Όταν ο υδραυλικός επισκέφτηκε τη νοικοκυρά: Ένα χρονικό της πορνογραφίας

Αισθητική, τεχνολογία και στερεότυπα, από την Βικτωριανή εποχή μέχρι σήμερα.
Χρόνος ανάγνωσης: 
11
'

Το έτος 1599, οι εργάτες που δούλευαν στην κατασκευή ενός καναλιού στη σκιά του Βεζούβιου, έκαναν τυχαία μια παράξενη ανακάλυψη. Αμέσως κλήθηκε από τη Νάπολη ο φημισμένος αρχιτέκτονας Ντομένικο Φοντάνα. Εκείνος, κατέβηκε στην τρύπα που είχαν ανοίξει οι αξίνες και βρέθηκε σε μια ανέγγιχτη από τον χρόνο αρχαία ρωμαϊκή πόλη. Ο ενθουσιασμός του μεταβλήθηκε σε τρόμο όταν, στο τρεμάμενο φως του πυρσού, αντίκρισε τις τοιχογραφίες που στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών. Σκανδαλισμένος, έκανε τον σταυρό του και έδωσε εντολή στους εργάτες να καλύψουν το άνοιγμα.

Πολύ πιο συστηματικές ήταν οι ανασκαφές που έγιναν στην Πομπηία στα μέσα του 19ου αιώνα. Τότε, εκτός από τις σκανδαλιστικές τοιχογραφίες, ανακαλύφθηκε ένα πλήθος από περίτεχνα γλυπτά που παρίσταναν κάθε είδους ερωτικά συμπλέγματα, υπήρχαν επίσης σάτυροι με ορθωμένους φαλλούς αλλά και σκέτοι φαλλοί σε μια τεράστια ποικιλία μεγεθών. Τα πάντα στην πόλη αυτή του 1ου μ. Χ. αιώνα, αποδείκνυαν ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι αντιμετώπιζαν την ερωτική πράξη –ή, πιο σωστά, την απεικόνισή της– μ’ έναν τρόπο αδιανόητο για τα ήθη της Βικτωριανής εποχής.

Οι αρχές βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα μεγάλο δίλημμα. Αν τα ευρήματα έβγαιναν σε κοινή θέα, ο απαίδευτος λαός πιθανόν να διαφθειρόταν, με αποτέλεσμα να διασαλευτεί η ευαίσθητη κοινωνική ισορροπία. Επιπλέον κινδύνευε με κατεδάφιση το μεγάλο αφήγημα του ρομαντισμού που πάνω του είχε θεμελιωθεί μια ολόκληρη ιδεολογία υπεροχής του δυτικού κόσμου έναντι των «αχαλίνωτων βαρβάρων». Οι αρχαίοι μας πρόγονοι από ευγενείς πολεμιστές και φιλόσοφοι, θα μετατρέπονταν μεμιάς σε ξεδιάντροπους τύπους που ζούσαν την καθημερινότητά τους παρέα με τις εικόνες της ακολασίας.

Κινδύνευε με κατεδάφιση το μεγάλο αφήγημα του ρομαντισμού που πάνω του είχε θεμελιωθεί μια ολόκληρη ιδεολογία υπεροχής του δυτικού κόσμου έναντι των «αχαλίνωτων βαρβάρων»

Η απόφαση είχε παρθεί. Οι τοιχογραφίες καλύφτηκαν και τα κινητά έργα τέχνης μεταφέρθηκαν και κλειδώθηκαν στα υπόγεια ενός μουσείου. Η ίδια πρακτική ακολουθήθηκε σε πολλές ανάλογες ανασκαφές. Οι απαγορευμένες αίθουσες των μουσείων γέμισαν από τις αποδείξεις της έκφυλης όψης του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Οι συλλογές αυτές ήταν ενδιαφέρουσες, έπρεπε όμως πάση θυσία να μείνουν στο ημίφως –όπως ακριβώς συνέβαινε με τις ερωτικές γκραβούρες που ανταλλάσσονταν στα σαλόνια της καλής κοινωνίας ή με τις πορνογραφικές φωτογραφίες που είχαν αρχίσει να κρύβονται στα κλειδωμένα συρτάρια όσων είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν για κάτι τέτοιο.

