Σε αδιέξοδο χιλιάδες «αόρατοι» εργαζόμενοι στο σεξ

Να δουλέψουν και να κολλήσουν, ή να μείνουν στο σπίτι και να πεινάσουν; Αυτό είναι το δίλημμα όσων παρέχουν υπηρεσίες ιεροδούλου αυτές τις ημέρες.
Χρόνος ανάγνωσης: 
11
'
Ο «Oίκος Eποχής Σούλα» στη Λάρισα. [Κώστας Μάντζιαρης/Eurokinissi]

Ενάμισι μέτρο. Τόση είναι η ελάχιστη απόσταση ασφαλείας που πρέπει να τηρούμε σε όλους τους χώρους εργασίας. Τι γίνεται όμως όταν παρέχεις υπηρεσίες σεξ και η φύση της δουλειάς σου προϋποθέτει την πολύ στενή επαφή με τον πελάτη; Πώς θα προστατέψεις αρχικά τον εαυτό σου και κατ’ επέκταση τους γύρω σου, όταν επιτραπεί να ξαναρχίσεις τη δουλειά; Κι αν δεν έχεις να πληρώσεις ενοίκιο, λογαριασμούς και σούπερ μάρκετ; Βγαίνεις πριν την άρση της απαγόρευσης και διακινδυνεύεις ή μένεις μέσα και πεινάς;

Αυτές τις μέρες που υπάρχει ανάγκη για ξεκάθαρη ενημέρωση κι ανάλυση, το inside story προσφέρει όλα τα άρθρα γύρω από τον Covid-19 ελεύθερα σε όλους τους αναγνώστες.

#ΜένουμεΑσφαλείς: Ανακαλύψτε πάνωαπό2.500 ρεπορτάζ και ιστορίες του inside story. Γραφτείτε για έναν μήνα δωρεάν EΔΩ

«Είναι από τις πολύ λίγες δουλειές, ίσως και η μόνη, που δεν μπορείς να πάρεις καμία προφύλαξη [για τον κορονοϊό]. Πιο κοντά δεν γίνεται. Τι προφυλάξεις να πάρεις. Ακόμη και με το AIDS το 1985 που το έζησα, είχαμε ένα μήνα μία τρομοκρατία απίστευτη, αλλά μετά ξέραμε ότι με προφυλακτικό οι πιθανότητες να κολλήσεις είναι μικρές. Εκεί υπήρχε το προφυλακτικό. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα» λέει στο inside story η Άννα Κουρουπού, εργαζόμενη στο σεξ επί τέσσερις δεκαετίες και διευθύντρια του Red Umbrella, φορέα πρόληψης και ενδυνάμωσης εργαζόμενων στον χώρο.

Η παροχή υπηρεσιών ιεροδούλου ήταν από τις πρώτες δραστηριότητες που ανεστάλησαν προληπτικά στις 14 Μαρτίου και σύμφωνα με πληροφορίες του inside story, θα είναι από τις τελευταίες που θα ξανανοίξουν – άγνωστο προς το παρόν το πότε ακριβώς και με ποιους όρους.

Όπως αναφέρουν στο inside story επαγγελματίες του χώρου, η συντριπτική πλειονότητα των χιλιάδων εργαζόμενων στο σεξ συμμορφώθηκε πλήρως με τα μέτρα της Πολιτείας και δεν βγήκε για δουλειά, παρότι οι περισσότεροι, λόγω του ιδιότυπου και απαρχαιωμένου νομικού πλαισίου που τους εξωθεί στην παρανομία, δεν δικαιούνται κανένα επίδομα και αυτή είναι η μοναδική πηγή εισοδήματος για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Αρκετές ήταν και οι αλλοδαπές που γύρισαν στη χώρα τους λόγω καραντίνας. «Μα τι να κάνουν εδώ; Έχουν στην πατρίδα τους σπίτια, οικογένειες, τι να κάτσουν εδώ κλεισμένες σε ένα διαμέρισμα; Να περιμένουν πότε θα ανοίξουν τα σπίτια;» λέει στο inside story η Δήμητρα Έλλη Κανελλοπούλου, πρόεδρος του Σωματείου Εκδιδόμενων Προσώπων Ελλάδας (ΣΕΠΕ), που εκπροσωπεί πανελλαδικά περί τα 4.000 μέλη (με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος επ’ αμοιβή εκδιδόμενων προσώπων ή άδεια βοηθητικού προσωπικού).

