Ημερολόγια καραντίνας: 3 Ιταλίδες διηγούνται

Εξήντα εκατομμύρια Ιταλοί είναι σε lockdown. Δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν χωρίς άδεια, δεν μπορούν να αποχαιρετίσουν τους δικούς τους καθώς φεύγουν από τη ζωή, αλλά ούτε και αφότου, καθώς οι κηδείες απαγορεύονται. Τι κάνουν; Τραγουδάνε στα μπαλκόνια, δουλεύουν από το σπίτι, ελπίζουν.
Χρόνος ανάγνωσης: 
7
'
[ANDREAS SOLARO / AFP]

Τις προάλλες στη τράπεζα, μίλησα ιταλικά με τη φίλη μου, όλοι έκαναν ενστικτωδώς ένα βήμα πίσω. Η υπάλληλος που κρατούσε το διαβατήριο μου, είπε: «Ντρέπομαι που θα σας ρωτήσω, αλλά ταξιδέψατε πρόσφατα στην Ιταλία;». Την διαβεβαίωσα ότι λείπω μήνες από τη χώρα μου. Άφησε, όπως και οι υπόλοιποι λιγοστοί πελάτες, μια ανάσα ανακούφισης. Ένιωσα για πρώτη φορά στο πετσί μου τι σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός. Ήταν ωστόσο μια φευγαλέα σκέψη, καθώς είναι εντελώς κατανοητό ότι τα γεγονότα στην Ιταλία τρομάζουν, αφού παρά τα πολύ αυστηρά μέτρα που έχουν ληφθεί –με καθυστέρηση, βέβαια– η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και η χώρα μου πλέον μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη.

Εχθές η Ιταλία μέτραγε 31.506 κρούσματα και 2.503 νεκρούς (η Κίνα έχει 3.230). Καθένας εκεί έχει να διηγηθεί την ιστορία του και είναι όλες σαν βγαλμένες από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

 

Αυτές τις μέρες που υπάρχει ανάγκη για ξεκάθαρη ενημέρωση κι ανάλυση, το inside story προσφέρει όλα τα άρθρα γύρω από τον Covid-19 ελεύθερα ώστε όλοι οι αναγνώστες να έχουν πρόσβαση στις έρευνες μας για τον κορονοϊό.

#ΜένουμεΣπίτι: Ανακαλύψτε πάνω από 2.500 ρεπορτάζ και ιστορίες του inside story. Γραφτείτε για έναν μήνα δωρεάν EΔΩ

Η Μιρέλλα

Η Μιρέλλα και οι οικείοι της στάθηκαν τυχεροί μες την ατυχία τους. Ζούνε μόνιμα στο Μιλάνο, ωστόσο βρίσκονταν στη Ρώμη για να κηδέψουν τη γιαγιά Λάουρα που έπασχε από χρόνιο νόσημα. Πρόλαβαν, κυριολεκτικά στο παρά πέντε, να την συνοδέψουν στην τελευταία της κατοικία, διότι από την άλλη ημέρα απαγορεύτηκαν οι κηδείες. Μετά από την ταφή και ένα σύντομο οικογενειακό συμβούλιο αποφάσισαν να παραμείνουν εκτός Μιλάνου και Ρώμης, όπου τα κρούσματα είχαν ξεκινήσει να αυξάνονται γεωμετρικά. Εκείνη, η κόρη της και τα τρία της εγγόνια, όλα σε τρυφερή ηλικία, πήγαν στην εξοχική τους κατοικία στο Μάλιανο, ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης. Ο σύζυγος της και ο γαμπρός της θα παρέμεναν στο Μιλάνο όπου εργάζονται και θα τους επισκέπτονταν κάθε Σαββατοκύριακο στη Τοσκάνη. Έτσι νόμιζαν τουλάχιστον, για μόλις μια εβδομάδα αργότερα είχε κατεβάσει ρολά ολόκληρη η Ιταλία.