Σήμερα, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι η απεικόνιση της ερωτικής πράξης αποτελούσε συνήθεια όλων των πολιτισμών της Γης ανά τους αιώνες. Η πορνογραφία όμως, όχι μόνο ως λέξη αλλά και ως έννοια, είναι αναμφισβήτητα παιδί της Βικτωριανής εποχής. Στο τέλος δε αυτής της ιστορικής περιόδου, εφευρέθηκε το μέσο που αργότερα θα την απογείωνε.

Τα πρώτα γκρο πλαν

Δεν ξέρουμε με απόλυτη βεβαιότητα ποια είναι η πρώτη ερωτική ταινία. Το 1897, πάντως, δύο μόλις χρόνια έπειτα από τη γέννηση του κινηματογράφου, υπήρχε ήδη ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός. Στην πλειοψηφία τους, τα ολιγόλεπτα φιλμ δείχνουν απλώς γυναίκες να βγάζουν τα μακριά τους φουστάνια, να αφαιρούν κορσέδες, εσώρουχα και μάλλινες κάλτσες και να ξαπλώνουν στο κρεβάτι γυμνές ή να μπανιαρίζονται με τη βοήθεια μιας καμαριέρας. Κάποιες φορές, οι ηθοποιοί ανατρέπουν την σύμβαση της αναπαράστασης και στρέφουν το βλέμμα τους προς την κάμερα ή προς τον θεατή-ηδονοβλεψία. Ετούτη η «κατάργηση του τέταρτου τοίχου» είναι ένα στοιχείο καθοριστικό που συναντάται συχνά στην ιστορία της κινηματογραφικής πορνογραφίας.

Tο «Après le bal» (Μετά τον χορό) του Ζωρζ Μελιές, 1897. Στο τέλος η καμαριέρα-βοηθός κοιτάζει προς τον θεατή-ηδονοβλεψία.

Αρκετά σύντομα, οι δημιουργοί έγιναν πιο τολμηροί. Στο γύρισμα του αιώνα, στα καρέ του κινηματογραφικού φιλμ καταγράφονταν μακρόσυρτα ερωτικά φιλιά και θωπείες και λίγο αργότερα ολόκληρες περιπτύξεις σε γενικά πλάνα. Μετά το 1905, εμφανίστηκαν και τα πρώτα hardcore, όπως θα λέγαμε σήμερα. Υπήρχαν, δηλαδή, κοντινά πλάνα στα γεννητικά όργανα, καθώς και λήψεις που έδειχναν γυναίκες να αυνανίζονται ή να κάνουν στοματικό σεξ με άνδρες ή άλλες γυναίκες. Με άλλα λόγια, τα πορνογραφικά φιλμ είχαν κιόλας φτάσει στη συνθήκη όπου, λίγο ως πολύ, έκτοτε παρέμειναν. Και βέβαια, όλα τους ήταν φτιαγμένα για να ικανοποιούν την ανδρική ματιά και επιθυμία. Ή, ορθότερα, εκείνο που η κυρίαρχη αντίληψη της εποχής θεωρούσε πως είναι η ανδρική ματιά και επιθυμία.

Κάποια διέθεταν μια υποτυπώδη πλοκή. Στο γερμανικό Am Abend (To απόγευμα) του 1910, ένας κύριος ακούει έναν θόρυβο πίσω από μια κλειστή πόρτα. Κοιτά από την κλειδαρότρυπα και βλέπει μια νεαρή γυναίκα να αυτοϊκανοποιείται. Φυσικά ο άνδρας δεν χάνει καιρό και μπαίνει στο δωμάτιο. Το φιλμ από την Αργεντινή El Satorio (Ο Σάτυρος) έχει πολύ πιο ευρηματική υπόθεση. Αρχικά, βλέπουμε μια παρέα γυμνών γυναικών –νύμφες, πιθανότατα– να παίζουν ανέμελες στην εξοχή. Ξαφνικά, εμφανίζεται ένας άνδρας με κέρατα και περούκα. Είναι στα σίγουρα ένας σάτυρος. Τις κυνηγά και αφού καταφέρνει να πιάσει μία την υποχρεώνει να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του, σε διάφορες μάλιστα στάσεις. Οι υπόλοιπες νύμφες περιμένουν υπομονετικά να ολοκληρωθεί η πράξη και μετά του επιτίθενται και τον διώχνουν. H αγνότητα επικρατεί (κάπως καθυστερημένα, βέβαια).

