Πολιτική ορθότητα: Μπορώ να γελάσω με αυτό;

Πριν από πολλά, πάρα πολλά χρόνια, ο Έντι Μέρφι μπορούσε να πει αυτό: «Έχω κάποιους κανόνες όταν κάνω stand-up. Οι αδερφές δεν μπορούν να κοιτάνε τον πισινό μου όσο είμαι στη σκηνή. Γι’ αυτό κινούμαι συνέχεια, γιατί δεν ξέρεις πού κάθονται οι αδερφές».

Ήταν στη δεκαετία του ’80, όταν ακόμα η αστυνομία της πολιτικής ορθότητας έμοιαζε περισσότερο με χαμηλόβαθμη ομάδα προσκόπων –είχε καλό σκοπό, έπαιρνε τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά, αλλά κανείς δεν έδινε στ’ αλήθεια σημασία. Γι’ αυτό ο Μέρφι μπορούσε να πει κι αυτό: «Και τώρα έχουν το AIDS, που σκοτώνει. Με τρομοκρατεί, γιατί τα κορίτσια κάνουν παρέα με γκέι. Κάποιο βράδυ, μπορεί να πάνε στο κλαμπ να διασκεδάσουν με τον γκέι φίλο τους και να φιληθούν. Και να γυρίσουν σπίτι με AIDS στα χείλη τους!». Είναι σαφές ότι αν οποιοσδήποτε έλεγε κάτι τέτοιο σήμερα κάνοντας πάρα πολύ κακό χιούμορ, θα ζητούσε δημόσια συγγνώμη μέχρι να παγώσει ο ήλιος και πάλι θα έπρεπε να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του κάτω από μια πέτρα. Τώρα όμως είναι μια διαφορετική εποχή και το χιούμορ, καλό ή κακό, θα πρέπει ή να μάθει να ζει σε αυτήν –ή να πεθάνει μαζί της.

Η ιστορία της πολιτικής ορθότητας είναι παλιά, και ουσιαστικά, όντως πολιτική. Ως φράση χρησιμοποι