Στον καταυλισμό των Ροχίνγκια στο Μπαγκλαντές

Είναι κάποιες χώρες που δεν τις μαρκάρεις με κύκλο στον χάρτη, δεν βάζεις πινέζα πάνω τους, κάνοντας όνειρα ότι θα τις επισκεφτείς κάποια στιγμή στη ζωή σου. Και υπάρχουν και χώρες, που δεν περνά καν από το μυαλό σου ότι θα μπορούσες ποτέ να πας. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκε το Μπαγκλαντές για μένα. Δεν υπολόγισα σωστά ότι η δημοσιογραφία μπορεί να σε οδηγήσει σε μέρη που δεν φανταζόσουν.

Κι έτσι προέκυψε το Μπαγκλαντές, μια χώρα που από τον Αύγουστο του 2018 φιλοξενεί στο νοτιοανατολικό της μέρος τον μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό του κόσμου, την Κουτουπαλόνγκ, με 1,1 εκατομμύριο Ροχίνγκια στοιβαγμένους τον έναν πάνω στον άλλον, κάτω από αδιανόητες για τον δυτικό κόσμο συνθήκες.

Πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, ας δούμε ποιοι είναι οι Ροχίνγκια. Πρόκειται ίσως για την πιο διωκόμενη μειονότητα στον κόσμο. Μια εθνοτική ομάδα, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα, που ζουν εδώ και αιώνες στην κατά πλειονότητα βουδιστική Μιανμάρ. Μιλάνε τα ροχίνγκια και από το 1982 έχουν στερηθεί το δικαίωμα της ιθαγένειας. Σήμερα είναι απάτριδες.

Ζουν στη δυτική παράκτια επαρχία Ρακίν, σε μια από τις φτωχότερες περιοχές της Μιανμάρ, κάτω από δύσκολες συνθήκες, καθώς στερούνται φαρμάκων, βασικών υπηρεσιών και