Επανέρχονται οι πωλητές του περιοδικού Σχεδία μετά το δύσκολο 2020

Η ανεργία, που χτύπησε την πόρτα πολλών συμπολιτών μας το 2020, απείλησε ιδιαίτερα τους πωλητές του περιοδικού δρόμου Σχεδία. Αυτούς για τους οποίους η πίστη στον εαυτό και την κοινωνία είναι ένα πρόσφατα κατακτημένο και καθόλου αυτονόητο αγαθό.
Χρόνος ανάγνωσης: 
8
'
[Alexandros Katsis/Σχεδία]

Μαζί με το υπόλοιπο λιανεμπόριο επιστρέφει στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης το αγαπημένο περιοδικό δρόμου Σχεδία. Μια ανάσα ζωής και αξιοπρέπειας για τους πωλητές του, που με τα χαρακτηριστικά κόκκινα γιλέκα τους έχουν γίνει πλέον αναγνωρίσιμοι και αγαπητοί. Είναι άστεγοι, που μέσα από αυτήν την πρωτοβουλία κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν ένα μικρό εισόδημα για να εγκαταλείψουν τους δρόμους και να αποκτήσουν μια στέγη. Όμως με το λόκνταουν σταμάτησαν να πουλάνε έξω το περιοδικό κι έτσι τον τελευταίο καιρό βλέπουν να συσσωρεύονται τα χρέη (ενοίκια, ηλεκτρικό, νερό κ.λπ.), αφού παρά το γεγονός ότι με το πενιχρό τους εισόδημα πληρώνουν κανονικά ασφάλεια, φόρους, ακόμη και εισφορά αλληλεγγύης, δεν εντάσσονται στις κατηγορίες που έλαβαν από τη πολιτεία κάποιο βοήθημα και κινδυνεύουν έτσι να επιστρέψουν στα παγκάκια.

Αυτές τις μέρες που υπάρχει ανάγκη για ξεκάθαρη ενημέρωση κι ανάλυση, το inside story προσφέρει όλα τα άρθρα γύρω από τον Covid-19 ελεύθερα σε όλους τους αναγνώστες.

#ΜένουμεΑσφαλείς: Ανακαλύψτε πάνω από 2.500 ρεπορτάζ και ιστορίες του inside story. Γραφτείτε για έναν μήνα δωρεάν EΔΩ.

 

Τα πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2013. Προϋπήρχε, ωστόσο, μια ποδοσφαιρική ομάδα αστέγων και μέσα από αυτήν την πρωτοβουλία γεννήθηκε και το πρώτο ελληνικό περιοδικό δρόμου.

Στην αρχή η ομάδα των πολιτών περιοριζόταν στα δέκα-δεκαπέντε άτομα. Από τότε μέχρι σήμερα από τη Σχεδία έχουν περάσει εκατοντάδες άνθρωποι και αυτή τη στιγμή είναι γύρω στους 120 όσοι δίνουν το «παρών» καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Τους συναντάμε συχνά, χειμώνα καλοκαίρι στις εξόδους του μετρό και στις πλατείες, συχνά πλαισιωμένους από εθελοντές που βοηθούν το έργο τους, θυμίζοντάς μας ότι τίποτα από ό,τι έχουμε δεν είναι δεδομένο.

Ο Χρήστος Γεωργίου, ένας από τους πωλητές της Σχεδίας, μας διηγήθηκε με μία ανάσα την ιστορία του. «Είμαι Αθηναίος, έχω ξεπεράσει τα 70. Στο παρελθόν είχα διάφορα μαγαζιά, καφετέριες, νυχτερινά κέντρα, κινηματογράφους, πιο πριν και μαρμαράδικα. Έγιναν κάποια λάθη, λάθος επιλογές, εκτιμήσεις και λάθος άνθρωποι, έτσι βρέθηκα να χρωστάω αρκετά χρήματα στο δημόσιο. Με λίγα λόγια τα κάναμε μαντάρα. Σαφώς έχω κι εγώ ευθύνες, όταν είσαι νέος πιστεύεις ότι όλα θα φτιάξουν αλλά δεν είναι έτσι. Τελικά βρέθηκα στον δρόμο. Στο παρελθόν έκανα και κάποιες προσπάθειες να κάνω οικογένεια και αυτές απέτυχαν. Έχω και ένα παιδί 33 ετών. Γενικώς η ζωή μου δεν ήταν όπως την περίμενα. Βέβαια ευτυχώς είχα την υγεία μου. Γεγονός είναι ότι είμαι άρρωστος με τη δουλειά, είχα αυτήν την αρρώστια να δουλεύω ασταμάτητα. Δεν ξέρω αν υπάρχει πρόγραμμα απεξάρτησης γι΄ αυτό».

