«Μην φτάσουμε να πούμε “ποιος έφταιγε τότε”»: Ευπαθείς ομάδες και κορονοϊός

Τι σημαίνει να ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες; Μας το εξηγούν τέσσερις συμπολίτες μας που πάσχουν από σοβαρές, χρόνιες ασθένειες. Κυρίως για αυτούς, αλλά και για όλους εμάς, #μένουμεσπίτι.
Χρόνος ανάγνωσης: 
13
'
Μέτρηση σακχάρου. [Σωτήρης Δημητρόπουλος/Eurokinissi]

Ο Κωνσταντίνος Διγώνης μου λέει ότι συμπεριφέρεται σαν να είναι φορέας του ιού και δεν θέλει να τον μεταδώσει. Κάνει, δηλαδή, ακριβώς αυτό που συστήνει κάθε βράδυ από τις οθόνες μας ο καθηγητής Λοιμωξιολογίας Σωτήρης Τσιόδρας. Ο συνομιλητής μου έχει έναν παραπάνω λόγο να τηρεί με ευλάβεια τα μέτρα προφύλαξης, καθώς ανήκει στις αποκαλούμενες ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. «Ένας συνομήλικός μου σε καλή φυσική κατάσταση, αν κολλήσει, θα το περάσει μάλλον σαν κρυολόγημα. Εάν κολλήσω εγώ, όμως, έχω μεγαλύτερες πιθανότητες να βρεθώ με πνευμονία», παρατηρεί ο 26χρονος άντρας, ο οποίος πάσχει από Διαβήτη τύπου 1.

 

Αυτές τις μέρες που υπάρχει ανάγκη για ξεκάθαρη ενημέρωση κι ανάλυση, το inside story προσφέρει όλα τα άρθρα γύρω από τον Covid-19 ελεύθερα σε όλους τους αναγνώστες.

#ΜένουμεΣπίτι: Ανακαλύψτε πάνω από 2.500 ρεπορτάζ και ιστορίες του inside story. Γραφτείτε για έναν μήνα δωρεάν EΔΩ

Το ίδιο ισχύει για οποιονδήποτε ανήκει σε αυτές τις ευπαθείς ομάδες – για παιδιά με ανοσοκαταστολή, μεσήλικες με Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), ανθρώπους όλων των ηλικιών με διαβήτη και καρδιαγγειακά, νεφροπαθείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, αμέτρητους καρκινοπαθείς. Βεβαίως όσοι γνωρίζουν ότι είναι πιο ευάλωτοι είναι και πολύ πιο προσεκτικοί σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού – ωστόσο αυτό με κανέναν τρόπο δεν αναιρεί το γεγονός ότι στην παρούσα συγκυρία η ευθύνη είναι μοιρασμένη σε όλους μας εξίσου. «Γι’ αυτό ενώ σέβομαι το δικαίωμα των συμπολιτών μου στην ελεύθερη κίνηση, πιστεύω ότι πρέπει με κάθε τρόπο να προλάβουμε τη μετάδοση. Δεν πρέπει να φτάσουμε κάποια στιγμή στο στάδιο να λέμε “ποιος έφταιγε τότε” και “γιατί εσύ πήγες διακοπές”, “γιατί ο άλλος δεν έμεινε σπίτι”. Αυτό, σκεφτείτε το, θα είναι καταστροφικό. Θα είναι καταστροφικό για την κοινωνία μας», μου λέει λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο.

«Καλά δεν σκέφτονται τις ευπαθείς ομάδες, τους εαυτούς τους δεν τους σκέφτονται;»

