Πώς είναι η ζωή στο ελληνικό σχολείο για τους LGBTQ εφήβους;

Για πρώτη φορά, μια πανελλαδική έρευνα καταγράφει τις εμπειρίες των ΛΟΑΤΚ παιδιών και εφήβων. Την πρωτοβουλία είχε η οργάνωση «Colour Youth-Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας», εκπρόσωποι της οποίας μας μιλούν για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις ως ΛΟΑΤΚ στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Χρόνος ανάγνωσης: 
3
'

«Είμαστε στον πάτο», λέει η Άννη Παπάζογλου, μιλώντας για τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε πρόσφατα η IGLYO, η παγκόσμια οργάνωση LGBTQI νέων και μαθητών, μετά από αξιολόγηση της ελληνικής πραγματικότητας που βιώνουν οι ΛΟΑΤΚ νέοι. Υπό αυτήν την έννοια, «ό,τι και να κάνουμε, μπροστά θα μας πάει». Τις εκτιμήσεις της διεθνούς οργάνωσης φαίνεται ότι επιβεβαιώνει η πανελλαδική έρευνα της Colour Youth, που είναι η πρώτη στο είδος της στη χώρα μας.


Aκούστε όλη τη συζήτηση στο podcast μας:


Τι προέκυψε από την έρευνα; Ενδεικτικά, σε ποσοστό 84,9% τα παιδιά ακούν στο σχολείο τη λέξη «γκέι» με αρνητική χροιά. Ομοφοβικά σχόλια ακούγονται από άλλους μαθητές σε ποσοστό 74,4%, ενώ πάνω από τα μισά παιδιά (58,1%) ακούν τέτοια σχόλια και από καθηγητές ή καθηγήτριες. Και τι συμβαίνει όταν κάποιο παιδί γίνει στόχος ομοφοβικού ή τρανσφοβικού μπούλιγκ; Μία στις τρεις φορές οι καθηγητές δεν παρεμβαίνουν, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας.

Η Άννη Παπάζογλου, ο Νικόλας Νικολακάκης και ο Κωνσταντίνος Γραμμενίδης, δραστήρια μέλη της Colour Youth και οι τρεις, δεν βρέθηκαν μπροστά σε εκπλήξεις καθώς διάβαζαν τις απαντήσεις των μαθητών. Γνωρίζουν και οι ίδιοι πολύ καλά πόσο ασφυκτικός, ή σκληρός μπορεί να γίνει ο σχολικός μικρόκοσμος. «Πολύ συχνά δέχονται αποκλεισμό και κακοποίηση επειδή δεν συμμορφώνονται με τα παραδοσιακά πρότυπα των δύο φύλων», λέει ο Κωνσταντίνος Γραμμενίδης, προσθέτοντας ότι έχει άλλωστε και ο ίδιος σχετικά βιώματα. «Αυτός ήταν ένας λόγος που ήθελα να ασχοληθώ με την έρευνα», προσθέτει.

Από την χρονική απόσταση που τους χωρίζει πια από τα χρόνια του σχολείου, οι τρεις τους παρατηρούν ότι η ελληνική κοινωνία αρνείται να δει και να αναγνωρίσει ότι υπάρχει μερίδα μαθητών και μαθητριών που είναι ΛΟΑΤΚ. Μοιάζει επίσης σαν το ελληνικό σχολείο να αρνείται να παρακολουθήσει τις εξελίξεις που βιώνουμε, έστω με καθυστέρηση, ως κοινωνία. Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός ότι, όπως τα ίδια τα παιδιά απαντούν σε σχετικό ερώτημα της έρευνας, δεν μπορούν σε μεγάλο ποσοστό να συζητήσουν θέματα που αφορούν τους ΛΟΑΤΚ στο σχολείο; «Έχει ψηφιστεί η νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου, έχει ψηφιστεί το σύμφωνο συμβίωσης ανάμεσα σε πρόσωπα του ίδιου φύλου, αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία, αλλά ένα παιδί δεν αισθάνεται άνετα να τα συζητήσει», παρατηρεί ο κ. Γραμμενίδης.

Και οι καθηγητές; «Δεν έχουν προστασία από το υπουργείο που να λέει, ξέρετε, αυτή είναι η θέση του ελληνικού σχολείου», διαμαρτύρεται ο Νικόλας Νικολακάκης, εξηγώντας ότι οι καθηγητές που έχουν ευαισθησία γύρω από αυτό το θέμα έρχονται συχνά αντιμέτωποι με εχθρικούς συλλόγους γονέων.

Υπάρχουν, ωστόσο και καθηγητές που αδιαφορούν όταν οι μαθητές τους γίνονται στόχος ομοφοβικών ή τρανσφοβικών σχολίων και μπούλιγκ. Ενώ υπάρχουν και εκείνοι που κάνουν με μεγάλη άνεση ομοφοβικά σχόλια. Θα μπορούσε να είναι διαφορετική η πραγματικότητα του ελληνικού σχολείου; Η Άννη Παπάζογλου, ο Κωνσταντίνος Γραμμενίδης και ο Νικόλας Νικολακάκης έχουν επιφυλάξεις. Και τις εξηγούν, φέρνοντας παραδείγματα:

Μας μιλούν για τον ρόλο των ιεραρχών της Ορθόδοξης Εκκλησίας και το κήρυγμα μίσους του Αμβροσίου, για την απόφαση του ΕΣΡ να περιορίσει την προβολή του διαφημιστικού σποτ του Athens Pride στη ζώνη μετά τις 10:30 μμ για να μην μπερδευτούν τα παιδιά κάτω των 15 ετών, για το τουίτ του Πάνου Καμμένου και όσα κατά καιρούς ακούγονται στο ελληνικό κοινοβούλιο –όπου, όπως παρατηρούν, ο ομοφοβικός λόγος είναι ο κανόνας. «Εμείς έχουμε το προνόμιο απλώς να οργιζόμαστε, διότι ξέρουμε πια πώς να απαντήσουμε», παρατηρεί ο Νικόλας Νικολακάκης. Αλλά τι γίνεται με τα παιδιά και τους εφήβους; Πόσο μόνοι μπορεί να νιώθουν;

Έχει εργαστεί στον Ταχυδρόμο, τον Ελεύθερο Τύπο, την Ελευθεροτυπία και το Marie Claire. Ήταν European Journalism Fellow στο Βερολίνο. Το βιβλίο της «Ο τραγουδιστής του Αουσβιτς. Εστρόγκο Ναχάμα, Θεσσαλονίκη 1918 - Βερολίνο 2000» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καπόν.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous
gplus

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.