Δεξιά, το «El Satorio» (Ο Σάτυρος). Άγνωστη η ακριβής ημερομηνία, πιθανότατα πριν από το 1910.

Πού όμως προβάλλονταν εκείνη την εποχή οι ταινίες ερωτικού περιεχομένου; Καταρχάς, τα πρώτα χρόνια -και ειδικά στην Αμερική όπου η λογική της κινηματογραφικής αίθουσας δεν είχε ακόμη κυριαρχήσει- υπήρχαν τα κινητοσκόπια. Εκεί, ο κάθε θεατής έβλεπε μόνος του το έργο κοιτώντας μέσα από την ειδική οπή που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, έπαιζε τον ρόλο κλειδαρότρυπας. Στην Ευρώπη, οι ταινίες προβάλλονταν κατά κύριο λόγο στα εργένικα πάρτι, αλλά και σε οίκους ανοχής. Προβολές γίνονταν και σε κανονικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε βραδιές αποκλειστικά για άνδρες, οι οποίες μαθαίνονταν από στόμα σε στόμα. Είναι περιττό να πούμε πως τα stag films, όπως γρήγορα επικράτησε να λέγονται, ήταν απαγορευμένα.

Οι αρχές άλλοτε έκαναν τα στραβά μάτια και άλλοτε πραγματοποιούσαν ξαφνικές εφόδους και αφού τα συγκέντρωναν τα κατέστρεφαν. Αυτή είναι και η αιτία που έχουν σωθεί τόσο λίγα. Το καθεστώς της παρανομίας είχε μία ακόμη συνέπεια. Οι πορνογραφικές ταινίες αδυνατούσαν να ακολουθήσουν την κινηματογραφική εξέλιξη και έμειναν καθηλωμένες, τόσο τεχνικά όσο και αισθητικά, στο ύφος των πρώτων χρόνων. Γυρίζονταν με παλιές χειροκίνητες κάμερες και η επεξεργασία των αρνητικών γινόταν σε αυτοσχέδια εργαστήρια. Επίσης, παρέμειναν βουβές και μετά από την εφεύρεση του ηχητικού σινεμά.

Ο δρόμος προς την χρυσή εποχή

Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήρθε έπειτα από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν το ερασιτεχνικό φορμά των 8mm είχε πια εξαπλωθεί και μεγάλος αριθμός νοικοκυριών διέθεταν μηχανές προβολής. Οι κάμερες ήταν και αυτές σχετικά φτηνές και εύχρηστες, ενώ τα δίκτυα που είχαν στήσει η Kodak και οι άλλες εταιρείες εξασφάλιζαν την ποιοτική επεξεργασία. Βέβαια, ανάμεσα στα home movies που προβάλλονταν στα σαλόνια των σπιτιών, σπάνια συγκαταλέγονταν εκείνο που σήμερα θα λέγαμε ερασιτεχνικό πορνό. Λίγοι τολμούσαν να στείλουν το υλικό από τις απόκρυφες στιγμές τους στα επίσημα εργαστήρια, ενώ ακόμη πιο λίγοι είχαν την τεχνογνωσία και την ικανότητα να εμφανίσουν μόνοι τους τα φιλμ. Το νέο φορμά, όμως, βοήθησε πολύ τους παραγωγούς των πορνό, καθώς οι κόπιες μπορούσαν πια να πωληθούν σε μεμονωμένα άτομα. Αυτό γινόταν είτε μέσω πλασιέ που πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα, είτε μέσω ταχυδρομείου με τη βοήθεια αγγελιών ή καταχωρίσεων σε περιοδικά.