Η Μιρέλλα και η οικογένεια της μπήκαν σε αυστηρή καραντίνα στο ίδιο τους το σπίτι. «Οι ντόπιοι γείτονες μας, μας αντιμετωπίζουν σαν λεπρούς» διηγείται η Μιρέλλα. «Όταν τα παιδιά απλώς πλησιάζουν το φράχτη, διαμαρτύρονται και μας βρίζουν. Τώρα που έκλεισαν τα πάντα εκτός από τα σουπερμάρκετ και τα φαρμακεία, η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη. Για να βγω από το σπίτι συμπληρώνω μια υπεύθυνη δήλωση όπου, ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλώνω ότι οφείλω να ταΐσω την οικογένεια μου. Κάθε φορά που βγαίνεις, μόνο για ανεφοδιασμό και θέματα υγείας, τη συμπληρώνεις και οι αστυνομικοί που περιπολούν την ελέγχουν. Δεν μπορείς να βγαίνεις κάθε μέρα, η δήλωση έχει ημερομηνία. Την ανέβασαν σε ένα σάιτ και την τυπώσαμε όλοι σπίτια μας. Μπορείς να πας και τον σκύλο σου βόλτα, μόνο στο τετράγωνο που μένεις.

Από χθες η υπεύθυνη δήλωση άλλαξε, πρέπει να δηλώσεις ότι δεν είσαι θετικός στον κορονοϊό, δεν έχεις συμπτώματα και δεν είσαι σε καραντίνα.

Στο σουπερμάρκετ του πιο κοντινού χωριού στέκομαι στην ουρά για ώρες. Μας αφήνουν να μπούμε δέκα-δέκα, μας λούζουν με αντισηπτικό –ειδικά εμένα που με θεωρούν εισβολέα– και έχουμε ελάχιστο χρόνο στη διάθεση μας για να ψωνίσουμε. Το χειρότερο όμως είναι ότι πολλοί με βρίζουν, μου λένε “γυρίστε από εκεί που ήρθατε”. Δεν μας θέλουν στη περιοχή. O Δήμαρχος έχει εκδώσει απόφαση να εγκαταλείψουμε, εμείς και άλλες οικογένειες που ήρθαν από το βορρά, τα σπίτια μας. Ανησυχώ για τον γιο μου, τη νύφη μου και τα δυο τους παιδιά που έχουν παγιδευτεί στο Μιλάνο, όπου δεν έχουν άλλους συγγενείς. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν ένας από τους δύο αρρωστήσει. Για εμένα δεν ανησυχώ παρόλο που είμαι ανοσοκατασταλμένη λόγω μακροχρόνιας θεραπείας με κορτιζόνη».

Η Μαρία

Η Μαρία είναι 63 ετών, δικηγόρος στο επάγγελμα και ζει στη Ρώμη. Επικοινώνησα μαζί της μέσω Skype. «Συγνώμη για την εμφάνιση» μου είπε με το καλημέρα, «αλλά από την απαγόρευση της κυκλοφορίας έχω ξεχάσει τι θα πει κομμωτήριο, δεν βάφομαι, και έχω μια τάση να φοράω άνετες φόρμες και φαρδιά πουλόβερ. Είναι χουχούλικα και με κάνουν να νιώθω ζεστασιά. Στο γραφείο δεν πηγαίνω, όπως οι περισσότεροι από εμάς». Η Μαρία ασχολείται με οικογενειακό δίκαιο και ότι έχει δικό της γραφείο. Έδωσε άδεια στους συνεργάτες της και η ίδια ετοιμάζει από το σπίτι τις δικογραφίες. «Δεν ξέρω πότε θα ξαναλειτουργήσουν τα δικαστήρια, εγώ πάντως οφείλω στους πελάτες μου να είμαι έτοιμη. Οι περισσότεροι δουλεύουν από το σπίτι, είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό. Οι υπόλοιποι τα γνωστά, διαβάζουν, περνούν πολλή ώρα στα μπαλκόνια μιλώντας με τους γείτονες, τηλεόραση, τα παιδιά, γυμναστική, μαγείρεμα, φασίνα. Ή απλώς κοιμούνται πολλές ώρες».

