O Μάνος Χατζιδάκις «επιστρέφει» στη Λυρική

Καθώς κατηφόριζα το περασμένο Σάββατο με το τρόλεϊ προς το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, για να παρακολουθήσω την πρόβα του Μεγάλου Ερωτικού και του Χαμόγελου της Τζοκόντας, δύο εμβληματικών έργων του Μάνου Χατζιδάκι που θα παρουσιαστούν σε τρεις συναυλίες από την Εθνική Λυρική Σκηνή, αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που κάνει μία μουσική σύνθεση μοναδική στον χρόνο. Το ερώτημα δεν ήταν απλώς ρητορικό, καθώς όταν καλείσαι να γράψεις για δύο παγκοσμίως αναγνωρισμένα έργα, είναι πολύ εύκολο να πέσεις στο «αμάρτημα» της επανάληψης όλων αυτών των διθυραμβικών δηλώσεων και επαίνων που έχουν γραφεί μέσα στα χρόνια. Και τα έργα του Μάνου Χατζιδάκι σίγουρα δεν έχουν ανάγκη κανέναν έπαινο.

Την απάντησή μου τη βρήκα όταν έφτασα στη Λυρική, όπου οι ερμηνευτές Αλκίνοος Ιωαννίδης και Δήμητρα Σελεμίδου, μαζί με την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προετοιμάζονταν για την έναρξη της πρόβας σε έναν χώρο γεμάτο με τα όργανα – ανάμεσά τους το κοντραμπάσο, το βιολί, το βιολοντσέλο, την άρπα, το μαντολίνο – που χρησιμοποίησε ο Χατζιδάκις για να δημιουργήσει ένα μοναδικό φάσμα ηχοχρωμάτων, διαπερνώντας τις δομές του τραγουδιού και διεκδικώντας τη στιβαρότητα της «μουσικής δωματίου».

Μετά από μία γρήγορη πρόβα