Χριστουγεννιάτικη προσφορά!

Γράψου, χάρισε ή ανανέωσε το inside story για έναν χρόνο με έκπτωση 20€. Δες εδώ

Η πολυπόθητη Ιερουσαλήμ

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τον Ντόναλντ Τραμπ περιπλέκει τα πράγματα στη Μέση Ανατολή. Η αμερικανική κυβέρνηση σίγουρα δεν θα μπορέσει να παίξει εύκολα πλέον τον ρόλο του “ειλικρινούς διαμεσολαβητή” για την εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης.
Χρόνος ανάγνωσης: 
11
'

Στις 6 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι αναγνωρίζει επίσημα την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και θα μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία το συντομότερο, ενάντια στην αμερικανική εξωτερική πολιτική δεκαετιών. Υπήρχε ένα ζήτημα με την ομιλία του, που έκανε πολλούς να αναρωτηθούν αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας (ή και πρόβλημα οδοντοστοιχίας). Ενώ ήταν μια προεκλογική του υπόσχεση, πολλοί σοκαρίστηκαν με την ανακοίνωση, ανάμεσά τους αρκετοί Ισραηλινοί.


Δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις το άρθρο; Άκουσε το podcast από τον Γιώργο Βλαβιανό:

Περισσότερα inside podcasts εδώ.


Στην ουσία ο Τραμπ εφαρμόζει έναν αμερικανικό νόμο που έχει ήδη περάσει επί Κλίντον, και η ανακοίνωση μοιάζει περιττή καθώς οι Ισραηλινοί θεωρούν το θέμα της Ιερουσαλήμ ως fait accompli, μία υπόθεση τελειωμένη. Η Ιερουσαλήμ είναι η de facto πρωτεύουσα του Ισραήλ εδώ και 70 χρόνια –εκεί είναι εγκατεστημένες οι κύριες πολιτικές δομές του, η έδρα της Κνεσέτ (Κοινοβούλιο), του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η κατοικία του προέδρου και του πρωθυπουργού (μόνο το υπουργείο Άμυνας βρίσκεται στο Τελ Αβίβ). Οι εποικισμοί στην ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη συνεχίζονται απρόσκοπτα παρά τις μύριες όσες καταδικαστικές αποφάσεις. Η ανατολική Ιερουσαλήμ, η Αλ Κουντς των Αράβων, την οποία οι Παλαιστίνιοι θεωρούν πρωτεύουσα του μελλοντικού τους κράτους (αναγνωρίστηκε προσφάτως από τον Πούτιν) είναι πλέον κατοικία 200.000 Ισραηλινών. Γιατί τότε κάποιοι πιστεύουν ότι η κίνηση του Τραμπ έχει σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους, όποιο κι αν είναι αυτό;

Αν όμως τα πράγματα ήταν απλά στο θέμα του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, η λύση θα είχε ήδη βρεθεί. Όταν μιλάμε για την Ιερουσαλήμ, μιλάμε για τον πυρήνα του Μεσανατολικού προβλήματος. «Η Αγία Πόλη, ο αφαλός της γης, με τους κατοίκους της –μία επιτομή της Ανθρωπότητας και των παθών της, χωρισμένη σε έθνη, χωρισμένη σε φυλές, χωρισμένη σε θρησκεύματα, χωρισμένη σε δόγματα και δοξασίες, χωρισμένη σε τάξεις και σε κάστες, χωρισμένη σε συνοικίες, σε φύλα, σε γένη, σε ηλικίες. Ένα φριχτά κομματιασμένο μπακλαβαδωτό», γράφει ο Τσίρκας για τα «Γεροσόλημα, την πιο αλλόκοτη πολιτεία» στη Λέσχη του. Είναι μία πυριτιδαποθήκη από την εποχή ακόμη που ο Ρωμαίος Τίτος Φλάβιος παρακολουθούσε από τον λόφο Σκοπός το 70 μ.Χ. το γκρέμισμα των τειχών της και το ολοκαύτωμα του Ναού του Σολομώντος.