Στο ξεκίνημα των ’60s οι κινηματογραφικές αίθουσες φιλοξενούσαν πολύ συχνά ταινίες ερωτικού προσανατολισμού. Οι δημιουργοί τους όμως απέφευγαν τα close up στα επίμαχα σημεία -και παράλληλα τον κίνδυνο να βρεθούν στο δικαστήριο. Ήταν η εποχή που καθιερώθηκε ο όρος softcore (ή μαλακό πορνό) σε αντιδιαστολή με το hardcore. Τότε ξεκίνησαν την καριέρα τους και σκηνοθέτες όπως οι Τίντο Μπρας, Ρας Μάγερ, Τζες Φράνκο κ.α., οι οποίοι αργότερα διέπρεψαν στο είδος.

Το ωστικό κύμα από την έκρηξη του ερωτικού σινεμά έφτασε και στην Ελλάδα, όπου την εποχή εκείνη γυρίζονταν πάνω από ενενήντα κινηματογραφικές ταινίες ετησίως. Τότε θα γεννηθεί στη χώρα μας και η νέα σημασία της λέξης «τσόντα», το κομμάτι φιλμ με σκηνές σεξ που ο μηχανικός προβολής «τσοντάριζε» σε μια παντελώς άσχετη ταινία. Οι περισσότεροι θεατές έφταναν στην παράσταση μιλημένοι και περίμεναν υπομονετικά την ξαφνική εισβολή των απαγορευμένων εικόνων. Αν κάποιος καλούσε την αστυνομία, ο μηχανικός προβολής αφαιρούσε την «τσόντα» και παρέδιδε την μπομπίνα, αγνή και άσπιλη, για έλεγχο.

Η μεγάλη έκρηξη

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 οι νόμοι σταδιακά χαλαρώνουν και οι αυστηρές απαγορεύσεις αφορούν πια συγκεκριμένα είδη όπως είναι οι ταινίες με ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο. Πολλοί σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τη νέα πραγματικότητα. Ένας από αυτούς είναι ο Ιταλός, Αλμπέρτο Φέρο, πιο γνωστός με το όνομα Λάσε Μπράουν. Ο επινοητικός πορνογράφος θα στήσει στη Δανία –την πρώτη χώρα που κατάργησε τους νόμους εναντίον την πορνογραφίας– και στην Ολλανδία μια μεγάλη επιχείρηση παραγωγής δεκάλεπτων ταινιών. Είναι οι λεγόμενες «λούπες». Τραβηγμένες σε 16mm και τυπωμένες σε κόπιες των 8mm (κυρίως δε στο εξελιγμένο Super 8, που στο μεταξύ έχει επικρατήσει) κατακλύζουν την υφήλιο και προβάλλονται στις κρεβατοκάμαρες των σπιτιών και στους θαλάμους των peep shows.

Την ίδια, πάνω κάτω, εποχή αρχίζουν να ευδοκιμούν οι κινηματογραφικές αίθουσες που παίζουν αποκλειστικά πορνό. Η σεξουαλική επανάσταση βρίσκεται πια στο απόγειό της και τα hardcore γυρίζονται σωρηδόν. Η πλοκή είναι σχεδόν πάντα προσχηματική. Τότε συναντάται για πρώτη φορά και το μοτίβο του υδραυλικού που καταφτάνει να διορθώσει τη βλάβη. Συχνότατα δε, οι άνδρες πρωταγωνιστές είναι δύο. Ο πρώτος, εμφανίσιμος και με εντυπωσιακά φυσικά προσόντα (κάτι, σημειωτέον, που δεν ίσχυε στα παλαιότερα πορνό) συμβολίζει το ιδεατό, εκείνο που οι άνδρες φαντασιώνονται ότι είναι. Ο δεύτερος, συνήθως κωμική φιγούρα, λειτουργεί σαν ένεση ηθικού, ώστε ο θεατής να σκεφτεί: «Αφού μπορεί αυτός, υπάρχει και για μένα ελπίδα». Η Χρυσή Εποχή του πορνό κρύβει και μπόλικη ασυδοσία. Για παράδειγμα, ταινίες softcore που πωλούνται σε μια άλλη χώρα, καταλήγουν με την προσθήκη κοντινών πλάνων στα γεννητικά όργανα άλλων ηθοποιών να μετατραπούν σε hardcore. Αυτό συνέβη και με αρκετές ελληνικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσαν διάσημοι, μετέπειτα, άνδρες και γυναίκες ηθοποιοί.

