Mες στο καλειδοσκόπιο του Ντέιβιντ Χόκνεϊ
Είχε κάνει «λευκή απεργία» μέχρι οι γονείς του να αποδεχθούν την επιθυμία του να γίνει καλλιτέχνης. Το ίδιο έκανε κι αργότερα στη Σχολή όταν αρνήθηκαν να του δώσουν πτυχίο αν δεν έγραφε την πτυχιακή του. Αρνήθηκε πεισματικά υποστηρίζοντας πως για τους ζωγράφους αρκούν οι πίνακες τους για το πτυχίο. Το Royal College of Art αναγνωρίζοντας το μεγάλο του ταλέντο τελικά έκανε δεκτό το αίτημά του.
Πνευματώδης, με χαρακτηριστικό βρετανικό χιούμορ, ατίθασος και προοδευτικός ο Χόκνεϊ, παρότι ντροπαλός στη νεαρή του ηλικία, δεν δίσταζε καθόλου να τα βάλει με τις προκαταλήψεις. Το καλοκαίρι του 1960, και παρότι κυρίαρχο ρεύμα ήταν ακόμη ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός, αναζήτησε έμπνευση στο οικείο περιβάλλον του ύστερα από παρότρυνση του φίλου του, επίσης ζωγράφου, Ρόναλντ Μπρουκς Κιτάζ. Συγκινημένος από την ποίηση του Γουόλτ Γουίτμαν και του Καβάφη φιλοτέχνησε το καλοκαίρι του 1960 τον πίνακα We Τwo Βoys Together Clinging στον οποίο δύο ανδρικές μορφές αγκαλιάζονται ερωτικά, την εποχή που ακόμα η ομοφυλοφυλία αποτελούσε αδίκημα.
«Μου αρέσει πολύ η φράση “είμαι προσκολλημένος”» έχει δηλώσει ο Χόκνεϊ, ο οποίος έγραψε τον πρώτο στίχο του ομώνυμου ποιήματος του Γούιτμαν γύρω από τις ανδρικές μορφές
