Γράψου τώρα
Κερδίζεις €12

Μηνιαία

€6 ανά μήνα Γράψου τώρα

Αν όλοι όσοι διάβαζαν τα άρθρα μας, μας στήριζαν το μέλλον μας θα ήταν ασφαλέστερο.

Θέλεις να γνωριστούμε καλύτερα πρώτα;

Γράψου εδώ για να σου στέλνουμε ένα επιλεγμένο άρθρο την εβδομάδα δωρεάν.

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.