Ο συνολικός αριθμός των ατόμων που εργάζονται στο σεξ (με άδεια ή χωρίς) και βρίσκονται τώρα χωρίς δουλειά και εισόδημα, εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από 4.000 άτομα, αλλά ακριβές νούμερο δεν υπάρχει. «Είναι αχαρτογράφητο, διότι δεν είναι μόνο τα σπίτια, είναι ο δρόμος, είναι οι αγγελίες, είναι τα γραφεία (συνοδών)» λέει η Άννα Κουρουπού.

Η εργασία στο σεξ είναι νόμιμη στην Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά όπως αναφέρουν στο inside story επαγγελματίες του χώρου η ισχύουσα νομοθεσία καθιστά σχεδόν αδύνατον να εργαστεί κανείς νόμιμα, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, ακόμη και αν έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Μία από τις πολλές προεκτάσεις αυτού του προβλήματος είναι ότι εν μέσω κορονοϊού χιλιάδες «αόρατες» σεξεργάτριες και σεξεργάτες έμειναν στον αέρα, αφού δεν δικαιούνται κανένα κρατικό επίδομα στήριξης.

Σύμφωνα με τον σχετικό νόμο του 1999, όσα άτομα διαθέτουν άδεια για να εκδίδονται με αμοιβή, πρέπει να έχουν και άδεια εγκατάστασης και χρήσης του οικήματος εντός του οποίου θα ασκούν την ανωτέρω δραστηριότητα, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν την προς τούτο έγγραφη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη (κοινώς απαγορεύεται η πιάτσα) – όμως οι όροι για να την αποκτήσουν είναι επί της ουσίας απαγορευτικοί. Για παράδειγμα αν πρόκειται για διαμέρισμα πολυκατοικίας, θα πρέπει να έχουν την συγκατάθεση όλων των ιδιοκτητών και ενοίκων. Ακόμη όμως κι αν καταφέρουν να εξασφαλίσουν τη σύμφωνη γνώμη των γειτόνων τους, ή επιλέξουν κάποιο αυτόνομο κτίριο και όχι πολυκατοικία, ο χώρος θα πρέπει να μην έχει περιμετρικά σε ακτίνα τουλάχιστον 200 μέτρων τίποτα από τα παρακάτω: ναούς, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, βιβλιοθήκες και ευαγή ιδρύματα, πλατείες και παιδικές χαρές. Σαν να μην έφταναν αυτοί οι γεωγραφικοί περιορισμοί, με νόμο του 2014 στη λίστα προστέθηκαν και τα ξενοδοχεία κατηγορίας τριών, τεσσάρων και πέντε αστέρων.

Τα παράλογα του νόμου

«Εγώ είμαι παράνομος. Δεν έχω άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Ακόμη κι αν είχα όμως, πού θα την εξασκούσα; Δεν μπορώ στον δρόμο, δεν μπορώ σε ξενοδοχείο, ούτε στο σπίτι μου», λέει ο Γιώργος, που εργάζεται στο σεξ και κλείνει ραντεβού με πελάτες μέσω online εφαρμογών. «Η νομοθεσία αυτή είναι που διευκολύνει το trafficking να αυξάνεται αλματωδώς», υποστηρίζει η Άννα Κουρουπού.

Άλλο ένα παράδοξο του νόμου είναι ότι η άδεια εγκατάστασης ισχύει για δύο χρόνια και ανανεώνεται για ίσο χρόνο και με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις. Αυτό σημαίνει ότι, εάν στο μεταξύ έχει εγκατασταθεί κοντά ένα νηπιαγωγείο για παράδειγμα, τότε η άδεια του οίκου ανοχής δεν ανανεώνεται. Το περιστατικό αυτό δεν είναι υποθετικό. Συνέβη στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα στην Αχαρνών.