Η σημασία της Ιερουσαλήμ

Η Ιερουσαλήμ είναι τόπος ιερός για τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες. Για κάθε μία από αυτές υπάρχει ένα ιερό σημείο αναφοράς μέσα από τα τείχη της παλιάς πόλης που κτίστηκαν επί του Οθωμανού Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Για τους Χριστιανούς εντοπίζεται στο Ναό του Παναγίου Τάφου όπου βρίσκεται και ο Γολγοθάς. Για τους Μουσουλμάνους στο τέμενος Αλ Άκσα απ’ όπου έγινε η ανάληψη του Προφήτη Μωάμεθ και κατά δεύτερο λόγο στο τέμενος του Ομάρ ή Τρούλο του Βράχου (ο χρυσός τρούλος σήμα κατατεθέν της Ιερουσαλήμ) που κτίστηκαν πάνω στο Όρος του Ναού, Χαράμ Αλ Σαρίφ για τους Άραβες. Για τους Εβραίους εκεί βρίσκεται το Ιερό των Ιερών, το ακριβές σημείο του οποίου δεν έχει εντοπιστεί, αλλά προσδιορίζεται με το Δυτικό Τείχος, το Τείχος των Δακρύων που πιστεύεται ότι είναι ό,τι έχει απομείνει από το Ναό του Σολομώντος.

Η σημασία της Ιερουσαλήμ για τη Χριστιανοσύνη και το Ισλάμ, θρησκείες που έχουν πάνω από 4 δισεκατομμύρια πιστούς, είναι μία από τις βασικές αιτίες που περίπου 160 χώρες, μολονότι έχουν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, δεν την αναγνωρίζουν ως πρωτεύουσά του.

Με την απόφαση της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ το 1947, ο ΟΗΕ προσδιόρισε ότι η Ιερουσαλήμ θα είναι υπό διεθνές καθεστώς διακυβέρνησης. Το σχέδιο έμεινε στα χαρτιά. Οι Άραβες δεν το δέχτηκαν. Πολέμησαν για να το ανατρέψουν, έχασαν και χιλιάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Οι Ισραηλινοί μετά τον πόλεμο του 1948 κατέλαβαν τη Δυτική Ιερουσαλήμ και την ανακήρυξαν πρωτεύουσά τους, ενώ η Ανατολική Ιερουσαλήμ με την παλιά πόλη και τη Δυτική Όχθη πέρασαν στα χέρια της Ιορδανίας. Ο βασιλιάς Αμπντάλα της Ιορδανίας ανακήρυξε στις 13 Δεκεμβρίου την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως δεύτερη πρωτεύουσά του. Από το 1948 έως το 1967 οι Εβραίοι δεν είχαν πρόσβαση στο Τείχος των Δακρύων. Μετά τον αραβο-ισραηλινό Πόλεμο των Έξι Ημερών, τον Ιούνιο του 1967, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν το σύνολο της πόλης, τη Δυτική Όχθη, τη δική τους Ιουδαία και Σαμάρεια. Η φωτογραφία του Νταβίντ Ρούμπινγκερ, με τα βουρκωμένα πρόσωπα τριών Ισραηλινών αλεξιπτωτιστών μπροστά στο Δυτικό Τείχος, το ιερότερο μνημείο του Ιουδαϊσμού, έμεινε στην Ιστορία.

Για τους Άραβες το κρίμα ήταν μεγάλο μετά τη νέα ήττα. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Νάσερ, ο οποίος είπε ότι «δεν πρόκειται να παραιτηθούν ποτέ από την Αλ Κουντς», πέθανε τρία χρόνια αργότερα από καρδιά, μόλις 52 ετών. Ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας παραδέχθηκε ότι η εβδομάδα 5 με 10 Ιουνίου του 1967 «ήταν οι χειρότερες μέρες της ζωής μου». Είχε χάσει το μισό έδαφος της χώρας του και, όπως γράφει ο Simon Sebag Montefiore στο Jerusalem: the biography, πέθανε έχοντας τον καημό «ότι η Ιερουσαλήμ χάθηκε για τους Άραβες επί των ημερών μου».

Η Ανατολική Ιερουσαλήμ προσαρτήθηκε από το Ισραήλ το 1980. Από το 1967 έως και σήμερα κύλησε πολύ αίμα και λιγότερο νερό στο αυλάκι. Πόλεμοι, τρομοκρατία, αγωνία, μίσος, κλάμα και πόνος και στις δύο πλευρές. Και στο επίκεντρο πάντα η πόλη των πόλεων, το Ιερό Δισκοπότηρο, η Ιερουσαλήμ.