Κυριακή Γκότση

Μερικές ώρες νωρίτερα, είχα μιλήσει με την Κυριακή Γκότση, η οποία μου έλεγε πως έχει κλειστεί εδώ και πολλές ημέρες στο σπίτι. «Βγήκα τρεις φορές όλες κι όλες, επειδή δεν είχα επιλογή». Η συνταξιούχος δικηγόρος πάσχει από ΧΑΠ. «Βεβαίως ανησυχώ λόγω του ΧΑΠ, αλλά και λόγω της ηλικίας μου. Το ίδιο είναι τώρα για έναν νέο άνθρωπο με γερά πνευμόνια και το ίδιο για μένα;» παρατηρεί η 71χρονη γυναίκα. Η κ. Γκότση μου λέει ότι την τρόμαξε η εικόνα των ανθρώπων που ξεχύθηκαν την περασμένη εβδομάδα στις παραλίες. «Έχω μια φίλη που είναι χειμερινή κολυμβήτρια και πήγε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Νέα Μάκρη. Το θέαμα την σόκαρε, παντού οικογένειες με παιδιά να κάνουν πικνίκ. Τώρα βρήκαν να κάνουν πικνίκ!», λέει, προσθέτοντας ότι η χειμερινή κολυμβήτρια μπήκε επιτόπου στο αυτοκίνητο και πήρε το δρόμο της επιστροφής. «Καλά, δεν σκέφτονται όλους εμάς, που ανήκουμε στις ευπαθείς ομάδες. Τους εαυτούς τους δεν τους σκέφτονται; Τόσο σίγουροι αισθάνονται;» αναρωτιέται ρητορικά λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο. «Και βέβαια η Εκκλησία δεν το χειρίστηκε σωστά», θα προσθέσει.

Για τη στάση της Εκκλησίας ζήτησα και τη γνώμη του Δημήτρη Κοντοπίδη, επίτιμου προέδρου του Πανελληνίου Συλλόγου Κυστικής Ίνωσης. «Αυτό που είπα και στην μητέρα μου μιας και είναι θρησκευόμενη, είναι το εξής: Η πίστη είναι θέμα του καθενός. Η συνάθροιση σε κλειστό χώρο εν μέσω πανδημίας είναι απειλή για την δημόσια υγεία. Αυτό, είναι πραγματικότητα για όλους, ανεξάρτητα από το αν πιστεύεις και σε ποιον θεό», απάντησε ο 38χρονος άντρας. «Η γιαγιά μου, όταν είναι άρρωστη, ακούει την λειτουργία από το ραδιόφωνο. Ποιος ο λόγος λοιπόν να μην προσευχηθεί όποιος θέλει από το σπίτι, όπως κάνουν και οι ερημίτες μοναχοί, προστατεύοντας τον εαυτό του και κυρίως τους άλλους; Αν θυμάμαι καλά, το σώμα μας είναι “ναός του θεού” και οφείλουμε να το προστατέψουμε. Εξάλλου η προστασία του συνανθρώπου μας, δεν είναι υπέρτατη πράξη αγάπης που είναι και η βασική διακήρυξη της χριστιανικής πίστης;».

Η Μαρίνα Ρ. μου λέει ότι κι η ίδια με κάποια έκπληξη συνειδητοποίησε πρόσφατα πόσο πολυπληθείς είναι αυτές οι ευπαθείς ομάδες. «Πάρα πολλοί άνθρωποι στην ηλικία μου, αλλά και νεότεροι, πάσχουν από χρόνια νοσήματα τα οποία είναι αυτό που λέμε αόρατα», λέει η 39χρονη γυναίκα που πριν από τρεις μήνες διαγνώστηκε με καρκίνο. Η τηλεοπτική καμπάνια για τις ευπαθείς ομάδες που δείχνει έναν παππού και μια γιαγιά με μπαστουνάκι, λέει, αφήνει έτσι κι αλλιώς πολλούς απ’ έξω. «Το παίρνουμε αψήφιστα, ενώ είναι πραγματικά πολλοί οι άνθρωποι που κινδυνεύουν», επισημαίνει. «Και δεν τους φαίνεται, απαραιτήτως».

