Φαντάσματα και ανησυχίες στον αμερικανικό Νότο

Η Παλόμα με είχε προειδοποιήσει. «Μην κλειδώσεις τη βαλίτσα σου. Στις ΗΠΑ συχνά τις ανοίγουν για έλεγχο μετά το τσεκ-ιν. Τις κλειδωμένες, τις σπάνε!». Αυτό ακριβώς της είχε συμβεί, και έχασε τα πράγματά της. Η ιδέα να χάσω τα αναμνηστικά μου από το Μεξικό με τρομοκρατούσε. Αφήσαμε με τον Τ τις βαλίτσες μας ξεκλείδωτες.

Το δράμα να είσαι βαλίτσα σε αμερικανικό αεροδρόμιο

«Στη βαλίτσα σας νομίζω υπάρχουν κάποια κρανία». Το βλέμμα της υπαλλήλου της αεροπορικής εταιρείας στον «ειδικό έλεγχο», στην πύλη επιβίβασης, έδειχνε έκπληκτο. «Τρία-τέσσερα, νομίζω, έδειξε το σκάνερ». «Τρία-τέσσερα; Πρέπει να είναι πάνω από οκτώ! Όλων των υλικών και των μεγεθών. Για τα κρανία με καλέσατε;». Έβαλα τα γέλια. «Διακοπές στο Μεξικό έκανα, τι αναμνηστικά περιμένατε να αγοράσω; Στο κάτω κάτω ξεκλείδωτη είναι η βαλίτσα, ας την ελέγξουν».

Στο Χιούστον ουρές ατελείωτες. Οι δίγλωσσες επιγραφές –τα αγγλικά με κάπως μεγαλύτερα γράμματα– μας υπενθύμισαν πως η ισπανική είναι πια de facto η δεύτερη γλώσσα της χώρας. Την προηγουμένη, οι Μεξικανοί φίλοι μας, μας είχαν χαρίσει ως δώρα αποχωρισμού σάλτσες και άλλες συσκευασμένες νοστιμιές. Αλλά η μεγάλη μας ανησυχία ήταν τα δεκάδες φακελάκια με σκόνες «για μάγια»