Ορόσημο στα χρόνια αυτά ήταν η Συμφωνία του Όσλο το 1993, η οποία προέβλεπε ότι οι ενδιαφερόμενοι θα εξέταζαν το καθεστώς της πόλης αφού πρώτα έλυναν τους υπόλοιπους γρίφους. Όμως και αυτή έμεινε στα χαρτιά. Αυτό που απλώς άλλαξε ήταν ότι η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης(PLO), ο Γιάσερ Αραφάτ και ο (σημερινός πρόεδρος της PLO) Μαχμούντ Αμπάς εγκαθίσταντο στη Δυτική Όχθη –η Χαμάς έτσι κι αλλιώς ήταν δημιούργημα της εξέγερσης στη Λωρίδα της Γάζας. Λίγο μετά ένας Εβραίος θα δολοφονούσε τον πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν.

Η απόφαση Τραμπ

Το 1995, το αμερικανικό Κογκρέσο πέρασε νόμο σύμφωνα με τον οποίο η πρεσβεία των HΠA έπρεπε να μετεγκατασταθεί από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ όχι αργότερα από τις 31 Μαΐου 1999 και η Ιερουσαλήμ θα παραμείνει ενωμένη και θα αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Ο νόμος πέρασε επί προεδρίας του Μπιλ Κλίντον, με 93 ψήφους έναντι 5 στην Γερουσία και 374 έναντι 37 στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Από τότε πέρασαν 22 χρόνια και ο νόμος δεν εφαρμόστηκε από δύο Δημοκρατικούς και έναν Ρεπουμπλικάνο πρόεδρο. Ο Τραμπ σήμερα αφενός εφαρμόζει έναν εν ισχύει νόμο που οι προκάτοχοί του δεν είχαν το σθένος/θράσος/εξυπνάδα/βλακεία, διαλέξτε επίθετο, να προχωρήσουν και κατά δεύτερον εκπληρώνει ρητή προεκλογική του εξαγγελία.

Άφησε βέβαια ανοιχτό το θέμα προσδιορισμού των ορίων της «ισραηλινής» Ιερουσαλήμ: «Δεν παίρνουμε θέση, είπε, στο θέμα του τελικού καθεστώτος συμπεριλαμβανομένων των ορίων ισραηλινής κυριαρχίας στην Ιερουσαλήμ, ή στην απόφαση των διαφιλονικούμενων συνόρων. Τα θέματα αυτά επαφίενται στις δύο πλευρές να τα λύσουν».

Την ξαφνική ανακοίνωση του Τραμπ καταδίκασε ο Αραβικός Σύνδεσμος ενώ την ανησυχία της για αυτήν εξέφρασε η Ευρώπη και σχεδόν ολόκληρος ο πλανήτης (πλην της Τσεχίας που μόλις εξέλεξε τον δικό της Τραμπ, και των Φιλιππίνων του Ντουέρτε) αλλά και μέλη της ίδιας της κυβέρνησης Τραμπ. Ίσως βέβαια να πρόκειται για καθαρά εσωκομματική απόφαση και να αντικατοπτρίζει την επιρροή ισχυρών συμμάχων στον ενδότερο κύκλο του Λευκού Οίκου, όπως του (Ευαγγελιστή) αντιπροέδρου Μάικ Πενς και του ισχυρού χρηματοδότη των Ρεπουμπλικάνων Σέλντον Άντελσον που βρίσκεται κοντά τόσο στους συντηρητικούς Εβραίους όσο και τους Ευαγγελιστές Χριστιανούς.

Μία μέρα μετά την ανακοίνωση της 6ης Δεκεμβρίου, το ακροδεξιό χριστιανικό ευαγγελικό σάιτ Charisma News κατακλύστηκε από επαίνους. «Οι Ευαγγελιστές είμαστε συγκινημένοι διότι το Ισραήλ είναι για μας ιερό μέρος και ο εβραϊκός λαός είναι οι καλύτεροι φίλοι μας», έλεγε η πάστορας Πόλα Γουάιτ. Για τους Ευαγγελιστές, η ανακοίνωση Τραμπ είναι εκπλήρωση βιβλικής προφητείας καθώς πιστεύουν ότι από τα Ιεροσόλυμα θα ξεκινήσει η Δευτέρα Παρουσία, εκεί θα επιστρέψει ο Ιησούς για να βασιλέψει. Στο αντι-τραμπικό στρατόπεδο που πιστεύει ότι η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ θα βλάψει την ειρήνη απαντούν ότι «η εγκόσμια ειρήνη δεν έχει καμία σημασία».