Κωνσταντίνος Διγώνης: «Προτιμώ να μην πάρω κανένα ρίσκο»

Ήταν 18 ετών, το 2012, και σπούδαζε στην Ολλανδία όταν διαγνώστηκε με Διαβήτη Τύπου 1. Πώς το κατάλαβε; «Είχα ένα ατύχημα – έπαθα κετοοξέωση, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει υδατάνθρακας για να οδηγηθεί στα κύτταρα οπότε αναγκαστικά ο οργανισμός καίει την υπάρχουσα πρωτεΐνη. Γιατί δεν υπάρχει άλλη ενέργεια στο σώμα. Μέσα σε τέσσερις-πέντε μήνες είχα χάσει 35 κιλά, αλλά δεν έδινα σημασία», λέει. Και πού το απέδιδε; «Έβρισκα πάντα μια λογική εξήγηση. Το απέδιδα στο γεγονός ότι έτρωγα πολύ λίγο και κάπνιζα πάρα πολύ».

Μια ημέρα, όμως, ενώ έτρωγε παρέα με έναν φίλο άρχισε να νιώθει δυσφορία. «Πόναγε το διάφραγμά μου, ήταν πια το στρες για το σώμα μου πολύ μεγάλο. Ακόμη και τότε, όμως, δεν ζήτησα βοήθεια, δεν ήμουν και αρκετά ώριμος να καταλάβω ότι συμβαίνει στο σώμα μου κάτι επικίνδυνο», διηγείται. «Την επόμενη μέρα βγήκα μια βόλτα στο Άμστερνταμ, να δω κόσμο, να φτιάξει η διάθεσή μου. Κι έφαγα ρύζι, πράγμα που χειροτέρεψε την κατάσταση. Μερικές ώρες αργότερα έπεσα σε κώμα». Μετά από αυτό έγινε η διάγνωση και έκτοτε, προσθέτει, έμαθε να χειρίζεται την κατάσταση και πάνε όλα καλά.

Τον ρωτάω πώς άλλαξε η διάγνωση την καθημερινότητά του. «Άλλαξε εντελώς ο τρόπος που τρώω». Μου λέει ότι ήταν ένας έφηβος που έτρωγε ακατάπαυστα. «Δεν πρόσεχα καθόλου, έτρωγα ό,τι να ‘ναι, πράγμα που τώρα πια θεωρώ τραγικό. Έμαθα λοιπόν να τρέφομαι σωστά, έμαθα με τι μπορώ να αντικαταστήσω τα λίπη, το ψωμί, τα γλυκά». Αυτό του πήρε δύο χρόνια, δεν ήταν μια διαδικασία που ολοκληρώθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Και η κατάσταση έγινε ευκολότερη με την επιστροφή του στην Ελλάδα, «γιατί είχα πια πρόσβαση σε νόστιμα φρέσκα λαχανικά», εξηγεί.

Σε ό,τι αφορά την μαγειρική, αυτές τις μέρες του υποχρεωτικού εγκλεισμού, ο Διγώνης μάλλον ανήκει σε εκείνους που είναι άριστα προετοιμασμένοι. Τον ρωτάω πώς έχει οργανώσει αυτόν τον καιρό την καθημερινότητά του. «Από τη μέρα που ξεκίνησε αυτή η ιστορία, μένω μαζί στο σπίτι με τη φίλη μου και τον αδελφό μου. Το συζητήσαμε και καταλήξαμε ότι είναι καλύτερο για όλους μας, από κάθε άποψη, ακόμη και οικονομικά», λέει. «Περίμενα να είμαι πιο αγχωμένος, αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Όλα είναι μια χαρά, κυλούν ομαλά».

«Η αρρώστια θα μου δημιουργήσει παραπάνω προβλήματα. Το λέω επειδή το έχω περάσει και με ένα απλό κρύωμα»

Κωνσταντίνος Διγώνης

Οι τρεις συγκάτοικοι δεν βγαίνουν έξω σχεδόν καθόλου. «Και γυμναστική, κάνουμε μέσα στο σπίτι. Προσέχουμε πάρα πολύ. Θεωρώ πολύ σημαντικό να μην κολλήσω τον ιό, γιατί αυτό θα έχει αντίκτυπο στο ζάχαρό μου», λέει, εξηγώντας ότι μπορεί μεν να κολλήσει με την ίδια ευκολία που κολλάει οποιοσδήποτε, αλλά «απλώς η αρρώστια θα μου δημιουργήσει παραπάνω προβλήματα. Το ρίσκο είναι διαφορετικό. Το λέω επειδή το έχω περάσει και με ένα απλό κρύωμα. Προτιμώ να μην πάρω κανένα ρίσκο. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να μην προσβληθώ από τον ιό».