Βγαίνει σπάνια από το σπίτι δύο φορές την εβδομάδα το πολύ, και μόνο για να ψωνίσει είδη διατροφής και φάρμακα. Τα σουπερμάρκετ τα φοβάται, παρά τα αυστηρά μέτρα που ισχύουν για τους πελάτες και προτιμάει να ψωνίσει στα καταστήματα κοντά στο σπίτι της που έχουν παραμείνει ανοιχτά. «Είναι πάντα άδεια και γνωρίζω τους ιδιοκτήτες εδώ και χρόνια. Φοράω γάντια μιας χρήσης, μάσκα και γυαλιά, όπως και οι καταστηματάρχες που με εξυπηρετούν πάντα από απόσταση, ενώ στο μανάβη δεν επιτρέπεται να αγγίξω και να διαλέξω τα εμπορεύματα. Βέβαια η διατροφή μου έχει αλλάξει, αφού τα μικρά εμπορικά έχουν πολλές ελλείψεις. Τα βασικά όμως υπάρχουν και ανανεώνονται».

Ψύχραιμη όσο περιέγραφε την καθημερινότητα της, η Μαρία άλλαξε τον τόνο της φωνής της όταν αναφέρθηκε στον σύντροφο της, οποίος έχει παγιδευτεί στο σπίτι του, 150 χλμ. βόρεια της Ρώμης. « Είναι 73 χρονών», λέει με έκδηλη αγωνία, «έχει βηματοδότη, είναι μόνος του και χωρίς αυτοκίνητο. Είχε πάει με το τρένο για να περιποιηθεί το μποστάνι του, επέμενε, και εκεί τον βρήκε η απαγόρευση κυκλοφορίας. Προσπαθώ τώρα να εξασφαλίσω μια άδεια για να πάω να τον πάρω. Μου φέρνουν δυσκολίες διότι δεν είμαστε παντρεμένοι και δεν τον θεωρούν συγγενικό πρόσωπο».

Η Μικέλα

«Ο πεθερός μου πέθανε από πνευμονία σήμερα την αυγή. Πνευμονία από τον κοροναϊό. Πριν κάποια χρόνια είχε κάνει μεταμόσχευση ήπατος και του χορηγούσαν ανοσοκατασταλτικά από το 1992. Σώθηκε ως εκ θαύματος από την κίρρωση και από την ημέρα της μεταμόσχευσης ευχαριστούσε τη ζωή (και τους γιατρούς) και είχε γίνει ασκητής. Τηρούσε αυστηρά τη θεραπεία του, πρόσεχε τη διατροφή του, δεν έπινε αλκοόλ, δεν κάπνιζε... Είχε υποβληθεί και σε άλλες επεμβάσεις επειδή η υγεία ενός ανοσοκατασταλμένου προσβάλλεται συχνά από ασθένειες, είχε κάνει και ακτινοθεραπεία. Τα αντιμετώπιζε όμως όλα στωικά και κάθε φορά ξεκινούσε από την αρχή σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Μόλις έμαθε για το πρώτο κρούσμα κορονοϊού στο Κοντόνιο απομονώθηκε με τη πεθερά μου στο σπίτι τους στην Πιατσέντζα. Γνώριζε τη κατάσταση του και φοβόταν. Η πεθερά μου έβγαινε μόνο για ψώνια και δεν είχαν επαφή με κανέναν. Ούτε εμείς και τα εγγόνια τους επισκεπτόμασταν. Μας φαινόταν υπερβολικό, αλλά σεβόμασταν τη θέληση τους.

Το περασμένο Σάββατο άρχισαν οι έμετοι. Έμοιαζε με γαστρεντερίτιδα. Δεν είχε καθόλου πυρετό ή αναπνευστικά συμπτώματα, μόνο ναυτία. Χρειαζόταν, ωστόσο ενυδάτωση. Τη Δευτέρα αποφασίζω να επικοινωνήσω με το τηλέφωνο πρώτης ανάγκης Ο γιατρός έρχεται ντυμένος αστροναύτης, σαν βγαλμένος από ταινία. Ο πεθερός μου δεν παρουσίαζε συμπτώματα κορονοϊού, αλλά όταν του μέτρησαν το οξυγόνο στο αίμα το βρήκαν χαμηλό. Τη Δευτέρα τον έφεραν στο νοσοκομείο. Επαναλαμβάνω, μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε μια γραμμή πυρετό, δεν έβηχε, δεν είχε δύσπνοια. Τίποτα. Του έκαναν το τεστ, του χορήγησαν κάποια φάρμακα και τον ενυδάτωσαν. Εν τω μεταξύ ο πυρετός ανεβαίνει και έρχεται η πνευμονία. Ο γιατρός μας λέει με σαφήνεια ότι τα συμπτώματα ήταν απολύτως συμβατά με του Covid-19. Του χορήγησαν ενδοφλέβια οξυγόνο, 15L ανά λεπτό, κι έτσι πέρασε η νύχτα. Την επομένη τον μετέφεραν σε ειδικό θάλαμο όπου είχε ελευθερωθεί θέση. Έτρωγε και αστειευόταν με τις νοσοκόμες. Του ξεκίνησαν αντιρετροϊκή θεραπεία, ένα είδος κοκτέιλ, ελπίζοντάς ότι το ανοσοποιητικό σύστημά του θα αντιδράσει και θα πολεμήσει. Κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει. Την άλλη μέρα στις 5 το πρωί έπαθε σοβαρή αναπνευστική κρίση. Δεν τα κατάφερε. Μας άφησε...