Οι διαχωριστικές γραμμές έχουν, γενικά πια, θολώσει. Το 1969, το Blue Movie του Άντι Γουόρχολ γίνεται η πρώτη ταινία με hardcore σκηνές που βρίσκει ευρεία διανομή στις ΗΠΑ. Ακολουθούν το Behind the Green Door, το Devil in Miss Jones και βέβαια το φαινόμενο Deep Throat (Το Bαθύ Λαρύγγι, 1972) με τη Λίντα Λάβλεϊς, που σπάει τα ταμεία σε όλον τον κόσμο. Σεισμό όμως θα προκαλέσουν και τα φιλμ των Όσιμα, Παζολίνι, Φερέρι, Μπερτολούτσι, Μακαβέγιεφ και πολλών ακόμη που, σύμφωνα με τις κριτικές της εποχής, κινούνταν στα ασαφή όρια ανάμεσα στην τέχνη και την πορνογραφία. Οι λογοκριτές βέβαια καραδοκούν και πολύ συχνά οι ταινίες κατεβαίνουν άρον άρον από τις αίθουσες.

Κάποιοι, συνεπαρμένοι από το κλίμα της εποχής, είδαν στο πορνό μια επανάσταση εναντίον της σεμνοτυφίας και του μικροαστισμού. Άλλοι, αντίθετα, διέγνωσαν έγκαιρα ότι οι ταινίες στην συντριπτική τους πλειοψηφία αναπαρήγαγαν τα κλασικά στερεότυπα και χαρακτηρίζονταν από συντηρητισμό. Το φεμινιστικό κίνημα τις πολεμούσε με πάθος και ακτιβίστριες όπως η Άντρεα Ντουόρκιν και η Κάθριν ΜακΚίνον έδωσαν αγώνες για να απαγορευτούν, δίχως σημαντική επιτυχία. Υπήρχε πάντως και μια φεμινιστική μειοψηφία, η οποία επέμενε πως τα πορνό, παρά τα έντονα φαλλοκρατικά τους στοιχεία, εξοικειώνουν το κοινό με την, άλλοτε καταδικασμένη να μένει στο σκοτάδι, γυναικεία ηδονή και συνεπώς ωθούν προς τη χειραφέτηση.

Από το VHS στο pornhub

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η αλυσίδα παραγωγής και διανομής των ταινιών πορνό θα σπάσει για να συγκολληθεί ξανά με διαφορετικό τρόπο. Η αιτία ήταν η εξάπλωση του βίντεο και πιο συγκεκριμένα του VHS το οποίο επικράτησε στην διελκυστίνδα με το BetaMax. Πολλοί παραγωγοί δεν αντιλήφθηκαν έγκαιρα τα σημεία των καιρών και έμειναν στην άκρη. Το φτηνό μέσο, έφερε γρήγορα έναν εκδημοκρατισμό στο τοπίο. Ο καθένας πια μπορούσε να γυρίσει την ταινία του σε αναλογικό βίντεο και έπειτα να την αναπαράγει σε αμέτρητες κόπιες και να τις πουλήσει στις εταιρίες διανομής VHS ή και απευθείας στους ιδιοκτήτες των video-club. Οι περισσότερες ήταν φτηνιάρικες και κακογυρισμένες, όμως για πρώτη φορά υπήρχε τόσο μεγάλη ποικιλία επιλογών αλλά και τόσο λεπτομερής κατηγοριοποίηση. Επίσης, για πρώτη φορά το straight και το gay πορνό συνυπήρχαν, σε διαφορετικά έστω ράφια, κάτω από την ίδια στέγη.