Βοηθάει και το γεγονός ότι ο 26χρονος άντρας είναι άριστα προετοιμασμένος σε ό,τι αφορά την προστασία του. Γι’ αυτό και προτιμάει να πηγαίνει εκείνος στο σούπερ μάρκετ. «Ενώ έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στη φίλη μου και στον αδελφό μου, και πάλι εγώ ξέρω καλύτερα πώς θα χειριστώ την κάθε λεπτομέρεια», λέει. «Για να προστατεύσω και τον εαυτό μου, αλλά και τους υπόλοιπους». «Φοράς μάσκα;», τον ρωτάω, για να μου απαντήσει ότι έχει δική του μάσκα στην οποία αλλάζει τα φίλτρα. Όσο για τα γάντια, τα θεωρεί δευτερεύοντα, εφόσον «τα χέρια μου θα τα πλύνω έτσι κι αλλιώς».

«Εγώ συμπεριφέρομαι σαν να έχω ήδη τον ιό και να μη θέλω να τον μεταδώσω», λέει, περιγράφοντας ότι πολλές φορές στο σούπερ μάρκετ οι άλλοι πελάτες δεν προσέχουν. «Περνούν πολύ κοντά σου, δίπλα σου. Εγώ δεν ένιωθα τόσο άνετα. Αλλά έχω τη μάσκα μου, είμαι ασφαλής». Η εικόνα, ωστόσο, που πραγματικά τον ενοχλεί είναι αυτή των Αθηναίων που μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους για να πάνε βόλτα στην εξοχή. «Έχεις μια ευθύνη όχι μόνο προς τον εαυτό σου, αλλά και προς τους ανθρώπους που αγαπάς, τους γονείς, του παππούδες, τους συμπολίτες σου έτσι κι αλλιώς. Πρέπει να σε προστατεύσω για να προστατευθώ κι εγώ», λέει. Ο Διγώνης εύχεται να κατανοούσαν όλοι ότι αυτήν τη στιγμή προστατευόμαστε μαζικά και ενωμένοι. «Εγώ αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω: Άνθρωποι που σε άλλες συνθήκες με έναν πυρετό κάνουν σαν τρελοί και μπαίνουν κάτω από τις κουβέρτες, βγαίνουν τώρα να πάνε για μπανάκι στη θάλασσα».

Μαρίνα Ρ.: «Εντάξει, είπαμε να μου συμπαρασταθείτε, αλλά όχι κι έτσι»

«Η πανδημία με βρήκε σε δύσκολη στιγμή διότι από τον περασμένο Ιανουάριο κάνω χημειοθεραπείες και ανοσοθεραπεία», μου λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής η 39χρονη Μαρίνα. «Ανήκω στις ευπαθείς ομάδες. Είμαι ασθενής της νόσου non-Hodgkin. Ήμουν εντελώς ασυμπτωματική, το βρήκα σε έναν έλεγχο ρουτίνας», εξηγεί, προσθέτοντας ότι είναι η κλασική περίπτωση ενός ιδιαίτερα πολυάσχολου ανθρώπου που είχε συνηθίσει να είναι όλη μέρα σε κίνηση και να κάνει πολλά επαγγελματικά ταξίδια. Μετά τη διάγνωση, όμως, η 39χρονη ακαδημαϊκός χρειάστηκε σε συνηθίσει σε ένα είδος καραντίνας, όπως λέει.