«Ποιο κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος έχει άδεια μόνο για δύο χρόνια εγκατάστασης; Είναι ένας νόμος τραγέλαφος. Δεν μπορείς να εδραιωθείς πουθενά. Πρέπει να αλλάξει το νομικό πλαίσιο. Σε αναγκάζει να είσαι σε καθεστώς παρανομίας. Πιο εύκολο είναι να βγεις στον δρόμο, παρά να δουλεύεις σε ένα μπορντέλο που δεν μπορείς να έχεις άδεια εγκατάστασης. Άμα σε πιάσουν, και άδεια προσωπική να έχεις θα σε πάνε στο κρατητήριο, θα περάσεις δικαστήριο, θα σφραγιστεί το σπίτι και θα πληρώσεις και πρόστιμο» λέει η Δήμητρα Έλλη Κανελλοπούλου.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της κ. Κανελλοπούλου, στην Αθήνα υπάρχουν περίπου 600 οίκοι ανοχής. Όπως μας πληροφορεί ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Αθηναίων Βασίλης Κορομάντζος, όλοι λειτουργούν παράνομα, χωρίς αδειοδότηση από τον δήμο. «Έτσι όπως είναι η νομοθεσία δεν μπορείς να δώσεις άδεια. Είναι εντελώς απαγορευτική η νομοθεσία. Έχουν δίκιο όσοι διαμαρτύρονται. Έτσι όπως έχει βγει αυτός ο νόμος είναι ουσιαστικά για να τους αποκλείσει», αναφέρει. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στην πρωτεύουσα. Με βάση τα στοιχεία του ΓΕΜΗ πανελλαδικά υπάρχουν μόλις 23 επιχειρήσεις που έχουν στους ΚΑΔ τους (Κωδικούς Αριθμούς Δραστηριότητας) την παροχή υπηρεσιών ιεροδούλου, ενώ στην πραγματικότητα είναι πολλαπλάσιες.

Το παράδοξο βέβαια είναι ότι ορισμένοι οίκοι ανοχής, αν και δεν έχουν νόμιμη άδεια εγκατάστασης και χρήσης οικήματος, διαθέτουν ταμειακή μηχανή (επειδή οι εργαζόμενες διαθέτουν προσωπική άδεια άσκησης του επαγγέλματος και έχουν κάνει έναρξη επιτηδεύματος), άρα φορολογούνται κανονικά για τις εισπράξεις τους. Εν μέσω κορονοϊού, αυτό κατά μία έννοια «έσωσε» όσα άτομα εργάζονταν σε κάποιον από αυτούς τους χώρους. «Οι δηλωμένες, με ταμειακή μηχανή στον οίκο, το πήραν το επίδομα. Δεν είναι παραπάνω από 150-200 οίκοι. Δεν έχουν όλοι γιατί σου λέει: από τη στιγμή που μου το σφραγίζουν, γιατί να έχω ταμειακή και να πληρώνω ΦΠΑ; Και ΦΠΑ και αυτόφωρο;» λέει η πρόεδρος του ΣΕΠΕ. «Κατ’ εμέ το επίδομα θα έπρεπε να το πάρουν όσα άτομα έχουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, ανεξαρτήτως ταμειακής».

Εκτός από τα λιγοστά κρατικά επιδόματα που δόθηκαν, το Red Umbrella με καμπάνια crowdfunding κατάφερε να συγκεντρώσει σχεδόν 7.000 ευρώ που διανεμήθηκαν σε εργαζόμενες και εργαζόμενους στο σεξ.

Κι αν δεν έχεις να φας;

Μετά από σχεδόν δύο μήνες χωρίς δουλειά και καμία στήριξη από το κράτος ή το κοντινό περιβάλλον, τα όποια λεφτά μπορεί να υπήρχαν στην άκρη έχουν εξανεμιστεί. Το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα εκδιδόμενα άτομα αναγκάζει αρκετά από αυτά –ειδικά μετά την άρση των περιορισμών στις μετακινήσεις– να κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους στις πιάτσες της Αθήνας και σε ορισμένα σπίτια της πόλης που ξεκίνησαν να λειτουργούν υπό άκρα μυστικότητα. Με το φόβο των τσουχτερών προστίμων (5.000 ευρώ), το μεγαλύτερο μέρος της «προσφοράς» έχει μεταφερθεί εδώ και εβδομάδες στις online αγγελίες για σεξ επί πληρωμή.

«Δυστυχώς πάρα πολλά άτομα συνέχισαν να δουλεύουν. Με αγγελίες, στο δρόμο, με κάποιους πελάτες σταθερούς. Δυστυχώς, γιατί είναι επικίνδυνο. Πολλά κορίτσια και τρανς άτομα που ξέρω από το Red Umbrella είναι στο δρόμο. Όσες φορές έχουμε βγει για street work που μοιράζουμε προφυλακτικά, τρόφιμα και αντισηπτικά, βρήκα δυστυχώς κοπέλες έξω και στεναχωριέμαι πολύ, αλλά τι να τους πω; Στο δε ίντερνετ, στις αγγελίες γίνεται ο κακός χαμός» λέει η Άννα Κουρουπού.