Ο Μάνος Καραγιάννης, αναπληρωτής καθηγητής στη Διεθνή Ασφάλεια στο King’s College στο Λονδίνο, εκτιμά ότι ο Τραμπ πήρε την απόφαση για καθαρά εσωτερικούς λόγους. «Ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του, η λεγόμενη Χριστιανική Δεξιά, υποστηρίζει ένθερμα την ιδέα ενός Μεγάλου Ισραήλ που θα περιλαμβάνει την Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη. Μικρότερο ρόλο έπαιξε η καλή προσωπική σχέση με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, ο οποίος είναι ένας από τους ελάχιστους ηγέτες που έχουν εκφραστεί θετικά για τον Τραμπ».

Είναι απολύτως φυσικό οι Παλαιστίνιοι να είναι έξαλλοι. Το έδειξαν με τις διαδηλώσεις, αλλά και τις ρουκέτες που εκτόξευσε η Χαμάς στην πόλη Σντερότ στο νότιο Ισραήλ. Όπως είπε ο Παλαιστίνιος Αλί Τζιντά στην ισραηλινή εφημερίδα Ηaaretz, «θα γίνει έκρηξη και θα επικεντρωθεί στην Ιερουσαλήμ». Τα επεισόδια της Παρασκευής 8 Δεκεμβρίου, ημέρα της μουσουλμανικής προσευχής, έξω από την Πύλη της Δαμασκού στον ανατολικό τομέα της Ιερουσαλήμ, δεν ήταν βίαια. Αυτό δεν σημαίνει ότι τις δεν θα ενταθούν. «Η αμερικανική κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να παίξει εύκολα πλέον το ρόλο του “ειλικρινούς διαμεσολαβητή” μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Η λύση των δύο κρατών δεν είναι πια εύκολη υπόθεση, αφού η ισραηλινή πλευρά νιώθει αυξημένη αυτοπεποίθηση. Αργά ή γρήγορα, όμως, το Ισραήλ θα βρεθεί μπροστά σε μια νέα ιντιφάντα [εξέγερση]», πιστεύει ο Μάνος Καραγιάννης.

Με την απόφαση των ΗΠΑ αντιτίθενται και αρκετοί Ισραηλινοί, όπως ο φίλος μου Γιάκομπ Σίμπι, ο οποίος πιστεύει ότι είναι «ηλίθιο αυτό που λένε οι δεξιοί, ότι η ενωμένη Ιερουσαλήμ είναι σημαντικότερη από την ειρήνη». Όπως μου είπε, μόνον μία εφημερίδα, η Israel Yahom που στηρίζει τον Νετανιάχου, ήταν υπέρ της απόφασης. Οι εφημερίδες Yedioth Ahronoth, Maariv και Ηaaretz ήταν επιφυλακτικές. Ο δημοσιογράφος Βίκτορ Ελιέζερ υποστηρίζει ότι «η Ιερουσαλήμ είναι πρωτεύουσα του Ισραήλ και αυτό δεν αλλάζει, δεν μπορεί να αλλάξει, και αυτό είναι κατανοητό ακόμη και από τους Παλαιστινίους. Ο Τραμπ μίλησε για την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, δεν μίλησε όπως ο Νετανιάχου περί αδιαίρετης και ενιαίας πόλης. Το 2000 στην Τάμπα, είχε συμφωνηθεί με τους Παλαιστινίους ότι και τα δύο κράτη θα είχαν πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ: Αλ Κουντς για τους Παλαιστινίους, Ιερουσαλήμ για τους Ισραηλινούς. Ο Αραφάτ ήταν αυτός που μετάνιωσε». Πράγματι έκανε πίσω ο Παλαιστίνιος ηγέτης στις λύσεις που προτείνονταν με μεσολαβητή τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον και κήρυξε τη δεύτερη ιντιφάντα. Το ζήτημα της Μέσης Ανατολής εκτός από ιστορία φαύλου κύκλου αίματος είναι και μία ιστορία αμέτρητων χαμένων ευκαιριών…