Στην πορεία κι ενώ ήμουν στο χείλος του γκρεμού και οι επιλογές μου ήταν ή να πάω να ληστέψω καμία τράπεζα ή να πηδήξω από την Ακρόπολη και να βάλω τέλος στη ζωή μου, βρέθηκε στον δρόμο μου η Σχεδία», συνεχίζει ο κ. Γεωργίου. «Κάποια στιγμή είδα στην τηλεόραση τον κύριο Αλεφάντη, που εξηγούσε με τι ακριβώς ασχολείται η Σχεδία. Μου ακούστηκε ενδιαφέρον. Ήρθα σε επαφή μαζί τους. Και επειδή είχα κάνει πολλά ραντεβού για να βρω δουλειά, ρώτησα αν όντως μπορούσα να περιμένω κάτι από αυτούς. Η απάντηση ήταν πειστική. Μου είπαν ότι από τη στιγμή που ήρθαμε σε επαφή θα είμαι στέλεχος της Σχεδίας και να περιμένω απλώς να με φωνάξουν για να ξεκινήσω τη δουλειά. Και πράγματι έτσι έγινε. Μας έκαναν ένα στοιχειώδες σεμινάριο. Μου είπαν να είμαι ευγενικός, χαμογελαστός, να μην κουβαλάω τα προβλήματά μου στη δουλειά, να στέκομαι αξιοπρεπώς και με ειλικρίνεια και ο κόσμος θα με καταλάβει και θα αγοράσει το περιοδικό. Έτσι ακριβώς συνέβη και θεωρώ ότι είμαι από τους επιτυχημένους πωλητές».

«Μέχρι πριν δύο, τρία χρόνια αγοράζαμε από τη Σχεδία το περιοδικό 1,50 ευρώ και το πουλάγαμε 3. Με την προηγούμενη κυβέρνηση αποφασίστηκε ότι το περιοδικό πρέπει να φορολογείται, να έχει ασφάλεια ο εργαζόμενος κι έτσι πήγαν το περιοδικό 4 ευρώ και εμείς το αγοράζουμε τώρα 2,50. Το 1 ευρώ από αυτά τα 2,5 που δίνουμε πηγαίνει στην ασφάλειά μας και στην εφορία. Για μένα και πιστεύω για τους υπόλοιπους πωλητές ήταν σανίδα σωτηρίας και δεν είναι σχήμα λόγου. Και αυτό φάνηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας που δεν το είχαμε και κινδυνέψαμε να βρεθούμε πάλι στο παγκάκι...» προσθέτει ο κ. Γεωργίου.

Πράγματι η πανδημία έπληξε ανεπανόρθωτα αυτόν τον μικρό και θαρραλέο στρατό, αφού η πώληση του περιοδικού στους δρόμους απαγορεύτηκε ήδη από το πρώτο λόκνταουν. Η Σχεδία κυκλοφόρησε έκτοτε συνδρομητικά, κάτι που στέρησε το έστω και πενιχρό μεροκάματο από τους πωλητές της, ενώ καμία κρατική μέριμνα δεν έχει προβλεφθεί γι' αυτούς.