Με μία πρόχειρη αναζήτηση που κάναμε σε δημοφιλή ιστοχώρο αγγελιών για σεξ, στην κατηγορία «ερωτικές υπηρεσίες» βρήκαμε πάνω από 1.600 αγγελίες που είχαν ανανεωθεί πριν λίγα λεπτά έως και το τελευταίο 7ήμερο (σ.σ. όσο πιο φρέσκια είναι η αγγελία τόσο πιο ψηλά εμφανίζεται στη λίστα).

«Η καραντίνα όχι μόνο για μένα αλλά και για πολλές τρανς οι οποίες δουλεύουν στο δρόμο και δεν έχουν κάποια στοιχειώδη φροντίδα από άλλους, ήταν ένα θέμα επιβίωσης. Όταν δεν μπορείς να βγεις στο δρόμο για να βγάλεις χρήματα για να πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου, δεν μπορείς να ζήσεις. Δεν σε στηρίζει και κανένας. Μερικές που έχουν κάποια στοιχειώδη λεφτά να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους δεν βγαίνουν. Αλλά υπάρχουν και αυτές οι οποίες δεν έχουν. Τι πρέπει να κάνει η άλλη δηλαδή όταν δεν έχει να φάει ή όταν απειλείται με έξωση από το σπίτι της; Κάτι πρέπει να κάνει για να ζήσει» λέει στο inside story η τρανς ακτιβίστρια Πάολα Ρεβενιώτη.

«Εγώ τυχαίνει να έχω και μία δεύτερη δουλειά νόμιμη και πήρα κάποιο επίδομα. Οι άνθρωποι όμως που ξέρω που δουλεύουν μόνο στο σεξ, πεινάνε. Είναι πολύς κόσμος, γυναίκες και άντρες, που αυτή τη στιγμή έχουν σημαντικό πρόβλημα», λέει ο Γιώργος. «Μιλάμε ήδη για δύο μήνες περίπου και προσθέτουμε άλλον έναν. Τρεις μήνες με μηδενικό εισόδημα; Και πού θα βρεις δουλειά αλλού τώρα; Στην εστίαση; Ποιος κάνει προσλήψεις; Αυτοί οι άνθρωποι θα κλέψουν; Τι θα κάνουν;».

Κατά τους ελέγχους της αστυνομίας από τα μέσα Μαρτίου έως την Τρίτη 19 Μαΐου, έχουν εντοπιστεί έξι περιπτώσεις παραβίασης των απαγορευτικών μέτρων σε όλη την Ελλάδα. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου της ΕΛΑΣ Θεόδωρο Χρονόπουλο, πρόκειται για εκδιδόμενες στο δρόμο και έναν χώρο μασάζ στη Θεσσαλονίκη, έναν οίκο ανοχής στην Αμαλιάδα και έναν στην Αθήνα.

Ωστόσο τα νούμερα αυτά, αποτυπώνουν μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας.

Οι πελάτες, οι τιμές και η περιθωριοποίηση

Για όποιον αναρωτιέται αν εκτός από προσφορά, λόγω ανάγκης βιοπορισμού, υπάρχει και ζήτηση από πελάτες, αρκεί να δει τα στατιστικά επισκεψιμότητας δημοφιλούς ιστοσελίδας αγγελιών για σεξ, μίας από τις πολλές που υπάρχουν. Σύμφωνα με την πλατφόρμα SimilarWeb, τον Απρίλιο η συγκεκριμένη ιστοσελίδα έφτασε αθροιστικά τις 1.150.000 επισκέψεις – νούμερο αυξημένο κατά 4,3% σε σχέση με τον Μάρτιο. Ταυτόχρονα, με μία περιήγηση σε γνωστό φόρουμ αξιολόγησης υπηρεσιών σεξ, διαπιστώνει κανείς από τις συζητήσεις των μελών ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που ρίσκαραν το πρόστιμο ή την υγεία τους, ακόμη και εν μέσω καραντίνας, προσπαθώντας να ξετρυπώσουν κάποιον οίκο ανοχής που λειτουργεί στα κρυφά ή επιλέγοντας άτομα online για σεξ επί πληρωμή. Αρκετοί βέβαια είναι και αυτοί που φοβούνται τον κορονοϊό και δεν το διακινδυνεύουν.


