Αναμνήσεις από το μέλλον

Αν η φαντασία έχει συχνά αποδειχθεί προπομπός της πραγματικότητας, τότε το έτος 2100 θα σημάνει, σύμφωνα με το μυθιστόρημα της Μέρι Σέλεϊ Ο τελευταίος άνθρωπος, τον αφανισμό του ανθρώπινου γένους. Το βιβλίο που γράφτηκε το 1826, δεν ήταν βέβαια μία προειδοποίηση για μία μελλοντική καταστροφή, αλλά «η ποίηση της επιστήμης παρουσιασμένη μέσα από την ποίηση της ζωής» όπως ήταν η ερμηνεία που δόθηκε στην πρώτη εμφάνιση του όρου «επιστημονική φαντασία», το 1851, στη συλλογή δοκιμίων για τη λογοτεχνία A Little Earnest Book upon a Great Old Subject του Γουίλιαμ Γoυίλσον.

Είτε ως ως δέος μπροστά στη δύναμη της τεχνολογίας, είτε ως κριτική στο παρόν, προβολή του παρόντος στο παρόν, διαφυγή από αυτό, είτε ως φόβος για το μέλλον, φόβος που γεννά και την επιθυμία του ανθρώπου να ελέγξει τον κόσμο του, τα έργα της επιστημονικής φαντασίας έχουν υπαρξιακό νόημα, πολιτικό περιεχόμενο («προπαγάνδα» ή αντίδραση στο κατεστημένο), αλλά τόση φαντασία όσο και πραγματικότητα ώστε να αποτελούν συχνά τη συνάντηση της φαντασίας με την πραγματικότητα, όπως στην πρόβλεψη των νέων μεθόδων αναπαραγωγής που περιγράφονται στον δυστοπικό κόσμο που ξετυλίγει εφιαλτικά ο Άλντους Χάξλεϊ στο Nέος Γενναίος Κόσμος (1931