«Από την προηγούμενη καραντίνα έγιναν κάποιες προσπάθειες από το περιοδικό να μας συμπεριλάβουν σε κάποιο βοήθημα του κράτους εφόσον ήμασταν τυπικοί, πληρώναμε τους φόρους μας, την ασφάλειά μας, μέχρι και εισφορά αλληλεγγύης πληρώναμε, όπου το πούμε θα γελάσουν με αυτό. Δυστυχώς, ωστόσο, από τη προηγούμενη καραντίνα δεν μας ενέταξαν σε καμία κατηγορία για να λάβουμε κάποια βοήθεια. Μόνη βοήθεια ήταν ό,τι μπορούσε να κάνει η Σχεδία από μονή της. Σκέφτομαι ότι πιθανά θα έπρεπε να μας χρησιμοποιήσει το περιοδικό ως πολιορκητικό κριό. Δηλαδή να μαζευτούμε όπως έγινε με τους ηθοποιούς που βρέθηκαν όλοι μαζί. Να βγαίναμε κι εμείς. Βέβαια δεν είμαστε χιλιάδες όπως οι καλλιτέχνες που πέτυχαν τον στόχο τους… Αλλά κι εμείς έχουμε τεράστια προβλήματα, από τον Μάρτιο δεν έχουμε πληρώσει ενοίκιο. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες καταλαβαίνουν και κάνουν υπομονή, ωστόσο ξαναπιάνοντας δουλειά θα πρέπει να δουλεύουμε μόνο για το ενοίκιό μας και κάποιοι κινδυνεύουν να επιστρέψουν στους δρόμους. Δεν έχουμε βοήθεια από πουθενά. Πότε-πότε μας φωνάζει η Σχεδία και μας δίνει κάτι δωροεπιταγές, οι οποίες τους έχουν δοθεί για εμάς, αλλά με αυτές δεν μπορείς να πληρώσεις το ενοίκιο, ούτε λογαριασμούς. Οφείλουν εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις να σκεφτούνε κι εμάς, που δεν έχουμε από πουθενά αλλού εισόδημα. Καταφέραμε με κόπο να βάλουμε το κεφάλι μας σε ένα δωμάτιο, να φύγουμε από το παγκάκι και να ανεξαρτητοποιηθούμε. Έχουμε μια δουλειά και ξαφνικά βρεθήκαμε στο τίποτα, όχι από δική μας ευθύνη», λέει με παράπονο ο κ. Γεωργίου.

«Όπως μας πληροφόρησαν από την Σχεδία, μας θεωρούν ελεύθερους επαγγελματίες, γι΄ αυτό δεν μας έχουν συμπεριλάβει σε κανένα επίδομα. Εμείς ωστόσο δίνουμε απόδειξη για κάθε τεύχος, πληρώνουμε ΕΦΚΑ και φόρους. Ζούμε από τα λίγα που μπορεί να μας δώσει η Σχεδία. Αυτόν τον μήνα πήραμε 43 ευρώ από τις ηλεκτρονικές πωλήσεις και κάποια κουπόνια για αγορά τροφίμων. Κάνουν ό,τι μπορούν. Η Σχεδία δεν είναι τράπεζα. Εγώ αν μπορώ και επιβιώνω είναι χάρη σε φίλους και γνωστούς που με στηρίζουν». Με αυτά τα λίγα λόγια μας περιέγραψε την κατάστασή της η Μαρία Δάλλα, 57 ετών, πού ζει στη Θεσσαλονίκη. Πάντα εργαζόταν, όπως μας είπε, αλλά βρέθηκε κάποτε σε δύσκολη κατάσταση και άρχισε να μοιράζει διαφημιστικά φυλλάδια για τον επιούσιο. Αυτή η απασχόληση ωστόσο επηρεάστηκε από την κρίση, έτσι έμεινε άστεγη για περίπου τρεις μήνες. «Δεν είπα τίποτα στα τρία μου παιδιά, δεν ήθελα να τα επιβαρύνω, είναι κι αυτοί βιοπαλαιστές, απλώς έκλεισα το κινητό και εξαφανίστηκα για λίγο. Στην αρχή μάζευα μπουκάλια σε ένα πάρκο που καθόταν η νεολαία το καλοκαίρι. Με πολύ κουβάλημα τα πήγαινα σε μια κάβα. Από αυτά έπαιρνα ένα σάντουιτς, ένα μπουκάλι νερό και ένα καφεδάκι. Ύστερα βρέθηκα σε μια παραλία, αγόρασα κλωστές και βελόνες και έπλεκα σοσονάκια. Τότε γνώρισα κάποιον που μου μίλησε για τη Σχεδία. Είχα φτάσει τα 42 κιλά. Στη Σχεδία ένιωσα αγάπη και ανθρωπιά, δεν τους ένοιαζε ότι ήμουν φτωχή. Στην αρχή αναρωτιόμουν αν θα αγοράσουν το περιοδικό από έμενα, δεν είμαι ούτε όμορφη ούτε σπουδαγμένη. Ύστερα όμως είδα ότι ο κόσμος έχει ενημερωθεί, ότι το περιοδικό αρέσει γιατί έχει ανθρώπινα θέματα, έχει ένα επίπεδο», μας είπε η Μαρία Δάλλα.