Όπως λένε στο inside story οι επαγγελματίες του χώρου, η οικονομική εξαθλίωση των εργαζομένων και η αυξημένη επικινδυνότητα στο αγοραίο σεξ λόγω κορονοϊού, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των εισοδημάτων σε όλη την οικονομία λόγω της νέας ύφεσης, θα δώσουν «το πάνω χέρι» στον πελάτη και θα ρίξουν κι άλλο τις τιμές. «Ο πελάτης θα επωφεληθεί αυτής της επικινδυνότητας. Σου λέει “εσύ με έχεις ανάγκη”. Κι έτσι είναι. Για να είναι εκεί το άτομο να δουλεύει, αυτό έχει ανάγκη. Οπότε αυτός εκμεταλλεύεται την ανάγκη του και θα του πει “λιγότερα λεφτά κι αν θες, αν δεν θες πάω αλλού”» λέει η Άννα Κουρουπού.

«Ο άλλος όταν πεινάει θα προσπαθήσει να πάρει έναν πελάτη όσο όσο, που λέει ο λόγος», αναφέρει ο Γιώργος. «Οπότε γενικότερα θα πέσουν οι τιμές τώρα». Αυτό επιβεβαιώνεται και από διάλογο μελών γνωστού φόρουμ, όπου ανταλλάσσοντας γνώμες για μία κοπέλα, προκύπτει ότι η τιμή που ζητούσε εν μέσω καραντίνας είχε πέσει κατά 50% περίπου.

«Θα είσαι πάλι πιο πολύ στο περιθώριο απ’ ό,τι ήσουν, που ήσουν ήδη πάρα πολύ γιατί η κοινωνία δεν ήθελε να σε δει, ούτε να πιστέψει ότι υπάρχεις. Ταυτόχρονα όμως υπάρχεις. Υπάρχω και κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά δεν θέλει κάποιος να το δει», λέει ο Γιώργος.

Σύμφωνα με την Πάολα Ρεβενιώτη, οι όροι της δουλειάς έχουν αλλάξει προς το χειρότερο από τα χρόνια της κρίσης. «Δεν είναι ένα επάγγελμα της χαράς. Παλιά είχε και χαρά, είχε και πλάκα. Έκανες τις επιλογές σου, γούσταρες και έπαιρνες όποιον ήθελες. Τώρα είναι μιζέρια. Να κάθεσαι σε έναν έρημο δρόμο μπας και περάσει κανένας τρελαμένος να του πάρεις αυτά τα λίγα λεφτά που μπορεί να σου δώσει».

Μια άλλη ανησυχία και των τριών είναι ο κοινωνικός διασυρμός και η περαιτέρω περιθωριοποίηση των εργαζόμενων στο σεξ λόγω κορονοϊού, όπως είχε γίνει το 2012 με τη διαπόμπευση δεκάδων οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών οι οποίες κατηγορήθηκαν ότι εκπορνεύονταν γνωρίζοντας πως έχουν HIV και πως ήθελαν να μεταδώσουν τον ιό στους υποτιθέμενους πελάτες τους. Οι γυναίκες διώχθηκαν για το κακούργημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης και της πορνείας, για να αθωωθούν αμετάκλητα τέσσερα χρόνια μετά, όταν ήδη τρεις είχαν φύγει από τη ζωή.

«Θα μπορούσαν να βγουν ειδήσεις με τίτλους “υγειονομική βόμβα η βίζιτα”. Όμως αν το σκεφτείς ο πελάτης είναι υγειονομική βόμβα», λέει ο Γιώργος. «Μετά θα λένε “φταίνε οι πουτάνες, δεν φταίει ο πελάτης”. Έτσι λένε πάντα» σχολιάζει η Πάολα Ρεβενιώτη. «Στο μυαλό όλων είναι ότι κινδυνεύει ο πελάτης. Θυμήσου τι έγινε στο Κρανίδι πριν λίγες εβδομάδες», λέει η Άννα Κουρουπού, αναφερόμενη στον εντοπισμό κρουσμάτων κορονοϊού σε δομή μεταναστών στην κωμόπολη της Αργολίδας και τις πληροφορίες ορισμένων ΜΜΕ ότι κάποιες φιλοξενούμενες μετανάστριες εκεί εκδίδονταν. Ενδεικτικά μερικοί από τους τίτλους που κυκλοφόρησαν εκείνες τις ημέρες στον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο ήταν: «Συναγερμός στο Κρανίδι για μετανάστριες που εκδίδονταν», «ΣΟΚ! Μετανάστριες ψώνιζαν πελάτες από το Κρανίδι - Δομή βίζιτας με ιό!», «Σε πορνό… δομή είχαν μετατρέψει το ξενοδοχείο στο Κρανίδι».