«Με το που ξεκίνησε η θεραπεία, άλλαξε πολύ η καθημερινότητά μου. Σταμάτησα τη διδασκαλία, για παράδειγμα, γιατί όταν κάνεις χημειοθεραπεία είσαι σε ανοσοκαταστολή και πρέπει να είσαι προσεκτικός. Δεν γινόταν πλέον να μπαίνω σε ΚΤΕΛ για να πάω να διδάξω», εξηγεί. «Επίσης ένας άνθρωπος σε χημειοθεραπεία δεν ξέρει ποτέ και πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός του. Οτιδήποτε για έναν υγιή είναι ανεκτό, για παράδειγμα ένας πυρετός, για έναν ανοσοκατεσταλμένο μπορεί να σημαίνει νοσηλεία. Γι’ αυτό όποιος κάνει χημειοθεραπεία πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός σε ό,τι αφορά την απομάκρυνση από τη βάση του και την έκθεσή του σε μικρόβια». Η Μαρίνα λέει ότι ξαφνικά μπήκε σε μια κατάσταση υποχονδρίασης, που της ήταν εντελώς πρωτόγνωρη.

Την τελευταία φορά που πήγε για τη χημειοθεραπεία της, ήταν στις 12 Μαρτίου. Ήδη γνωρίζαμε όλοι τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ρωτάω την Μαρίνα αν εκείνη τη μέρα παρατήρησε αλλαγές στο νοσοκομείο. «Όταν πήγα, η μέρα ξεκίνησε με έναν καβγά μεταξύ των παρευρισκόμενων γιατρών αν πρέπει να φοράνε όλοι μάσκα ή όχι», αφηγείται. «Αναφέρομαι στους συνοδούς των ασθενών. Διότι οι καρκινοπαθείς φοράνε έτσι κι αλλιώς μάσκα. Το θέμα είναι ότι υπήρχε μια αυξημένη ένταση, μεγαλύτερη ανησυχία. Η βασική διαφορά από άλλες φορές ήταν πως οι γιατροί ήταν πιο αυστηροί με τους συνοδούς, δεν τους άφηναν να είναι στην αίθουσα».

«Ο κόσμος δεν έχει εκπαιδευτεί με τη μάσκα. Τη φοράνε, την πιάνουν με το χέρι, την κατεβάζουν, βήχουν»

Μαρίνα Ρ.

Η Μαρίνα προσθέτει εδώ, ότι ενώ οι μάσκες είχαν ξαφνικά πολλαπλασιαστεί μεταξύ ασθενών και συνοδών, πάρα πολλοί δεν ήξεραν τι να τις κάνουν. «Ο κόσμος δεν έχει εκπαιδευτεί με τη μάσκα. Τη φοράνε, την πιάνουν με το χέρι, την κατεβάζουν, βήχουν. Ή την κατεβάζουν κι αφήνουν τη μύτη τους». Τη ρωτάω εάν η ίδια πρόλαβε να προμηθευτεί μάσκες πριν εξαφανιστούν από την αγορά. «Είχα αγοράσει μάσκες διαδικτυακά, είμαι καλυμμένη. Είχα δει ότι ανεβαίνουν οι τιμές και ότι αρχίζει έλλειψη. Πρόλαβα και πήρα την 50άδα στα 15 ευρώ που πιστεύω τώρα ότι είναι εξαιρετικό ντιλ», λέει γελώντας.

Μέχρι να έρθει η ώρα για την επόμενη προγραμματισμένη χημειοθεραπεία, η νεαρή γυναίκα περνάει τον χρόνο στο σπίτι της, πράγμα που δεν την ενοχλεί.

Τα ψώνια τα έχει αναλάβει ο σύντροφός της, ενώ παραγγέλνει κάποια πράγματα διαδικτυακά. «Αλλά ενώ είμαι γενικώς ήρεμη και ψύχραιμη, δεν μπορώ να μην πω ότι όλο αυτό που ζούμε είναι κάπως σουρεαλιστικό. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι φτάνεις να σκέφτεσαι το παραμικρό. Σήμερα, για παράδειγμα, έπρεπε να ανοίξω να πάρω κάτι πράγματα που μου φέρανε κι ήμουν σαν το ψυχάκι, μήπως έπιασα πρώτα την πόρτα και μετά τη σακούλα; Και τώρα τη σακούλα να την πλύνω; Ναι, αλλά έχει απλώς λαχανικά». Η Μαρίνα γελάει καθώς περιγράφει μικρές καθημερινές αγωνίες που συμμεριζόμαστε πλέον οι περισσότεροι. «Η πλάκα που κάνω σε φίλους είναι «εντάξει, είπαμε να μου συμπαρασταθείτε, αλλά όχι κι έτσι».