Η μετάβαση από το φιλμ στο βίντεο και οι ανακατατάξεις που αυτή έφερε, έχουν αποδοθεί μοναδικά στην ταινία «Boogie Nights» του Πολ Τόμας Άντερσον.

Μέσα από το πλήθος των ταινιών γεννήθηκε ένα καινούριο star system με ονόματα όπως οι Τζίντζερ Λιν, Τρέισι Λορντ, Άμπερ Λιν, Νινα Χάρτλεϊ κ.α. Ταυτόχρονα έγινε δυνατό να διαφανούν τα διάφορα εθνικά στυλ: Το ιταλικό είχε συχνά υψηλού επιπέδου παραγωγή, το γερμανικό χαρακτηριζόταν από την έλλειψη καλού γούστου και τη ροπή προς τα «βίτσια», το αμερικανικό διέθετε ποιότητα αλλά και κάποιοι το έκριναν ως τυποποιημένο... Στην Ελλάδα η παραγωγή ήταν εξαιρετικά ισχνή.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, πάντως, έφτασε και στη χώρα μας η μόδα της «τηλεοπτικής τσόντας» σε μεταμεσονύκτιες εκπομπές πειρατικών σταθμών. Το πέρασμα από το VHS στο DVD δεν επηρέασε δραματικά την κατάσταση. Το ίδιο συνέβη τα πρώτα χρόνια με το Ίντερνετ, αφού οι ταχύτητες ήταν ακόμη αργές και τα βίντεο αργούσαν δραματικά να κατεβούν. Στο γύρισμα πάντως του αιώνα, άρχισαν και οι πλέον δύσπιστοι να συνειδητοποιούν πως το μέλλον (και) του πορνό είναι διαδικτυακό.

Έπειτα, λοιπόν, από μια νέα μεταβατική και κάπως αμήχανη περίοδο, φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου η ηγεμονική θέση του Ίντερνετ στην καθημερινότητα δισεκατομμυρίων ανθρώπων, σε συνδυασμό με παράγοντες όπως είναι η εξέλιξη των video sharing websites αλλά και η επικράτηση του βίντεο υψηλής ανάλυσης έχουν εκτοξεύσει την βιομηχανία του πορνό σε δυσθεώρητα ύψη. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Τα συνολικά κέρδη ανά έτος πλησιάζουν τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια, πολύ περισσότερα δηλαδή από εκείνα των ταινιών του Χόλιγουντ. Tην ίδια στιγμή, το Pornhub έχει 75 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες ημερησίως, με τις γυναίκες να καλύπτουν το 30% των επισκέψεων. Επίσης, έχει υπολογιστεί πως κάθε δευτερόλεπτο 370 άνθρωποι σε όλον τον κόσμο γκουγκλάρουν ταυτοχρόνως τη λέξη adult. Άλλωστε το 25% των διαδικτυακών αναζητήσεων (ή αλλιώς 68 εκατομμύρια κάθε μέρα) αφορούν το επίμαχο ζήτημα.

Tα στατιστικά της διαδικτυακής πορνογραφίας
12% των sites στο ίντερνετ είναι πορνογραφικά.
Κάθε δευτερόλεπτο, $3.075,64 ξοδεύονται σε πορνογραφία και 28.258 χρήστες του ίντερνετ παρακολουθούν πορνό. Μία στους τρεις είναι γυναίκα.
2,5 δισ. emails καθημερινά είναι πορνογραφικά. Ήτοι, 8% όλων των emails.
25% των αναζητήσεων στο ίντερνετ έχουν σχέση με την πορνογραφία. Δηλαδή, 68 εκατ. την ημέρα.
35% των downloads στον ίντερνετ είναι πορνογραφικά. Koρυφαίοι όροι: «σεξ» (75 εκατ.), «adult dating» (30 εκατ.), «πορνό» (23 εκατ.).
20% των ανδρών ομολογούν ότι βλέπουν πορνό online στη δουλειά τους.
Κατά μέσο όρο, μια επίσκεψη σε πορνό site διαρκεί 6’29’’.
Πιο δημοφιλής μέρα η Κυριακή.
Κατά μέσο όρο, ένα παιδί βλέπει πρώτη φορά πορνό 11 ετών. 