Στην Ιταλία δεν γίνεται πια η επικήδεια λειτουργία στην εκκλησία. Γίνεται σε στενό οικογενειακό κύκλο μια μικρή τελετή στο μνήμα.

Ο πεθερός μου θα έκλεινε τα 83 τον Οκτώβριο. Για 30 χρόνια ζούσε με ξένο συκώτι, αλλά χάρη στα φάρμακα ήταν καλά, ήταν ανεξάρτητος, διαυγής. Δεν επιβάρυνε κανέναν, αντίθετα βοηθούσε όποιον του το ζητούσε. Βέβαια, εγώ και ο σύζυγος μου ξέραμε ότι μπορεί και να μην τα κατάφερνε. Ο ιός είναι επιθετικός και όταν βρίσκει αδύναμο οργανισμό κάνει πάρτι.

Δεν γνωρίζουμε τον τρόπο με τον όποιο μολύνθηκε. Δεν έβγαινε ποτέ, προφανώς ήταν αρκετό ένα μικρό ιικό φορτίο που μπορεί η πεθερά μου να απέκτησε εκείνα τα 4 λεπτά την ημέρα που επισκεπτόταν το σουπερμάρκετ για ψώνια. Για εκείνον απέβη μοιραίο. Ποτέ δεν θα ξέρουμε… Η πεθερά μου είναι εντελώς καλά. Μπορεί να ανήκει στη κατηγορία των ασυμπτωματικών θετικών, όπως ένα εκατομμύριο άνθρωποι συμπεριλαμβανόμενων και εμένα και του άνδρα μου που δεν έχουμε κανένα σύμπτωμα. Έχουμε μεγάλη στενοχώρια που δεν είδαμε εκείνον και τη γυναίκα του το τελευταίο χρονικό διάστημα, ήταν προληπτικό μέτρο που υποτίθεται θα του έσωζε τη ζωή.

Έτσι, ο πεθερός μου περνούσε τις μέρες του μόνο με τη γυναίκα του, δεν έβλεπε ούτε παιδιά ούτε εγγόνια. Και στο νοσοκομείο ήταν εντελώς μόνος. Θα πηγαίναμε την ημέρα που πέθανε. Λέγαμε, θα αισθάνεται εγκαταλειμμένος και αυτό δεν είναι καλό για έναν ασθενή. Θα μας άφηναν για μισή ώρα, αλλά δεν προλάβαμε. Αυτό μας πληγώνει, ότι πέθανε μόνος του, χωρίς αγκαλιά με τους δικούς του γύρω του. Όταν το σκέφτομαι, πονάει η καρδιά μου... Η μοναξιά των βαριά ασθενών στα νοσοκομεία αποτελεί και αυτή έναν μικρό θάνατο. Δίνουν τον αγώνα για τη ζωή τους μακριά από τους δικούς τους, τους οποίους ενδέχεται να μην τους ξαναδούν ποτέ».

 

Γεννημένη στο Μιλάνο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1986. Eίναι ιδρυτικό μέλος της Ligue Internationale Anti-prohibitionniste. Έχει συνεργαστεί με την Καθημερινή, την Αυγή, την Ελευθεροτυπία, και στην Ιταλία με το L’Espresso. Από το 2010 είναι μόνιμος συνεργάτης της Rainews 24.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.