Η νεαρή γυναίκα μου λέει ότι δεν έχει πραγματικά αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά της, εφόσον ήδη είχε μπει σε μια καραντίνα. «Θα μπορούσα να πω, κάνοντας μπλακ χιούμρο, ότι είναι ένα καλό τάιμιγκ». Αλλά η υποχονδρίαση που ήδη την ενοχλούσε, έχει πλέον ενταθεί. «Κι έπειτα, δεν ανησυχείς μόνο για σένα. Ανησυχείς για τους δικούς σου, ανησυχείς για ανθρώπους που είναι μακριά, ακούς τις δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία...Υπάρχει η αγωνία για το πού θα βρεθούμε όλοι βγαίνοντας από αυτήν την περιπέτεια, τι θα γίνει με τις δουλειές μας», παρατηρεί, προσθέτοντας ότι η καραντίνα είναι πραγματικά το μικρότερο πρόβλημα όλων μας.

Δημήτρης Κοντοπίδης: «Ο περισσότερος κόσμος, δεν γνωρίζει ακριβώς τι διακυβεύεται»

Το πρώτο πράγμα που ρωτάω τον Δημήτρη Κοντοπίδη είναι πότε άρχισε να ανησυχεί για τον κορονοϊό. «Το ρωτάω διότι υποθέτω ότι υπήρξατε υποψιασμένος νωρίτερα από ό,τι το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας», του λέω. «Από την στιγμή που ξεκίνησαν τα πρώτα κρούσματα στην Ευρώπη, είχαν αρχίσει να μας ζώνουν τα φίδια. Από την μία γιατί ήταν ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα σοβαρό ιό που επιτίθεται στο αναπνευστικό σύστημα – που είναι και το αδύναμό μας σημείο», λέει ο επίτιμος πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Κυστικής Ίνωσης. Όπως μου εξηγεί, οι ασθενείς με Κ.Ι. στην πλειοψηφία τους καταλήγουν από αναπνευστική ανεπάρκεια. Η παχιά βλέννη που δημιουργεί η νόσος σε διάφορα όργανα –όπως και στους πνεύμονες– τους καταστρέφει σταδιακά.

«Σε περίπτωση μόλυνσης, δεν θα προλάβουμε να πούμε “ούτε το όνομά μας”»

Δημήτρης Κοντοπίδης

«Έτσι, όσοι από εμάς έχουμε ήδη χάσει μεγάλο μέρος του πνεύμονα και βρισκόμαστε σε αναπνευστική ανεπάρκεια με 30-40% της αναπνευστικής μας λειτουργίας, απειλούμαστε από κάθε ίωση και γρίπη. Όταν μάλιστα διαβάζουμε σε δημοσιεύματα ότι ασθενείς που ιάθηκαν από τον COVID-19 έχασαν 20-30% της αναπνευστικής τους λειτουργίας, όσο είναι δηλαδή το συνολικό ποσοστό που μας έχει απομείνει στον πνεύμονα, σε περίπτωση μόλυνσης, δεν θα προλάβουμε να πούμε “ούτε το όνομά μας”». Όμως ανησυχεί και για έναν ακόμη λόγο, λέει ο 38χρονος άντρας. Αυτήν την περίοδο το υπουργείο Υγείας διαπραγματεύεται για την αποζημίωση μιας επαναστατικής θεραπείας που «παγώνει» τη νόσο. Η θεραπεία αφορά το 90% των ασθενών παγκοσμίως και έχει πολύ μεγάλο ετήσιο κόστος. «Τη στιγμή λοιπόν που δίνουμε τη “μητέρα των μαχών” της πρόσβασης σε μια τέτοια θεραπεία, ώστε να προλάβουμε να μην χάσουμε ούτε έναν ασθενή, ήρθε ο κορονοϊός. Απειλεί την ζωή μας τόσο άμεσα, όσο και έμμεσα με τυχόν καθυστέρηση ή αναβολή της έγκρισής της».

