Ζουμ στην Κοινή Αγροτική Πολιτική

Για ό,τι πάει στραβά με τα αγροτικά προϊόντα μας, οι Έλληνες ξέρουμε πάντα τον φταίχτη: η Ευρώπη με την αγροτική πολιτική της, που εξαιτίας της τρώμε λεμόνια Αργεντινής και σκόρδα Κίνας και δεν καλλιεργούμε τα χωράφια μας. Πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτές τις κατηγορίες; Τελικά ο στόχος της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής είναι να αφανίσει τη γεωργία μας;
Χρόνος ανάγνωσης: 
11
'
Μάζεμα ελιάς στο χωριό Μηλιές του Πηλίου. [Louisa Gouliamaki/AFP]

«Ούτε τσάπα δεν ξέρουν να πιάσουν στα χέρια τους. Ποιοι αγρότες, ποια αγροτική ανάπτυξη μου λέτε»; Με επιχειρηματολογία καφενείου, ένας ηλικιωμένος ανέλυε τις προοπτικές της ελληνικής γεωργίας σε ένα πηγαδάκι περαστικών που είχε σχηματιστεί τις προάλλες στην πλατεία Βάθη, παρατηρώντας και σχολιάζοντας –από απόσταση ασφαλείας– τα επεισόδια με τους αγρότες, οι οποίοι είχαν έρθει από την Κρήτη για να διαμαρτυρηθούν έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.

Η συζήτηση σιγά σιγά φούντωσε με τους συλλογισμούς –ορισμένους αυθαίρετους, άλλους λογικούς– να συμπυκνώνουν την αντίληψη της ελληνικής κοινωνίας για τους Έλληνες παραγωγούς και τη μετεξέλιξη της γεωργικής παραγωγής, η οποία μετά την εγκατάλειψη της υπαίθρου τις περιόδους της Κατοχής, του Εμφυλίου και της Χούντας, πέρασε μέσα από το… κόσκινο της χρυσής εποχής των κοινοτικών επιδοτήσεων, από το 1981 κι έπειτα.

«Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά»

Το παλιό σύνθημα, άλλωστε, των Ελλήνων αγροτών «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», είναι χαραγμένο στη συλλογική μας μνήμη. Ήταν τότε που οι αγρότες διεκδικούσαν τις επιδοτήσεις για κάθε κιλό που παρήγαγαν, παρότι γνώριζαν ότι αργότερα θα κατέληγε στις χωματερές για να συγκρατηθεί η πτώση των τιμών από την υπερπροσφορά. Ήταν τότε που οι παραγωγοί δήλωναν υπερδιπλάσιες εκτάσεις από εκείνες που εκμεταλλεύονταν, για να διεκδικήσουν περισσότερα κοινοτικά κονδύλια. Ήταν την εποχή που οι καλλιεργούμενες περιοχές τις χώρας “ασφυκτιούσαν” στα στενά γεωγραφικά μας όρια και… μπήκαν σε ξένα, “εικονικά” χωράφια. Τότε άρχισαν να κυκλοφορούν τα γνωστά ανέκδοτα: «οι ελαιώνες της Ελλάδας ξεκινούν από την Κρήτη και φτάνουν ως τη Φινλανδία», «οι ελληνικές βαμβακοκαλλιέργειες εκτείνονται μέχρι τη Ρουμανία» κ.ά.

Θέλεις να συνεχίσεις; Γίνε τώρα συνδρομητής

Eίσαι ήδη συνδρομητής; Συνδέσου εδώ

Eπίλεξε συνδρομή

Η ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, χωρίς διαφημίσεις, απαιτεί χρόνο, χρήματα και κόπο.
Πιστεύουμε όμως οτι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, και ελπίζουμε να μοιράζεσαι την οπτική μας.

Ετήσια

€60 ανά έτος Γράψου τώρα
Κερδίζεις €12

Μηνιαία

€6 ανά μήνα Γράψου τώρα

Αν όλοι όσοι διάβαζαν τα άρθρα μας, μας στήριζαν το μέλλον μας θα ήταν ασφαλέστερο.

Θέλεις να γνωριστούμε καλύτερα πρώτα;

Γράψου εδώ για να σου στέλνουμε ένα επιλεγμένο άρθρο την εβδομάδα δωρεάν.

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.