Παρά το γεγονός ότι η πώληση του περιοδικού αναστάλθηκε για αρκετούς μήνες και τα έσοδα πάγωσαν για τους πωλητές, εκείνοι εξακολουθούν να κοιτούν με ελπίδα και προσμονή προς αυτό που θεωρούν πλέον το σπίτι τους. Είναι κατανοητό, αφού όπως μας είπε ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού, Χρήστος Αλεφάντης, με τον όποιον επικοινωνήσαμε, «η Σχεδία δεν περιορίζεται μόνο στην πώληση του περιοδικού, έχει αναλάβει και μια σειρά από άλλες πρωτοβουλίες και δράσεις που στόχο έχουν να βοηθήσουν τον άνθρωπο για να υποστηρίξει τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε μέσα από αυτές τις πρωτοβουλίες δεν είναι μόνο να δοθεί η δυνατότητα σε κάποιους ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα να εξασφαλίσουν με αξιοπρέπεια ένα μικρό έστω έσοδο για να καλύψουν κάποια βασική τους ανάγκη, αλλά κυρίως να βοηθήσουμε να αποκατασταθεί η πίστη τους στον ίδιο τους τον εαυτό και στην κοινωνία ολόκληρη. Έχουμε συγκροτήσει έτσι, πέρα από την ποδοσφαιρική ομάδα, θεατρικές ομάδες, εργαστήρια, χορωδία». Ο κ. Αλεφάντης τόνισε επίσης ότι τα τελευταία χρόνια γίνεται μια πιο συστηματική προσπάθεια να γίνει μια καταγραφή των ανθρώπων που βιώνουν την έλλειψη της στέγης, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ακόμη μια ακριβής εικόνα του αριθμού τους. Επισήμανε επιπλέον ότι άστεγοι δεν είναι μόνο αυτοί που βλέπουμε να κοιμούνται στον δρόμο ή σε ένα παγκάκι, αφού η αστεγία είναι ένα πολύ πιο σύνθετο φαινόμενο.