Η καθημερινότητα των ασθενών με Κ.Ι. δεν άλλαξε με την έκρηξη της πανδημίας. Σε όλη του τη ζωή, εξηγεί ο κ. Κοντοπίδης, παίρνει παρόμοια μέτρα προφύλαξης. Του ζητάω να μου περιγράψει τι ακριβώς σημαίνει αυτό. «Οι ασθενείς με Κ.Ι. απαγορεύεται να ερχόμαστε σε επαφή μεταξύ μας –όχι με τον υπόλοιπο πληθυσμό– για να μην ανταλλάσσουμε στελέχη ενός μικροβίου που εγκαθίσταται μόνιμα στον οργανισμό μας. Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησε και η σχετική ταινία Five feet apart, που περιγράφει τη ζωή δυο ασθενών με Κ.Ι., με τον τίτλο να αναφέρεται στα δύο μέτρα (πέντε πόδια) ελάχιστης απόστασης που πρέπει να τηρούμε μεταξύ μας», λέει, προσθέτοντας ότι εκεί θα δει κανείς τους κανόνες που ακούμε καθημερινά από τον ΕΟΔΥ.

Πάντως, ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες οι ασθενείς με Κ.Ι. συνεχίζουν να αθλούνται κανονικά, μου εξηγεί. Και φέρνει ως παράδειγμα μια αθλητική εκδήλωση του ΠΣΚΙ με τίτλο Breath unlimited || Be safe, stay fit, have fun. Παίζαμε ποδόσφαιρο προστατευμένοι μέσα σε φουσκωτές διάφανες μπάλες. Είμαστε λοιπόν ευάλωτοι μεν, εκπαιδευμένοι δε, σε κάτι τόσο πρωτόγνωρο που δυσκολεύει τον υπόλοιπο κόσμο».

 

«Αν με ρωτούσες πιο προσωπικά, θα σου έλεγα ότι “παίζω και εντός έδρας” και έχω πλέον παρέα σπίτι, όλους εσάς. Αυτό καθώς τα δυο τελευταία χρόνια, για να προστατευτώ από τις ιώσεις και την εποχική γρίπη δούλευα κυρίως από σπίτι με τα επαγγελματικά ραντεβού να είναι πολλές φορές σε ανοιχτό χώρο», μου εξηγεί. Ακόμη και τον χειμώνα. Και τώρα πια, μου λέει, δεν χρειάζεται να εξηγεί γιατί προτάσσει το χέρι σε σφιγμένη γροθιά, σαν ράπερ, αντί να κάνει χειραψία.

«Ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει ακριβώς τι διακυβεύεται», μου λέει όταν αναρωτιέμαι τι σκέψεις περνούν από τον νου του όταν βλέπει στις ειδήσεις γεμάτες παραλίες ή κόσμο να φεύγει για τα νησιά. Τι διακυβεύεται; Όσα θα ακούσω από τον Δημήτρη Κοντοπίδη από αυτό το σημείο και πέρα, διαβάζονται δύσκολα. Δεν έχω παραλείψει να μεταγράψω ούτε ένα και: «Σημασία έχει το πώς πεθαίνεις και επιτρέψτε μου να σας καταθέσω μια εικόνα που είναι βίωμά μας από μικρά παιδιά, κατ’ επανάληψη. Όπως προανέφερα οι ασθενείς με Κ.Ι. καταλήγουμε από αναπνευστική ανεπάρκεια. Όταν φτάσουμε στο αρχικό της στάδιο, χρειαζόμαστε οξυγόνο για κάποιες ώρες τη μέρα, μέχρι να φτάσουμε να το έχουμε όλο το 24ωρο και να καθηλωθούμε στο κρεβάτι.