Μια χρονική συγκυρία

Είναι γεγονός ότι το Παλαιστινιακό δεν πουλάει όπως παλιά, δεν βρίσκεται στο επίκεντρο του δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Η Δύση και ο αραβικός κόσμος ασχολούνται περισσότερο με το Ιράν και τον ISIS, παρά με τη Δυτική Όχθη. Η Σαουδική Αραβία, η οποία χαρακτήρισε την απόφαση του Τραμπ «σκανδαλώδη πρόκληση», είναι μάλλον απίθανο αυτήν την ώρα να αποσπάσει την προσοχή της από την Τεχεράνη. Όπως λέει διπλωματική πηγή που γνωρίζει καλά τη Μέση Ανατολή, το κύριο μέλημα για το Ριάντ σήμερα είναι η μη δημιουργία ιρανικού-σιιτικού διαδρόμου από την Τεχεράνη έως τη Βηρυτό. Στο θέμα αυτό το Ριάντ ταυτίζεται πλήρως με το Ισραήλ καθώς και οι δύο χώρες θεωρούν το Ιράν ως το πιο αποσταθεροποιητικό στοιχείο στη Μέση Ανατολή. Και τώρα, μετά την ανακοίνωση της ιρακινής κυβέρνησης ότι απελευθερώθηκε πλήρως το έδαφος της χώρας από τον ISIS, τα σχέδια της Τεχεράνης διευκολύνονται. «Παρά τις αντιδράσεις», υποστηρίζει ο κ. Καραγιάννης, «οι μεγάλες αραβικές χώρες δεν πρόκειται να αναθεωρήσουν τη σχέση τους με την Ουάσιγκτον. Ωστόσο δημιουργείται μία πολιτική ευκαιρία για τη Ρωσία να προσεγγίσει ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής».

Για το Ισραήλ η ανακοίνωση Τραμπ ήρθε την πλέον κατάλληλη στιγμή, διότι για πολλούς λόγους δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξεσπάσει πόλεμος εξαιτίας της. Η Συρία βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο. Η Λιβύη είναι μία φάρσα κράτους. Ο Λίβανος ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Το Ιράκ δεν είναι έτοιμο για νέες περιπέτειες. Η Ιορδανία είναι “ελεγχόμενη”. Η Αίγυπτος έχει τα δικά της προβλήματα. Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Ιράν, το Κατάρ, την Υεμένη και τον Λίβανο. Η Αλ Κάιντα και ο ISIS, μειωμένης δυναμικότητας πλέον, βρίσκονται σε πόλεμο με τους άλλους μουσουλμάνους. Η διαμάχη εντός του μουσουλμανικού κόσμου για την τελική επικράτηση μεταξύ Σουνιτών Μουσουλμάνων και Σιιτών είναι ανοικτή. Μένει μόνον η Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας και η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, όμως καμιά από τις δύο δεν μπορεί να απειλήσει σοβαρά το Ισραήλ.

Είμαστε κοντά στην 70η επέτειο από το Σχέδιο Διαχωρισμού της Παλαιστίνης, την περίφημη απόφαση 181 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών της 29ης Νοεμβρίου 1947, η οποία είχε υπερψηφιστεί από 33 χώρες (ανάμεσά τους οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση), είχε καταψηφιστεί από 13 (ανάμεσά τους η Ελλάδα και η Τουρκία), ενώ 10 απείχαν (ανάμεσά τους η Κίνα και το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο μέχρι την τότε είχε την εντολή διακυβέρνησης της ενωμένης Παλαιστίνης μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της οποίας αποτελούσε επαρχία). Ο Τραμπ ίσως σκέφτηκε ότι με τη γενικότερη ένταση στη Μέση Ανατολή η στιγμή ήταν κατάλληλη ώστε να υπάρξει έμμεση πίεση στους Παλαιστινίους να επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις και να αντιληφθούν ότι οι προϋποθέσεις που θέτουν για να συμμετάσχουν σε αυτές (επιστροφή στα σύνορα του 1967, επιστροφή όλων των προσφύγων του 1948 και των τέκνων και εγγονών τους και ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας της Παλαιστίνης) έχουν αναιρεθεί από την πραγματικότητα.

