Γιατί δεν βλέπουμε ποτέ ανθρώπους με αναπηρία στα λεωφορεία;

Στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο της γραμμής 224, μία ηλικιωμένη με μπαστούνι επιβιβάζεται με εμφανή δυσκολία. Στοιβαγμένοι επιβάτες επιχειρούν να κάνουν χώρο και ζητούν αμήχανα από όσους έχουν ήδη καταλάβει μία θέση να την αφήσουν να καθίσει. Λίγα λεπτά αργότερα, σε μία στάση κοντά στο Πεδίον του Άρεως, γονείς με δύο καροτσάκια επιχειρούν κι εκείνοι να ανέβουν, ξανά με τη συνδρομή επιβατών που προσπαθούν να διευκολύνουν την κατάσταση. Η χειροκίνητη ράμπα του λεωφορείου δεν αξιοποιείται ποτέ από τον οδηγό, ούτε για την επιβίβαση ούτε για την αποβίβασή τους και όταν ερωτάται σχετικά, αποκρίνεται πως «δεν λειτουργεί».

Το περιστατικό συνέβη πριν από δύο εβδομάδες, σε ένα απογευματινό δρομολόγιο από το Σύνταγμα ως τα δικαστήρια της Ευελπίδων, δίνοντας μία καλή αφορμή για να ξεκινήσει αυτό το ρεπορτάζ. Δεν ήταν βέβαια κάτι σπάνιο. Τέτοιες εικόνες είναι καθημερινότητα για τους τακτικούς χρήστες των δημόσιων συγκοινωνιών. Παρόλα αυτά, σχετικά πρόσφατα η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Τον Ιούλιο του 2024, στο πλαίσιο συνεδρίασης για την προσβασιμότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ο τότε υφυπουργός Μεταφορών Βασίλης Οικονόμου δήλωνε ότι μέχρι το τέλος του 2025