Σε ό,τι αφορά την υγειονομική μέριμνα, ο κ. Αλεφάντης μας είπε: «Από ό,τι διαβάζω κι εγώ, σε ό,τι αφορά π.χ. τους εμβολιασμούς οι άστεγοι δεν θα έχουν κάποια προτεραιότητα, απλά ελπίζουμε και αγωνιζόμαστε να έχουν την ιδία ευκαιρία με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι που είναι σε δομές, σε ξενώνες κ.λπ. παρακολουθούνται και έχουν υποβληθεί και σε τεστ, ωστόσο υπάρχει ένα κομμάτι του πληθυσμού που κοιμάται στους δρόμους και αυτό θα πρέπει να απασχολήσει την πολιτεία και να καταβάλλει μια πιο συστηματική προσπάθεια». Σχετικά με την οικονομική ενίσχυση των ανθρώπων που έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τις συνέπειες της πανδημίας, μας είπε: «Εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταθούμε δίπλα τους και σε αυτήν τη φοβερά δύσκολη συγκυρία, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε είναι άλλο να είσαι ασφαλής σε ένα σπίτι με την τηλεόρασή σου, το τηλέφωνό σου, το ιντερνέτ και άλλο είναι να ζεις άστεγος – και δεν μιλάω μόνο γι' αυτούς που κοιμούνται στον δρόμο, αλλά και για όσους ζουν σε ένα υπόγειο χωρίς ρεύμα, ή χωρίς νερό σε κάποιο προάστιο ή στο κέντρο της Αθήνας. Όποτε για τους ανθρώπους της Σχεδίας, για να μιλήσω ειδικότερα, αυτό που συνέβη μέχρι σήμερα ήταν ένα πολύ βίαιο πισωγύρισμα. Ήδη οι άνθρωποι αυτοί έχουν περάσει παρά πολλά και ξαφνικά βρέθηκε μια Σχεδία κι ακούμπησαν. Πιάστηκαν, απέκτησαν μια κανονικότητα, είχαν ένα έσοδο, συνδεθήκαν με την κοινωνία και αιφνίδια τους είπαμε “Παιδιά κομμένα αυτά, πάλι πίσω”. Μέχρι τώρα ένιωθαν επίσης ανασφάλεια και αναρωτιόντουσαν αν θα ξαναβγεί η Σχεδία, οπότε προσπαθήσαμε όσο μπορούσαμε να απαλύνουμε αυτόν τον πόνο. Γι' αυτό από την αρχή, από τον Μάρτιο κάναμε μια καμπάνια η όποια ονομάζεται “Να αγαπάς και να αγωνίζεσαι”, ακριβώς για να υποστηρίξουμε τους ανθρώπους που κατά τη διάρκεια της καραντίνας δεν μπορούσαν να πουλάνε το περιοδικό στον δρόμο. Αυτή η καμπάνια περιλαμβάνει την εγγραφή νέων συνδρομητών και μέρος από αυτά τα έσοδα προορίζεται για τους πωλητές του δρόμου για να έχουν κάποια έσοδα. Ζητήσαμε επίσης από τους εθελοντές μας να τηλεφωνούν στους πωλητές μια φορά την ημέρα για να τους πουν έστω μια καλημέρα, ακριβώς για να μην αποκοπούν από τον κοινωνικό ιστό, να μην είναι μόνοι. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από το πώς λειτούργησε αυτή η πρωτοβουλία. Εμείς φέραμε απλώς σε επαφή δυο άτομα που δεν γνωρίζονταν και τώρα έχουν αποκτήσει στενές σχέσεις. Κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας ανοίξαμε την κουζίνα μας και μαγειρέψαμε, μοιράζαμε επιπλέον τηλεφωνικές κάρτες για να μπορούν να επικοινωνήσουν».

«Η βοήθεια των ιδιωτών μας επέτρεψε να υλοποιήσουμε όσα περιέγραψα», τόνισε ο κ. Αλεφάντης και διευκρίνισε πως «έγιναν πολλές νέες συνδρομές, ακόμη και μαραθώνιοι για να μαζευτούν χρήματα για τη Σχεδία».

Σε ό,τι αφορά το κράτος, ο εκδότης υπογράμμισε πως οι πωλητές της Σχεδίας ανήκουν στην κατηγορία αυτών που έχουν μείνει έξω από το έστω ελάχιστο επίδομα με το όποιο θα μπορούσαν να καλύψουν κάποιες ανάγκες. Τόνισε επίσης ότι η Σχεδία έθεσε αυτό το ζήτημα από τον πρώτο εγκλεισμό κι επισήμανε ότι δεν υπήρξε μέχρι στιγμής κάποια ανταπόκριση από τους αρμοδίους. «Θα συνεχίσουμε να επιμένουμε», μας είπε «ώστε να καλυφθούν τα χρέη που δημιουργήθηκαν στους πωλητές τους μήνες της ανεργίας».

Προς όλες τις κατευθύνσεις είναι το μήνυμα των ανθρώπων της Σχεδίας. Έκαναν με κόπο μια νέα αρχή, εμπιστευόμενοι μια κοινωνία που στο παρελθόν τους είχε επανειλημμένα απογοητεύσει και παγιδεύσει στο περιθώριο. Το διακύβευμα είναι μεγάλο.

Εικόνα casalotti
Γεννημένη στο Μιλάνο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1986. Eίναι ιδρυτικό μέλος της Ligue Internationale Anti-prohibitionniste. Έχει συνεργαστεί με την Καθημερινή, την Αυγή, την Ελευθεροτυπία, και στην Ιταλία με το L’Espresso. Από το 2010 είναι μόνιμος συνεργάτης της Rainews 24.

Σχόλια

Εικόνα Anonymous
1

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.