Mε λίγη βοήθεια από τους φίλους μου

Την ημέρα που τον γνώρισε ο Στρατής Χατζηελενούδας, ο Λεωνίδας καθόταν σε πολυθρόνα. «Το καροτσάκι βρισκόταν εκτός πεδίου όρασης», θυμάται ο πρώτος, «και ύστερα από δέκα λεπτά γνωριμίας και συζήτησης, η ενέργειά του ήταν τέτοια που σου έκανε τρομερή εντύπωση. Νόμιζες πως αυτός ο άνθρωπος θα σηκωθεί και θα περπατήσει».

Οι δύο τους είχαν ιδωθεί και σε άλλες περιστάσεις, σε πάρτι και πανκ συναυλίες στην Αθήνα, συχνά ως το πρωί. «Τον έβλεπα εκεί, ορισμένες φορές τρεις ημέρες συνεχόμενα, και έλεγα: κοίτα αντοχές που έχει». Δεν είχαν όμως μιλήσει έως τότε. Η γνωριμία τους έγινε μέσω μιας κοινής φίλης, της Ιωάννας Πετειναράκη. Εκείνη μίλησε για το όνειρο του Λεωνίδα στον Στρατή, που από το 2006 εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθέτης και μέχρι τότε είχε στο ενεργητικό του ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ μεσαίου μήκους, διαφημιστικά και εταιρικά βίντεο.

Ο Λεωνίδας ήθελε να επιστρέψει στον Όλυμπο. Εννιά χρόνια νωρίτερα, όταν ήταν 23 χρονών και επέστρεφε από το βουνό, ένα ατύχημα με την μηχανή τον είχε αφήσει με αναπηρία. Από εκείνη τη μέρα δεν σταμάτησε να σκέφτεται την κορυφή. Και είχε την επιθυμία να γυριστεί σε ταινία η ανάβαση, προκειμένου να λειτουργήσει ως πηγή ενδυνάμωσης για