Η προφύλαξη και η ανάγκη για ένα δίχτυ προστασίας

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι όταν ανοίξουμε σίγουρα θα είναι αυστηρά τα μέτρα. Όποιος θα μπει μέσα σίγουρα θα φοράει γάντια και μάσκα. Και ξέρω ότι μετά από κάθε πελάτη θα πρέπει να γίνεται πολύ καλός καθαρισμός, απολύμανση στα δωμάτια, αλλαγή σεντονιών, μαξιλαροθηκών, σκούπισμα, σφουγγάρισμα» αναφέρει στο inside story ιδιοκτήτρια νόμιμου studio στην επαρχία, που εκτιμά ότι μόλις ανοίξουν οι οίκοι ανοχής οι πελάτες θα κάνουν ουρά.

«Δεν μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου ασφαλή, γιατί αν μπεις στον χώρο του πελάτη, τι θα μπεις, με μάσκα και με γάντια; Δηλαδή θα κάνεις σεξ με μάσκα και με γάντια;» λέει ο Γιώργος που συνήθως πηγαίνει στα σπίτια των πελατών του.

«Σε πιάνουν τα γέλια θες δεν θες. Δεν είναι τόσο απλό το πράγμα», σχολιάζει η Άννα Κουρουπού. «Είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη, αλλά δεν βρίσκω κανέναν τρόπο. Είναι σαν να πηγαίνεις στην γκιλοτίνα. Ρώσικη ρουλέτα: “Θα κολλήσω σήμερα, θα κολλήσω αύριο, πότε θα κολλήσω; Θα με κολλήσουν; Θα κολλήσω εγώ κανέναν;”. Γιατί άμα έχεις και λίγο συνείδηση φοβάσαι μην κολλήσεις κάποιον και μετά αυτός την οικογένειά του».

«Ούτε μάσκα θα φοράνε, ούτε τίποτα» λέει η Πάολα Ρεβενιώτη. «Εδώ υπήρχε η εποχή που ήταν το AIDS και ζήταγαν χωρίς προφυλακτικό μερικοί. Τώρα φαντάσου, που κολλάει με τον βήχα, με το φτέρνισμα, με πολλά πράγματα. Δεν μπορείς να πάρεις με τίποτα προφυλάξεις».

«Δεν αξίζει ο κόπος με αυτές τις συνθήκες να κάνεις αυτή τη δουλειά, όπως και να το κάνουμε τώρα. Να λέμε και την αλήθεια. Για να την κάνεις πρέπει να μην κινδυνεύει η υγεία σου, να έχει ο κόσμος λεφτά και να μην ξεφτιλίζεσαι κι εσύ, γιατί είναι ξεφτίλα, δεν μπορείς να κρατήσεις την αξιοπρέπειά σου μετά», λέει η Πάολα Ρεβενιώτη και προσθέτει: «Όταν εσύ στοιχειωδώς μπορεί να μην έχεις να φας και έρχεται (ο πελάτης) και σου λέει “να σου δώσω πέντε ευρώ;” έτσι για να σε ξεφτιλίσει περισσότερο... Η κοινωνία μας είναι σκληρή. Εδώ είναι σκληρή για ανθρώπους που δεν είναι στο περιθώριο, πόσο μάλλον για τις τρανς οι οποίες είναι και στο δρόμο. Μιας υγιής κοινωνία, μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο θα μπορούσε αυτά τα άτομα που αποδεδειγμένα κάνουν καιρό αυτή την εργασία και λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού από άλλες θέσεις εργασίας, να τα βοηθήσει μέσα από τον ΟΑΕΔ, μέσα από οργανώσεις ή μέσα από το κράτος ώστε να μπορέσουν τουλάχιστον να καλύψουν τα βασικά τους έξοδα».

Σπούδασε κατά λάθος Οικονομική Επιστήμη στην ΑΣΟΕΕ και το 2004 ξεκίνησε να εργάζεται ως οικονομικός συντάκτης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το 2010 δημιούργησε την πρώτη αντιγραφή του σατιρικού Τhe Onion, στην Ελλάδα. Παραμένει στον χώρο των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Είναι ανορθόγραφη.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.