Το επόμενό μας στάδιο, είναι η συσκευή οξυγόνου peep σαν την biPap που έχουμε ακούσει στις περιγραφές ασθενών με COVID-19 από Ιταλία και Κίνα. Επειδή ο πνεύμονάς μας έχει σχεδόν κολλήσει και δεν ανοίγει να κάνεις εισπνοή, η biPap δεν παρέχει απλά οξυγόνο, αλλά είναι σαν κομπρεσέρ που προσπαθεί να στον ανοίγει με το ζόρι, ώστε να μπει αέρας, με κάθε ανάσα. Βρίσκεσαι σε ένα μόνιμο στάδιο πνιγμού, ανεβαίνει το διοξείδιο όπου σε κάνει να νιώθεις το κεφάλι σου να πάει να σπάσει και έχεις παραισθήσεις σε μια διαρκή κρίση πανικού.

Συνήθως αντέχουμε ελάχιστες μέρες μέχρι να έρθει το τραγικό σημείο του απόλυτου πνιγμού. Γίνεσαι μπλε, μέχρι να λιποθυμήσεις από ασφυξία και εκείνη τη στιγμή παρακαλάς να σου κάνουν αναισθησία, για να μην υποφέρεις. Τότε είναι που ο αναισθησιολόγος σε διασωληνώνει ώστε να αντέξεις λίγες μέρες –φυτό πια– σε μηχανική υποστήριξη. Από τη στιγμή που διασωληνωθούμε, ποτέ δεν επιστρέφουμε, σε αντίθεση με έναν υγιή που θα μπορέσει να επανέλθει.

Αυτό όμως είναι το καλό σενάριο, γιατί υπάρχει και κακό: Είναι τραγική η στιγμή όπου βλέπεις ένα νέο παιδί άλλοτε στα 18, άλλοτε στα 20 –μιας και καταλήγουμε σε νεαρή ηλικία– να χτυπιέται στον τοίχο από τον πνιγμό – να πετάει τα καλώδια τραβώντας τους ορούς, μέχρι να σωριαστεί από καρδιακή προσβολή στο πάτωμα. Αυτή είναι η διασωλήνωση που την ακούμε να περιγράφεται σαν κάτι απλό στα δελτία ειδήσεων.

Αν λοιπόν ισχύσει το κακό σενάριο και γεμίσουν οι ΜΕΘ χωρίς να υπάρχει κρεβάτι, αυτό που περιέγραψα θα το ζήσουν οι ευπαθείς ομάδες, στο σπίτι μόνοι. Και για να είμαι πιο ακριβής, μπορεί να το ζήσει ο παππούς ή η μητέρα σας μπροστά σε όλη την οικογένεια, χωρίς να μπορεί κανείς να τους ανακουφίσει. Το χειρότερο λοιπόν είναι, να βλαστημάς από τους πόνους, αβοήθητος, τη στιγμή που ξεψυχάς».

Ο Δημήτρης Κοντοπίδης μου εξηγεί ότι «Αυτή είναι και η καμπύλη “flatten the curve” που ζητάμε να επιμηκύνουμε». Ώστε να προλάβει το σύστημα Υγείας να απορροφήσει σταδιακά, τα κρίσιμα περιστατικά. «Να προλάβεις να έχεις κρεβάτι στην ΜΕΘ ώστε να σε φροντίσουν και αν δεν μπορούν να σε σώσουν, να “φύγεις” ειρηνικά. Αυτές οι εικόνες μου έρχονται στο μυαλό, όταν κάποιοι, είτε από ελαφρότητα, είτε από άγνοια και στην χειρότερη από προκλητική αδιαφορία, γίνονται απάνθρωποι. Γιατί περί αυτού πρόκειται».

Έχει εργαστεί στον Ταχυδρόμο, τον Ελεύθερο Τύπο, την Ελευθεροτυπία και το Marie Claire. Ήταν European Journalism Fellow στο Βερολίνο. Το βιβλίο της «Ο τραγουδιστής του Αουσβιτς. Εστρόγκο Ναχάμα, Θεσσαλονίκη 1918 - Βερολίνο 2000» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καπόν.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.