Και μια λεπτομέρεια: Όταν στις 25 Σεπτεμβρίου οι Κούρδοι του Ιράκ προχώρησαν σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τους, όλοι έπεσαν να φάνε τον πρόεδρο Μπαρζάνι. Ο μόνος που τον στήριξε ήταν ο Νετανιάχου. Σήμερα, οι Κούρδοι του Ιράκ είναι οι μόνοι μουσουλμάνοι που έχουν παραμείνει σιωπηλοί στην ανακοίνωση Τραμπ. Ο Καμουράν Μεντίκ, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Ερμπίλ, γράφει: «Το γεγονός ότι ο Iσραηλινός πρωθυπουργός ήταν ο πρώτος που επιδοκίμασε το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμά του δεν είναι σύμπτωση άνευ λόγου. Η σημερινή σιωπή των Κούρδων πρέπει να έχει σχεδιαστεί και κανονιστεί από τις HΠΑ, το Ισραήλ και την περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) από πριν. Οι Ισραηλινοί ίσως βλέπουν τους Κούρδους του βορείου Ιράκ ως ανάχωμα στο καθεστώς της Τεχεράνης και ως μοχλό πίεσης κατά της τουρκικής κυβέρνησης με την οποία οι σχέσεις χειροτέρευσαν δραστικά από το 2010».

Το αντι-ταμπικό στρατόπεδο πάντως εξεγέρθη. Ο Τζον Μπρέναν, διευθυντής της CIA επί Ομπάμα, μίλησε για γκάφα ιστορικών διαστάσεων που θα καταστρέψει τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και θα δημιουργήσει αστάθεια στην περιοχή. Παρόμοια ήταν και η ανάλυση της CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ το 1948 όταν προειδοποιούσαν τον πρόεδρο Τρούμαν να μην αναγνωρίσει το εβραϊκό κράτος. Ο Τρούμαν δεν τους άκουσε και προχώρησε, όπως είχε προχωρήσει και ο Στάλιν, ασχέτως αν μετά την κήρυξη του Ψυχρού Πολέμου το Κρεμλίνο άλλαξε στρατόπεδο κι εξόπλιζε τους Άραβες.

Η Αθήνα ακολουθεί την Ευρώπη στο θέμα της Ιερουσαλήμ. Μια Ευρώπη που δεν θέλει επιπλέον μπλεξίματα καθώς αρκετά έχει αντιμετωπίσει με την Τζιχάντ των σκληροπυρηνικών Σουνιτών μουσουλμάνων (ISIS, Aλ Κάιντα). «Το καθεστώς της Ιερουσαλήμ μπορεί να διευθετηθεί μόνο μέσω διαπραγματεύσεων και με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και των δύο μερών, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το Υπουργείο Εξωτερικών. Και οι Έλληνες Εβραίοι μοιάζουν ευχαριστημένοι με τη δήλωση Τραμπ. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος με ανακοίνωσή του «αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα της ανακοίνωσης του Αμερικανού προέδρου στην οποία αποτυπώνεται με τον πλέον επίσημο τρόπο η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους του Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Το κράτος του Ισραήλ, όπως κάθε κυρίαρχο κράτος, νομιμοποιείται να ορίζει την πρωτεύουσα του. Το ΚΙΣ εύχεται να επικρατήσουν οι φωνές της σύνεσης και της λογικής από όλες τις πλευρές, για να συνεχιστεί η αρμονική συμβίωση των κατοίκων της Ιερουσαλήμ». Υπάρχουν όπως είναι φυσικό και εκείνοι που φοβούνται ότι διασαλεύονται εύθραυστες ισορροπίες.

 

Τι ακριβώς συμβαίνει με το Ισραήλ και την Παλαιστίνη; Τι είναι η Χαμάς; Η Δυτική Όχθη, η PLO; Διαβάστε το επεξηγηματικό μας άρθρο με όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε γραμμένα απλά και κατανοητά.

To παλαιστινιακό τραπέζι

Το βιβλίο «The Palestinian Table» της Reem Kassis από τις εκδόσεις Phaidon είναι ένας μοναδικός συνδυασμός παραδοσιακών και μοντέρνων συνταγών της παλαιστινιακής κουζίνας που περνάνε από μητέρα σε κόρη εδώ και τρεις γενιές.
Ασχολείται με τα διεθνή θέματα και το διπλωματικό ρεπορτάζ και καλύπτει τα μεγάλα γεγονότα και πολεμικές συρράξεις από το 1988. Εργάζεται στον ΣΤΑΡ, και παλιότερα στον Antenna. Έχει μεταπτυχιακό στην Επικοινωνία και Δημοσιογραφία και πτυχίο Ιστορίας και Αρχαιολογίας από το ΕΚΠΑ.

Διαβάστε ακόμα

Σχόλια

Εικόνα Anonymous
gplus

Σας πείσαμε; Εμείς σας θέλουμε μαζί μας!
Χωρίς τους υποστηρικτές μας
δεν μπορούμε να υπάρχουμε.