Ένα ακόμη στατιστικό στοιχείο: Ένα παιδί τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, βλέπει για πρώτη φορά πορνό στην ηλικία των 11 ετών. Έκτοτε είναι τακτικός επισκέπτης των ανάλογων σάιτ. Πολύ πριν φτάσει, λοιπόν, στην ηλικία για να κάνει σεξ έχει ήδη αποκτήσει μια πολύ συγκεκριμένη και μάλλον στρεβλή εικόνα για το τι σημαίνει να κάνεις σεξ. Τα αγόρια, λένε οι ειδικοί, συχνά βασανίζονται από την πεποίθηση πως θα αποδειχτούν ανεπαρκείς. Τα δε κορίτσια μαθαίνουν να καταπιέζουν βάναυσα τα γούστα τους, ενώ κάποια πραγματοποιούν αργότερα μέχρι και χειρουργικές επεμβάσεις ώστε να αποκτήσουν το, κατά την mainstream πορνογραφία, ιδανικό σώμα.

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, το σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα, επικεντρώνει τις ενέργειές του κατά πρώτον στην εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας για όσες βγάζουν το ψωμί τους στον συγκεκριμένο χώρο. Επίσης, τονίζεται η ανάγκη για περισσότερο πλουραλισμό. «Η βιομηχανία του πορνό είναι φτιαγμένη από άνδρες και απευθύνεται σε άνδρες» σημειώνεται. Κάπως έτσι, μπήκε στο κάδρο και η λεγόμενη φεμινιστική πορνογραφία η οποία απευθύνεται στο γυναικείο, αλλά και το genderqueer κοινό. Πιο γνωστή σύγχρονη εκπρόσωπός της είναι η Έρικα Λαστ. Η τελευταία συνεργάζεται πάντα με γυναίκες τεχνικούς, ενώ οι ταινίες της είναι σαφέστατα πιο καλλιτεχνικές από τον μέσο όρο και έχουν για πρωταγωνιστές ανθρώπους με πιο συνηθισμένα σώματα.

Το βέβαιο είναι πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η πορνογραφία κατέχει πολύ μεγάλο κομμάτι πίτα της καθημερινότητάς μας. Σε αντίθεση δε με ό,τι συνέβαινε κατά τα πρώτες δεκαετίες της ύπαρξής της, ενσωματώνει ταχύτατα κάθε τεχνολογική εξέλιξη. Ήδη γυρίζονται ταινίες σε 3D ή με ανάλυση εικόνας 8K ενώ ο όρος virtual reality pornography ακούγεται όλο και πιο συχνά. Ακόμα πιο συχνά όμως γίνεται λόγος για τον πορνογραφικό εθισμό, ο οποίος πλήττει όλο και νεώτερους ανθρώπους, καθιστώντας τους δυστυχισμένους. Η απαγορεύσεις και οι περιορισμοί έχει αποδειχτεί πως δεν λειτουργούν. Η μόνη λύση, λένε οι ειδικοί, είναι η εκπαίδευση. Να μαθαίνουμε δηλαδή από νωρίς πώς να διαχειριζόμαστε την σχέση μας με την πορνογραφία. Μια σχέση που, απ’ ό,τι φαίνεται, θα κρατήσει για πάντα.

Μικρός, ήθελε να γράφει περιπετειώδη μυθιστορήματα. Όταν μεγάλωσε δούλεψε στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Εργάστηκε ως συντάκτης σε διάφορα έντυπα και έγραψε σενάρια για βιντεοπαιχνίδια. Τελικά, έγινε και συγγραφέας.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous
gplus

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.